Οι μπύρες στα αποδυτήρια, ένα ξέσπασμα κλάματος Ιρλανδών μαχητριών και ένα σουτ που ακόμα ανατριχιάζει τον Ιταλό που το πέτυχε. Το πρώτο FIBA Masters Open δεν ήταν απλώς ένα τουρνουά βετεράνων. Ήταν μια παγκόσμια γιορτή όπου τα χρόνια μετρούσαν ανάποδα, με φόντο τα γήπεδα της Δυτικής Αττικής και της Κορινθίας.
Μια θάλασσα από 989 αθλητές από 28 χώρες κατέκλυσε την Ελλάδα από τις 4 έως τις 12 Ιουλίου 2026. Εννέα κλειστά γυμναστήρια φιλοξένησαν τις μάχες του 5×5, ενώ το Κιάτο έγινε το επίκεντρο του πλανήτη για το 3×3, σε ένα ειδικά διαμορφωμένο γήπεδο στη μαρίνα. Συνολικά 101 ομάδες έδωσαν το παρών σε αυτό το παγκόσμιο πρωτάθλημα για αθλητές άνω των 40 ετών, με κατηγορίες που έφταναν μέχρι και τα 70+ για τους άνδρες.
Ο Γενικός Γραμματέας της FIBA, Ανδρέας Ζαγκλής, δεν έκρυψε την ικανοποίησή του για το οικονομικό και κοινωνικό αποτύπωμα στις τοπικές κοινωνίες. «Να πούμε, αρχικά, ένα ευχαριστώ στην Ελληνική Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης, στη διοίκηση και στο προσωπικό, σε ένα πολυάσχολο καλοκαίρι, όπου προσθέσαμε μια πρωτοτυπία, μια νέα διοργάνωση», είπε. Η επιλογή της Ελλάδας δεν ήταν τυχαία. Ήταν η χώρα που διοργάνωσε το πρώτο παγκόσμιο πρωτάθλημα 3Χ3 το 2012, μια τότε νέα πρωτοβουλία που έφτασε να γίνει Ολυμπιακό άθλημα.
Ο πρόεδρος της ΕΟΚ, Βαγγέλης Λιόλιος, στάθηκε στη σημασία του αθλητικού τουρισμού. Οι συμμετέχοντες δεν ήρθαν μόνο για τη νίκη. Ήρθαν για να ενώσουν τις κοινότητές τους. «Όλοι είναι ενθουσιασμένοι», ήταν το σχόλιό του, επιβεβαιώνοντας ότι η διοργάνωση θα συνεχιστεί και τα επόμενα χρόνια σε διάφορες χώρες του κόσμου.
Συγκινήσεις στα γήπεδα της Κορινθίας
Στο Κιάτο, ο τελικός της κατηγορίας 40+ Ανδρών εξελίχθηκε σε θρίλερ. Η Γερμανία λύγισε την Ιταλία και ο πρώην διεθνής Στέφεν Χάμαν, συμπαίκτης του Ντιρκ Νοβίτσκι στην Εθνική, ήταν απολαυστικός. «Έγινε μια τρομερή μάχη μέχρι το τέλος και ήμασταν χαρούμενοι που τελείωσε με εμάς νικητές. Μπορεί να… μη γινόμαστε νεότεροι, όμως είμαστε ενθουσιασμένοι που παίξαμε με αθλητές από τόσες άλλες χώρες και αυτή η διαδρομή ήταν ιδιαίτερη. Γνωρίσαμε ανθρώπους από διαφορετικές καταβολές, το απολαύσαμε, παίξαμε καλό μπάσκετ, μοιραστήκαμε τα αποδυτήρια και… ήπιαμε τις μπύρες μας», είπε γελώντας.
Δύο μεγάλα τρίποντα του Ομάρι Νοξ έκριναν τον αγώνα. Ο προπονητής της «Σκουάντρα Ατζούρα», Λούκα Καμπάρι, μίλησε για υπερηφάνεια. «Ήταν μια τεράστια μας χαρά να βρεθούμε στην Ελλάδα, μια υπέροχη χώρα που πραγματοποίησε μια εξαιρετική διοργάνωση. Ζήσαμε ένα όνειρο, παίξαμε με παίκτες ΝΒΑ και EuroLeague, κάτι ιδιαίτερο και μοναδικό».
