Τρεις δεκαετίες ΣΠΟΡ FM: Μια ζωή στο μικρόφωνο
Όλα αυτά τα χρόνια της προετοιμασίας για την επέτειο των 30 χρόνων του σταθμού, ο αριθμός αυτός τριγυρνάει στο μυαλό μου με έναν τρόπο περίεργο. Λειτουργεί ως βάλσαμο για τις αναμνήσεις που ξυπνούν, αλλά και ως μια μικρή πληγή που φέρνει τη νοσταλγία στην επιφάνεια, κάνοντάς με να αναρωτιέμαι πώς πέρασε τόσο γρήγορα ο καιρός. Τι 30, ρε φίλε; Πώς γίνεται; Άκου 30… Σκέφτομαι εκείνο το φθινόπωρο του 1996, όταν έψαχνα καρτοτηλέφωνο στην Καλλιθέα για να δώσω τα ευχάριστα νέα στους γονείς μου στην Καβάλα. Μιλούσα ασταμάτητα, μην τυχόν και τελειώσουν οι μονάδες της κάρτας πριν προλάβω να εξηγήσω τι σήμαινε για μένα η πρόσληψή μου στον σταθμό.
Από το άγχος της αρχής στην απογείωση
Οι βάρδιες του ξεκινήματος έγιναν τελικά μια ολόκληρη πορεία δεκαετιών, καθώς ο σταθμός μεγάλωνε ραγδαία. Θυμάμαι ακόμα τον τρόμο που ένιωθα στην πρώτη ζωντανή εμφάνιση στο μαγκαζίνο του Γιώργου Χελάκη, παρόλο που είχα μπροστά μου τις σημειώσεις με το ρεπορτάζ. Χωρίς το διαδίκτυο να προσφέρει άμεση πληροφόρηση, η δουλειά απαιτούσε άλλα αντανακλαστικά και ψυχραιμία. Εκείνη την κρίσιμη στιγμή, ο Αντώνης Μπόκτορ στάθηκε δίπλα μου και με υποστήριξε όσο κανένας άλλος στο ξεκίνημά μου. Μετά ήρθε το 2004 και το έπος του EURO, όπου ο σταθμός απογειώνεται, μπαίνοντας σε κάθε σπίτι και αυτοκίνητο της χώρας.
Δυσκολεύομαι πραγματικά να επιλέξω μόνο μερικές στιγμές για να τις μοιραστώ μαζί σας σήμερα. Ήρθα εδώ στα 19 μου και πλέον αισίως έφτασα τα 49, οπότε καταλαβαίνετε πως πρόκειται για μια ολόκληρη ζωή μέσα στους διαδρόμους αυτούς. Τις τελευταίες μέρες πολλοί μου ζητούν να πω τι είναι για μένα ο ΣΠΟΡ FM, αλλά πώς να περιγράψεις ένα σπίτι; Είναι μια διαδρομή γεμάτη συναισθήματα, ανθρώπους που δεν βρίσκονται πια κοντά μας και φιλίες που αντέχουν στον χρόνο. Στο τέλος της ημέρας, επιβεβαιώνεται αυτό που πάντα πιστεύαμε: ότι οι παρέες γράφουν ιστορία.