Είχε περάσει μια ολόκληρη σεζόν χωρίς να πατήσει παρκέ σε αγώνα. Η Βασιλική Χωλοπούλου, όμως, άφησε πίσω της μια δύσκολη χρονιά στο Loyola University και ηγήθηκε της Εθνικής Νέων Γυναικών στην επιστροφή της στην Α’ Κατηγορία του Ευρωμπάσκετ U20. Η γκαρντ, που συμπεριλήφθηκε στην κορυφαία πεντάδα της διοργάνωσης στη Βουλγαρία, μίλησε στο ΕΟΚ Web Radio για όσα έζησε στο Σαμόκοφ.
Δεν ήταν εύκολο καλοκαίρι για το αντιπροσωπευτικό συγκρότημα. «Από την 1η Ιουνίου που μαζευτήκαμε για πρώτη φορά όλοι μαζί, μέχρι τις 12 που πήραμε το ασημένιο μετάλλιο και την άνοδο, ήταν ένας απίστευτος μήνας», είπε η Χωλοπούλου. «Είχαμε πολλούς τραυματισμούς από άτομα που θα μας βοηθούσαν πάρα πολύ. Υπήρχε και η δυσκολία ότι αρκετές από εμάς δεν παίξαμε μέσα στη χρονιά στις ομάδες ή στα κολλέγιά μας. Είχαμε ν’ αντιμετωπίσουμε πολλές διαφορετικές καταστάσεις, αλλά είχαμε βάλει έναν στόχο όλοι μαζί, από τους προπονητές, τις παίκτριες και όλο το staff, και αυτός ήταν να πάρουμε την άνοδο».
Η νίκη επί του Μαυροβουνίου με 78-59 στον ημιτελικό έκρινε την άνοδο. «Δεν υπάρχουν λόγια να περιγράψω τα συναισθήματά μου εκείνη τη στιγμή. Η αγκαλιά μου με την κόουτς Δρακάκη, με τους άλλους κόουτς και τα κορίτσια δείχνει τι σημαίνει για εμάς αυτή η νίκη», περιέγραψε η 19χρονη πλέι μέικερ. «Το καλύτερο συναίσθημα. Το να πετυχαίνεις κάτι εκπροσωπώντας τη χώρα σου και να καταφέρνεις κάτι όμορφο με ανθρώπους που αγαπάς είναι τρομερό. Θα μας ακολουθούν σε όλη μας τη ζωή».
«Επιβράβευση των κόπων μου»
Η παρουσία της Χωλοπούλου στη διοργάνωση ήταν εντυπωσιακή. Πρώτη στις ασίστ και δεύτερη στα κλεψίματα, με 8.4 πόντους, 7.3 ασίστ και 7.1 ριμπάουντ ανά αγώνα, η θέση στην καλύτερη πεντάδα ήρθε φυσιολογικά. «Πριν το τελευταίο ματς με την Πορτογαλία μου έλεγαν “θα βγεις…”, αλλά δεν το σκεφτόμουν. Χάρηκα, ήταν τιμή μου, αλλά αν μου έλεγαν να το ανταλλάξω για το χρυσό μετάλλιο, θα το έκανα χωρίς δεύτερη σκέψη. Χωρίς τις συμπαίκτριές μου και όλη την ομάδα δε θα γινόταν αυτό. Το τρόπαιο ανήκει στην ομάδα».
Η χρονιά στις ΗΠΑ ήταν, όπως είπε, «πολύ δύσκολη. Από τότε που άρχισα να παίζω μπάσκετ ήταν η πρώτη χρονιά που δεν έπαιζα. Αλλά… όλα για κάποιο λόγο γίνονται και όλες οι καταστάσεις μάς κάνουν πιο δυνατούς. Η κατάληξη με την Εθνική είναι μια επιβράβευση για όλη αυτήν τη δύσκολη σεζόν».
Ιδιαίτερη αναφορά έκανε στη συμπαράσταση που έλαβε η ομάδα από τις τραυματίες. «Το πιο σημαντικό ήταν ότι ακολούθησαν η Αριστέα Παρασκευοπούλου και η Μαργαρίτα Μπάτσιου. Η Αριστέα έκανε τα πάντα για να έρθει, και ευχαριστούμε την Ομοσπονδία που της επέτρεψε. Κι η Μαργαρίτα, ενώ τραυματίστηκε στο πρώτο ματς, έμεινε. Γίναμε μια οικογένεια. Παίξαμε και για εκείνα τα κορίτσια που έμειναν πίσω, όπως η Χριστίνα Παντώτη και η Βασιλική Σιουμουρέκη».
Η σχέση με την προπονήτρια και τον πατέρα της
Για τη Φρόσω Δρακάκη, η Χωλοπούλου είχε μόνο καλά λόγια. «Δεν την ήξερα προσωπικά πιο πριν. Είναι ένας υπέροχος άνθρωπος, που μας είχε σαν παιδιά της. Μας έκανε να ξανά ευχαριστηθούμε το άθλημα και μας έφερε το χαμόγελο πίσω. Σίγουρα είναι και τρομερή προπονήτρια, η πορεία της το λέει από μόνη της. Ελπίζουμε να την έχουμε και του χρόνου».
Η στήριξη από την οικογένειά της ήταν καθοριστική. «Ήταν και οι δύο γονείς μου εκεί. Λόγω και του ότι φέτος μού έλειψαν πολύ στις ΗΠΑ, το να τους έχω δίπλα μου στο Πανευρωπαϊκό μού έδινε απίστευτη δύναμη. Ελπίζω να τους έκανα περήφανους».
Για τον πατέρα της, Άρη Χωλόπουλο, πρώην επαγγελματία μπασκετμπολίστα, είπε: «Δε θα αρέσει στον μπαμπά αυτό, αλλά πραγματικά νιώθω ότι παίζω μπάσκετ λόγω εκείνου. Μου έχει δώσει τα πάντα, ποτέ δε με ανάγκασε να παίξω, με έκανε να αγαπήσω αυτό το άθλημα. Μακάρι να έχουν όλοι έναν άνθρωπο δίπλα τους που να τους στηρίζει σε ό,τι κάνουν».