Από τα δικά μας λημέρια, ο Νικολόζ Τσκιτισβίλι, γνωστός από το πέρασμά του από το ΝΒΑ και τον Πανιώνιο, κατέκτησε το χάλκινο μετάλλιο με την ομάδα του απέναντι στους Έλληνες Korinthians. Η δήλωσή του είχε μια ειλικρίνεια που σπάνια συναντάς. «Θεωρούσα ότι αγωνιστικά θα είναι… εύκολο, αλλά κάθε άλλο, ο ανταγωνισμός είναι πολύ μεγάλος. Η διοργάνωση αυτή ανήκει σε όσους λατρεύουν το μπάσκετ, ακόμη και για όσους έχουν αποσυρθεί εδώ και χρόνια, με την οικογένεια της FIBA πάντοτε να μας υποστηρίζει».
Στην κατηγορία 50+ Ανδρών, η Σερβία δεν άφησε περιθώρια αμφισβήτησης. Κυριάρχησε στον τελικό απέναντι στην Αυστραλία. Ο MVP Αλεκσάνταρ Ραντένκοβιτς, με μια ταπεινότητα που τιμά το άθλημα, είπε: «Η νίκη ανήκει στην ομάδα, εκείνη είναι ο MVP. Η διοργάνωση ήταν πολύ καλή, με οκτώ εξαιρετικές ομάδες που έπαιξαν σε υψηλό επίπεδο, τα παιχνίδια ήταν σκληρά και απολαύσαμε την κάθε στιγμή του πρωταθλήματος». Ο προπονητής των Αυστραλών, Χιου Σάντι, έδωσε ραντεβού για την επόμενη χρονιά: «Θα θέλαμε… να μείνουμε παραπάνω στην Ελλάδα και του χρόνου το χρυσό μετάλλιο είναι δικό μας, θα επανέλθουμε».
Κάπου εκεί, ανάμεσα στα γήπεδα, ξεπρόβαλε και μια οικογενειακή ιστορία. Στην κατηγορία 65+, ο Τοντ Νόρις των Chicago Challengers, ξάδελφος του γνώριμου στην Ευρώπη Όντι Νόρις, πανηγύρισε το χρυσό. «Λατρέψαμε την περιοχή, το φαγητό, τους ανθρώπους και, φυσικά, το γεγονός ότι το συνδυάσαμε με το μπάσκετ. Ο Όντι μου είχε μιλήσει για την αγάπη του για την Ελλάδα και διαπίστωσα το λόγο, που μου μιλούσε με τέτοια λόγια».
Δάκρυα, τραγούδια και υποσχέσεις
Η κατηγορία 55+ Ανδρών χάρισε μια από τις πιο δραματικές στιγμές του τουρνουά. Η Ιταλία, στον μικρό τελικό, βρέθηκε να κυνηγά στο -16 απέναντι στην Τσεχία. Η ανατροπή ολοκληρώθηκε με ένα σουτ μέσης απόστασης του Ντάριο Φρασίστι. «Είναι σίγουρα μια στιγμή, που θα θυμάμαι, είναι φανταστική για όλη την ομάδα και εμένα προσωπικά. Αυτό το σουτ, ανήκε σε όλη τη ομάδα, είχαμε την καρδιά να επιστρέψουμε από μια μεγάλη διαφορά για να πάρουμε αυτή την νίκη».
Στις γυναίκες, οι συγκινήσεις ήταν ακόμα πιο έντονες. Στην κατηγορία 45+, η Ιταλία σήκωσε την κούπα και η Σαμπρίνα Πατσίλιο αναδείχθηκε MVP. Αυτό που την σημάδεψε, όμως, δεν ήταν το βραβείο. «Ευχαριστώ και για το βραβείο MVP, ιδίως δε για το τραγούδι των συμπαικτριών μου, έζησα πολλά μαζί τους», είπε. Η φιναλίστ Ιρλανδία γέμισε με δάκρυα. Δάκρυα για τη χαμένη ευκαιρία, που όπως εξήγησε ο προπονητής Σέρχιο Φερνάντες, θα γίνουν δύναμη: «Στο ασημένιο μετάλλιο μπορεί να δακρύζεις, αλλά πρέπει να είμαστε περήφανοι, η ομάδα αυτή έχει μαχήτριες και τις ευχαριστώ, θα παλέψουμε την επόμενη χρονιά για το χρυσό».
