Με το βλέμμα καρφωμένο κάπου ανάμεσα στην υπερηφάνεια και την αίσθηση του ανεκπλήρωτου, η Εθνική Νέων Ανδρών άφησε το Ηράκλειο. Δεν ήταν το μετάλλιο που φαντάζονταν. Ήταν, όμως, μια 5η θέση σε ένα Ευρωμπάσκετ U20 που τα νούμερά της έμοιαζαν να της υπόσχονται κάτι πολύ παραπάνω.
Σαν να γράφτηκε σενάριο που αγνοούσε επιδεικτικά τη στατιστική. Έξι νίκες. Μία ήττα. Κι αυτή η μία, σε ένα ματς που ο χρόνος τελείωνε και η μπάλα αρνιόταν να μπει, ήταν αρκετή για να διώξει την Εθνική από τη διεκδίκηση ενός βάθρου. Ακόμα κι έτσι, η ομάδα του Κώστα Παπαδόπουλου δεν λύγισε. Στο τελευταίο της παιχνίδι στη διοργάνωση, διέλυσε το Ισραήλ με 92-82 και έβαλε υπογραφή στην καλύτερη επίθεση, την καλύτερη άμυνα και την υψηλότερη ομαδική αξιολόγηση (106,9) του τουρνουά.
Η «εξωφρενική» στατιστική εικόνα μιας πέμπτης θέσης
Ένα απλό ξεφύλλισμα των φύλλων αγώνα γεννά ένα ερώτημα που βασάνιζε όσους παρακολούθησαν την πορεία του αντιπροσωπευτικού συγκροτήματος στην Κρήτη. Πώς μια ομάδα με το καλύτερο παθητικό (66,1 πόντοι), τα λιγότερα λάθη (11,9 ανά αγώνα) και τα περισσότερα ριμπάουντ (48,0), τερμάτισε εκτός βάθρου; Οι αριθμοί φώναζαν ότι το σύνολο του Κώστα Παπαδόπουλου ήταν, στην πράξη, το πιο ολοκληρωμένο του τουρνουά.
Πρώτη στις ασίστ (23,6) και την ευστοχία εντός πεδιάς (45,3%). Δεύτερη στην παραγωγικότητα (87,0 πόντοι), στα δίποντα και τα τρίποντα. Και, ταυτόχρονα, οι τρεις ομάδες που ανέβηκαν στο βάθρο υστέρησαν σε κάθε, μα κάθε, κατηγορία σύγκρισης. Ήταν μια ανωμαλία που οφειλόταν αποκλειστικά στο σύστημα διεξαγωγής. Όπως το έθεσε και ο φόργουορντ Παναγιώτης Παγώνης, «κάναμε ρεκόρ 6-1 και βγήκαμε πέμπτοι. Δυστυχώς έτσι είναι αυτές οι διοργανώσεις. Χάσαμε ένα μετάλλιο, το χρυσό θεωρώ, για ένα καλάθι στον προημιτελικό».
Η δήλωση του Παγώνη έβγαζε προς τα έξω αυτό που όλοι σκέφτονταν. «Από χθες που είδαμε ότι έχασε η Γαλλία στον ημιτελικό έχουμε τρελαθεί, γιατί είχαμε κερδίσει τη Λιθουανία με 20 πόντους, εκείνοι έκαναν δύο ήττες ως τώρα και είναι στον τελικό. Πάντως φεύγουμε με ψηλά το κεφάλι», είπε, αποτυπώνοντας το κλίμα της αποστολής.
Το «σόου» Αβδάλα και το αμυντικό δόγμα
Αν η αναμέτρηση με το Ισραήλ ήταν ο επίλογος ενός μεστωμένου τουρνουά, τότε ο Νεοκλής Αβδάλας φρόντισε να τον κάνει αξέχαστο. Ο γκαρντ του Βιρτζίνια Τεκ σημείωσε triple-double με 14 πόντους, 10 ριμπάουντ και 14 ασίστ. Αριθμοί που δεν λένε απλά μια ιστορία ατομικής λάμψης. Λένε και την ιστορία μιας ομάδας που δεν παραδόθηκε ποτέ.
Στο ξεκίνημα του τέταρτου δεκαλέπτου, το Ισραήλ είχε ροκανίσει τη διαφορά και πλησίασε στους πέντε (72-67). Εκεί, ο Αβδάλας πήρε την κατάσταση στα χέρια του. Επτά πόντοι και μία ασίστ σε ένα επιμέρους 11-2. Όταν οι αντίπαλοι απάντησαν με δικό τους 11-3 κάνοντας το 86-80, ο ίδιος εκτέλεσε ξανά. Ένα δυναμικό ντράιβ, σχεδόν διασχίζοντας όλη την άμυνα, έγραψε το 88-80 με 127 δευτερόλεπτα να απομένουν. Το ματς είχε τελειώσει.
Δίπλα του, ο Αλέξανδρος Σαμοντούροβ πρόσφερε 25 πόντους με 7/9 δίποντα, επιβεβαιώνοντας πως ήταν ο πιο εύστοχος παίκτης της διοργάνωσης στα δίποντα (65,2%) και δεύτερος σκόρερ με 17,6 πόντους μέσο όρο. Ο προπονητής της Εθνικής Ομάδας, μετά το φινάλε, ξετύλιξε το σκεπτικό του. «Αυτό που μάς χαρακτήριζε ήταν η άμυνα», είπε. «Προσπαθούμε να κρατήσουμε όλες τις ομάδες κάτω απ’ τους 70 πόντους. Σε κάποια παιχνίδια καταφέραμε να τις κρατάμε και κάτω από 55-60, κάτι πάρα πολύ δύσκολο απέναντι σε ομάδες με ταλαντούχα παιδιά.»
