Το Βέλγιο χρειάστηκε να βρει ρυθμό στο δεύτερο ημίχρονο, αλλά η εικόνα της Τζούλι Βανλού στο παρκέ ήταν αυτή που καθόρισε το νικηφόρο ξεκίνημα των Belgian Cats στο Παγκόσμιο Κύπελλο του Βερολίνου. Η γκαρντ τελείωσε τον αγώνα με την Τουρκία έχοντας 22 πόντους και 6/11 τρίποντα, βοηθώντας την ομάδα της να ανατρέψει το εις βάρος της σκορ του ημιχρόνου (44-45) και να φτάσει στη νίκη με 89-75.

Το επίτευγμα αποκτά ξεχωριστή σημασία αν αναλογιστεί κανείς τι προηγήθηκε. Λίγα 24ωρα πριν από την πρεμιέρα, η Βανλού έχασε ξαφνικά τον νονό και μέντορά της. Η κηδεία του συμπίπτει με την ημέρα του ομαδικού αγώνα του Βελγίου, κάτι που σημαίνει ότι η αθλήτρια δεν μπορεί να παραστεί. «Πέρασα δύσκολα τις τελευταίες ημέρες και ώρες. Χωρίς την ομάδα και το επιτελείο, δεν θα ήταν δυνατό», είπε μετά το ματς. «Είναι απίστευτο πόση ηρεμία φέρνουν μέσα στο μυαλό μου. Όλα τα εύσημα ανήκουν στις συμπαίκτριές μου».

Η ίδια δεν έκρυψε ότι το κίνητρο της είχε προσωπικό χαρακτήρα. «Ναι, πράγματι. Το κάνω. Ξέρω ότι με παρακολουθεί από ένα διαφορετικό μέρος. Με ακολουθεί», ανέφερε, ενώ πρόσθεσε: «Είναι για εκείνον. Είναι για την οικογένειά μου, που βρίσκεται στο σπίτι και δεν μπορεί να είναι εδώ. Δεν είμαστε ακόμη έτοιμοι. Ούτε εγώ η ίδια είμαι έτοιμη».

Δείτε επίσης: Η Βανλού ξεπέρασε το πένθος και οδήγησε το Βέλγιο στη νίκη επί της Τουρκίας

Η στιγμή που συγκίνησε ωστόσο περισσότερο ήρθε μετά την κόρνα της λήξης. Η Έμα Μέσεμαν, πολυτιμότερη παίκτρια του αγώνα, παρέδωσε το τρόπαιο στη Βανλού. Οι υπόλοιπες συμπαίκτριες σχημάτισαν κύκλο γύρω της, δημιουργώντας μια αυθόρμητη τιμητική φρουρά, και η νέα παίκτρια του Αθηναϊκού δεν άντεξε. «Ναι, είχα πει ότι δεν θα κλάψω σήμερα. Ε, λοιπόν, η Έμα με έκανε να κλάψω», είπε χαρακτηριστικά.

Η Μέσεμαν εξήγησε τη χειρονομία της με απλά λόγια. «Ήταν μια πραγματικά δύσκολη περίοδος για εκείνη. Έχασε κάποιον από την οικογένειά της, επομένως το γεγονός ότι μπόρεσε να το κάνει αυτό με κάνει πολύ χαρούμενη για εκείνη. Να αισθανθεί ότι τη στηρίζουμε σε κάθε βήμα». Και κατέληξε: «Χαίρομαι που παίρνουμε τα μεγάλα σουτ από εκείνη. Είναι πολύ όμορφο να τη βλέπουμε να χαμογελά ξανά στο παρκέ».

Η Βανλού, από την πλευρά της, βρήκε τον τρόπο να περιγράψει τι σημαίνει για εκείνη αυτή η ομάδα τις συγκεκριμένες ημέρες. «Το είπα και στον προπονητή. Είπα σε όλους “ευχαριστώ”, επειδή δεν βρίσκομαι στο σπίτι και δεν είμαι μαζί με την οικογένειά μου. Έχασα έναν άνθρωπο πολύ κοντινό μου, αλλά το να βρίσκεσαι σε ένα “σπίτι” μακριά από το σπίτι σου είναι κάτι πραγματικά ξεχωριστό και δεν θα μπορούσα να το έχω κάνει χωρίς εκείνους». Το πένθος δεν εξαφανίζεται, αλλά για όσο διαρκεί το τουρνουά, η Βανλού ξέρει ότι δεν το αντιμετωπίζει μόνη.