Η Κατερίνα Στεφανίδη ολοκλήρωσε την πορεία της στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου του Μπέρμιγχαμ από την έκτη θέση του άλματος επί κοντώ και με μια γεύση που περιγράφει ως την καλύτερη της καριέρας της — για λόγο που ξεπερνά τον πρωταθλητισμό. Στην εξέδρα, στο πλευρό της, βρισκόταν το ενός έτους αγοράκι της, που έκανε το πρώτο του μεγάλο «ραντεβού» με τη μαμά του σε διοργάνωση.
«Παρότι δεν πήρα μετάλλιο είναι το αγαπημένο μου Ευρωπαϊκό, γιατί είχα μια γεμάτη χρονιά με τον μπέμπη. Είμαι πολύ ικανοποιημένη, σωματικά δεν αισθάνθηκα τόσο καλά όσο στον προκριματικό, αλλά αυτό δείχνει πόσο καλό ήταν το 4,60μ. που έκανα», είπε η Ολυμπιονίκης του Ρίο μετά τον τελικό, εξηγώντας πως στον προκριματικό είχε περάσει με άνεση εκείνο το ύψος. Στον τελικό, όμως, τα πράγματα δεν ήταν τόσο φυσικά: «Υπήρχε ένα θέμα με το τρέξιμό μου, ίσως ήμουν κουρασμένη. Όσο προχωρά ο αγώνας ξεχνάς τις λεπτομέρειες και απλά αγωνίζεσαι. Το μόνο που ήθελα ήταν να είχα κάνει τα δύο άλματα στα 4,70μ. Άλλαξα κοντάρι και το φοβήθηκα».
Η επιστροφή της μετά τη γέννηση του παιδιού δεν ήταν εύκολη υπόθεση, όπως η ίδια περιέγραψε: «Φέτος αισθάνθηκα για πρώτη φορά ότι ξεκινάω από το μηδέν. Ήμουν 15 κιλά παραπάνω όταν άρχισα προπονήσεις, ήταν μια διαφορετική πρόκληση, αλλά πλέον έχω φτάσει στο επίπεδο που αρχίζει μια σεζόν νορμάλ από το φθινόπωρο και μετά». Στον δρόμο για το Μπέρμιγχαμ είχε προηγηθεί το Kifisia Jump, όπου κατετάγη τέταρτη με 4,30μ., ενώ από τον χειμώνα διαμήνυε ότι όλες οι αποφάσεις έπαιρναν με το βλέμμα στραμμένο στη μεγάλη διοργάνωση, με τα «μικρά» κοντάρια της προετοιμασίας να μεγαλώνουν σταδιακά.
Δίπλα της σε όλη αυτή τη διαδρομή ήταν ο σύζυγος και προπονητής της, Μιτς: «Ο Μιτς μού είπε πόσο περήφανος είναι. Πέρασε μια δύσκολη σεζόν, είναι ο καλύτερος μπαμπάς και θέλω να του ζητήσω συγνώμη γιατί έχει φάει μεγάλο… πακέτο. Η εμπειρία να είμαστε εδώ μαζί με το παιδί μας είναι φανταστική».
Στα 36 της πλέον, τα πλάνα αποφασίζονται μήνα-μήνα. «Θα πάω σε έναν ακόμη αγώνα στο τέλος του μήνα, που διοργανώνει μια φίλη μου», είπε, αποκαλύπτοντας πως σκέφτεται σοβαρά να βγάλει μια σεζόν μόνο στον κλειστό: «Αν έχω στόχο τους Ολυμπιακούς Αγώνες του Λος Άντζελες, που θα είμαι 38, δεν μπορώ να κάνω και κλειστό και ανοιχτό. Ίσως θα πρέπει να αφήσω για μια σεζόν τον ανοιχτό. Αγαπώ πολύ το επί κοντώ, αλλά δεν μπορώ να ξαναπεράσω αυτό που πέρασα από το 2020 ως το 2024 με πόνους και τραυματισμούς. Κάνω μια πιο ιδιαίτερη προπόνηση».