Δεν ήταν κούφια λόγια. Στον πίνακα των πρωταγωνιστών, η Ελλάδα τοποθέτησε τους δύο παίκτες με την υψηλότερη αξιολόγηση στο τουρνουά: τον Σαμοντούροβ (19,6) και τον Αβδάλα (19,3). Ο δεύτερος αναδείχθηκε και πρώτος στις ασίστ (8,0 μ.ο.).
Οι πληγές, η οδύνη της Σερβίας και η ανθεκτικότητα
Δύο στιγμές σφράγισαν την αίσθηση του «τι θα μπορούσε να είχε γίνει». Η ήττα από τη Σερβία στον καθοριστικό αγώνα, εκεί όπου η είσοδος στην τετράδα κρίθηκε. Και ο σοβαρός τραυματισμός του αρχηγού Ανδρέα Πατρίκη. «Ήταν ό,τι χειρότερο γιατί χάσαμε τον αρχηγό μας και έναν από τους καλύτερούς μας παίκτες», σχολίασε ο Παπαδόπουλος. «Πήγαμε να παίξουμε τα επόμενα δύο παιχνίδια με έντεκα παίκτες και βάλαμε στόχο να το κάνουμε για τον Ανδρέα. Πράγματι το κάναμε και νομίζω ότι εκεί είχαμε και τα καλύτερά μας παιχνίδια.»
Πίσω από τη λάμψη των αριθμών κρυβόταν μια διεργασία σκληρής προετοιμασίας που ξεκίνησε στις 5 Ιουνίου. «Το πρώτο πράγμα που είπαμε με τα παιδιά ήταν ότι θα δουλέψουμε σκληρά και θα πάμε να καταφέρουμε όσο το δυνατόν το καλύτερο», θυμήθηκε ο ομοσπονδιακός τεχνικός. Παρά τις απουσίες παιδιών που θα ήταν πρωταγωνιστές, το σύνολο έδεσε γρήγορα. «Αυτό φέτος τα παιδιά το κατάφεραν μόνα τους, δε χρειάστηκε να κάνω κάτι εγώ. Ήταν παιδιά που πάλεψαν πάρα πολύ και δεν τα παράτησαν. Έμειναν “δεμένοι” και ήδη από τα πρώτα φιλικά με την Τουρκία φαινόντουσαν κάποια θετικά δείγματα.»
Η διαχείριση του σοκ της ήττας στην πρεμιέρα από την Κροατία λειτούργησε καταλυτικά. «Με την Κροατία κάναμε κακό ξεκίνημα. Μπήκαμε πολύ νευρικοί. Αν παίζαμε το δεύτερο παιχνίδι μαζί τους είμαι σίγουρος ότι θα τους κερδίζαμε», παραδέχθηκε. «Μετά από τέτοιες ήττες συνήθως έρχεται απογοήτευση, αλλά τα παιδιά έδειξαν πείσμα και κατάφεραν και το ανέτρεψαν. Είναι δουλεμένα και πνευματικά τα παιδιά και αυτό είναι που μας κάνει και προχωράμε μπροστά.»
Μια διόλου αμελητέα πτυχή είναι η συνέπεια που επέδειξε η συγκεκριμένη φουρνιά. Με αυτή την κατάταξη, η Ελλάδα βρέθηκε στη 2η θέση του σχετικού ranking της τελευταίας τετραετίας, πίσω μόνο από τη Γαλλία. «Αυτό είναι κάτι πάρα πολύ σημαντικό, αφήνουμε πίσω χώρες με παράδοση στο μπάσκετ. Τα τέσσερα τελευταία χρόνια έχουμε καταφέρει δύο 3ες θέσεις και δύο 5ες θέσεις. Αυτό δείχνει μια σταθερότητα και όχι ότι ήμασταν μια “φωτοβολίδα” της μιας χρονιάς», είπε χαρακτηριστικά ο Παπαδόπουλος.
Δεν παρέλειψε, κλείνοντας τον κύκλο των δηλώσεών του στο ΕΟΚ WebRadio, να ευχαριστήσει όλο το επιτελείο που εργάστηκε αθόρυβα. Άνθρωποι όπως ο υπεύθυνος των Εθνικών Ομάδων, Δήμος Ντικούδης, οι συνεργάτες Άρης Καλούδης και Γιώργος Καραμαλέγκος, ο γιατρός Ζακ Μελάγιες, ο γυμναστής Κώστας Πέττας. «Μπορεί εγώ να φαίνομαι εκεί όρθιος, αλλά υπάρχει μια ομάδα από πίσω η οποία στηρίζει, κουράζεται και δουλεύει σκληρά», εξήγησε.
Για τον Κώστα Παπαδόπουλο, το τουρνουά αφήνει μια γλυκόπικρη επίγευση. «Η 5η θέση σαφώς είναι μια επιτυχία όταν αγωνίζεσαι σε μια διοργάνωση τόσο υψηλού επιπέδου, απλά φέτος μάς έχει μείνει μια πικρία γιατί θεωρούσαμε ότι με την σκληρή προπόνηση που κάναμε και το αρκετό ταλέντο που υπήρχε στην ομάδα μπορούσαμε το κάτι παραπάνω. Ακόμα το πιστεύουμε αυτό».
Και κάπου εκεί, ανάμεσα στο πείσμα για το κάτι παραπάνω και την αποδοχή μιας εξαιρετικής αλλά άνισης πραγματικότητας, έπεσε η αυλαία στο Ηράκλειο.