Το βράδυ της Παρασκευής 11 Σεπτεμβρίου, στο λιμάνι της Θεσσαλονίκης, τα Ημισκούμπρια σταμάτησαν για λίγο τη ροή της επετειακής τους συναυλίας «30 χρόνια επιτυχίες» και γύρισαν το βλέμμα στον Γιώργο Μαζωνάκη, που έφυγε από τη ζωή στα 54 του χρόνια.

Ο Μιθριδάτης πήρε τον λόγο και μίλησε για έναν καλλιτέχνη που δεν χώραγε εύκολα σε κατηγορίες. «Ανεξάρτητα ρεπερτορίου, ανεξάρτητα είδους, υπάρχουν κάποιες μορφές που για κάποιο λόγο είναι μυστήριες, είναι παράξενες, είναι περίεργες, είναι λίγο απόκοσμες, είναι λίγο αντισυμβατικές ακόμη και όταν είναι μέσα στο σύστημα», είπε από τη σκηνή. Και πρόσθεσε πως «είναι ωραίο να βλέπεις έναν καλλιτέχνη να κάνει του κεφαλιού του».

Όπως αποκάλυψε, η πρώτη τους γνωριμία με τον Μαζωνάκη είχε γίνει στα τέλη της δεκαετίας του ’90, πάλι στη Θεσσαλονίκη. Από τότε οι συναντήσεις τους ήταν λίγες, χωρίς αυτό να μειώνει τίποτα από τη σχέση που είχαν χτίσει.

Δείτε επίσης: Μελίνα Ασλανίδου για Γιώργο Μαζωνάκη: «Δεν μπορώ να πιστέψω ότι έχει φύγει»

Το πιο φορτισμένο σημείο ήρθε στο φινάλε. Ο Μιθριδάτης φώναξε τρεις φορές το όνομα του τραγουδιστή και κάθε φορά το πλήθος απαντούσε με μία μόνο φράση: «ένα κενό». Η αναφορά στο ομώνυμο τραγούδι του έδωσε σε εκείνη τη στιγμή ένα βάρος που φάνηκε να το νιώθει όλο το λιμάνι.

Ο κόσμος συμμετείχε στον αποχαιρετισμό, και το κλίμα βάρυνε ακόμη περισσότερο όταν τα μέλη του συγκροτήματος αποχαιρέτησαν τον Μαζωνάκη με δύο λέξεις: «Καλή αντάμωση». Ακολούθησε ένα «RIP», και το αφιέρωμα έκλεισε εκεί.

Δεν ήταν το πρώτο «αντίο» της βραδιάς για τους ανθρώπους της μουσικής — αλλά σίγουρα ήταν αυτό που άφησε τη μεγαλύτερη αίσθηση στο κοινό της συναυλίας, που για λίγα λεπτά ξέχασε το πάρτι των 30 χρόνων και στάθηκε σιωπηλό απέναντι σε μια απώλεια.