Το Μεξικό ανέβηκε στο τρίτο σκαλί. Η Κάρλα Μπρούνεθ το περιέγραψε απλά: «Ήρθαμε σε ένα ειδυλλιακό μέρος και είμαστε πολύ χαρούμενες, που συμμετείχαμε σε αυτό το παγκόσμιο πρωτάθλημα, καταφέρνοντας να γυρίσουμε στο σπίτι με ένα μετάλλιο». Ο ομοσπονδιακός τεχνικός της Αυστραλίας, Μπρους Χόλτγκρεν, είχε να διαχειριστεί… τρεις διαφορετικές ομάδες. «Είχα αναλάβει… τρεις ομάδες σε αυτό το τουρνουά, οπότε ήμουν αρκετά απασχολημένος», είπε γελώντας, για να προσθέσει αμέσως μετά: «Λάτρεψα το Λουτράκι, είναι υπέροχο, και αγάπησα το πόσο φιλικοί ήταν όλοι».
Στην κατηγορία 50-55+ Γυναικών, η Ουγγαρία έφτασε στην κορυφή. Ο προπονητής Άντρας Μούντεσν, λιτός και σαφής, περιορίστηκε να πει: «Ήταν μια πολύ ωραία διοργάνωση και είμαστε πολύ χαρούμενοι που την κερδίσαμε». Η Ιρλανδή Κάρεν Κόλινς έδωσε το στίγμα της ουσίας αυτού του τουρνουά. «Κάναμε φίλους από όλο τον κόσμο».
Η μεγαλύτερη ηλικιακά κατηγορία, 60+ Γυναικών, ανέδειξε την Αυστραλία ως νικήτρια απέναντι στην Team Palmares από τη Χιλή. Η MVP Κάθριν Μπράβαρντ συνόψισε το γιατί έχει αξία ένας τέτοιος θεσμός: «Αυτή η διοργάνωση μας κάνει να συνεχίσουμε να πηγαίνουμε στο γήπεδο και αυτό είναι κάτι εξαιρετικά σημαντικό». Η συμπαίκτριά της Ιβόν Τάπια, εκ μέρους της χιλιανής ομάδας, έδωσε την πιο ανθρώπινη διάσταση του ταξιδιού. «Η αλήθεια είναι ότι ζήσαμε ένα όνειρο για εμάς, ερχόμενες από πολύ μακριά και αντιμετωπίζοντας προβλήματα στο ταξίδι μας από την Χιλή. Ήρθαμε, όμως, στην Ελλάδα και βρήκαμε μια εξαιρετική διοργάνωση σε όλους τους τομείς και επιστρέφουμε με γεμάτη καρδιά στην χώρα μας, όπως και με ένα μετάλλιο».
Στις παράλληλες διοργανώσεις 3×3 που έλαβαν χώρα στη μαρίνα του Κιάτου, ξεχώρισαν τα ονόματα της Ρουμανίας (40+ Ανδρών), της ισπανικής CD Matchup (45+) και της αμερικανικής Rare Air (50+). Κάθε ομάδα έφυγε με τις δικές της ιστορίες.
Από την ουρουγουανή αποστολή, ο προπονητής Χοσέ Φαράλ έκανε την αυτοκριτική του χωρίς περιστροφές. «Πρέπει να γίνουμε πιο ανταγωνιστικοί, να μάθουμε ότι σε τέτοια πρωταθλήματα δεν μπορεί να μαζευτείς ως σύνολο τέσσερις ημέρες πριν. Τέτοια πράγματα, όμως, γίνονται μάθημα κι ελπίζω την επόμενη φορά να είμαστε καλύτερα προετοιμασμένοι και να μην έχουμε ατυχίες, καθώς τραυματίστηκαν επτά παίκτες μας».
Η αυλαία έπεσε πανηγυρικά. Το FIBA Masters Open, μια νέα πρωτοβουλία της παγκόσμιας ομοσπονδίας, βρήκε στην Ελλάδα το ιδανικό λιμάνι για το πρώτο του ταξίδι. Οι συμμετέχοντες έφυγαν με μετάλλια, με νέες φιλίες και με την υπόσχεση να ξαναβρεθούν. Του χρόνου, σε μια άλλη γωνιά του πλανήτη.