Για δεκαετίες, η εχθρότητα προς το καθεστώς της Τεχεράνης αποτελούσε ακρογωνιαίο λίθο της αμερικανικής συντηρητικής πολιτικής. Σήμερα, όμως, μια σημαντική μεταστροφή αποδομεί το άλλοτε непоλιτικό «ταμπού» στο εσωτερικό του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος. Ο Ντόναλντ Τραμπ και στενοί του συνεργάτες υιοθετούν πλέον μια γλώσσα που απέχει παρασάγγας από τα παλαιότερα ρητορικά σχήματα περί «άξονα του κακού».

Από τον «άξονα του κακού» στον πραγματισμό

Μια από τις πιο εντυπωσιακές εξελίξεις είναι η αναθεώρηση της στάσης απέναντι στην ιρανική ηγεσία, η οποία εμφανίζεται πλέον να απολαμβάνει έναν ιδιότυπο σεβασμό εντός ορισμένων συντηρητικών κύκλων. Πραγματισμός και απομονωτισμός αποτελούν τις νέες λέξεις-κλειδιά, καθορίζοντας μια δυναμική όπου το Ιράν αντιμετωπίζεται ως κράτος ικανό να υπερασπιστεί τα συμφέροντά του. Με τον αντιπρόεδρο Τζέι Ντι Βανς να πρωτοστατεί σε αυτή τη γραμμή, οι παγιωμένες απόψεις για τη διεθνή παρουσία των ΗΠΑ δέχονται αμφισβήτηση από μια νέα, νεότερη γενιά Ρεπουμπλικανών. Η πεποίθηση ότι πρέπει να αποφεύγονται οι «ατέρμονοι πόλεμοι» κερδίζει έδαφος, αφήνοντας πίσω της την παλιά ρητορική περιφρόνησης.

Χαρακτηριστική είναι η τοποθέτηση του Κερτ Μιλς, ο οποίος έφτασε στο σημείο να συγχαρεί την Τεχεράνη για την αποφασιστικότητά της. Οι νεότεροι ψηφοφόροι του κόμματος, έχοντας ως βίωμα τις συγκρούσεις στο Ιράκ και το Αφγανιστάν, δείχνουν λιγότερο πρόθυμοι να ταυτιστούν με τις απόψεις των παραδοσιακών «γερακιών». Ο Στιβ Μπάνον περιγράφει τον Τραμπ ως άνθρωπο που αντιλαμβάνεται ότι δεν πρόκειται να υπάρξει κάποια συμβολική νίκη επί του εδάφους.

Η επιρροή της νέας γενιάς και οι εσωτερικές τριβές

Δεν λείπουν βέβαια οι φωνές που αντιδρούν. Στελέχη όπως ο Τεντ Κρουζ εξακολουθούν να καταγγέλλουν τη στρατηγική αυτή ως επικίνδυνη για τα αμερικανικά συμφέροντα, θεωρώντας αδύνατη την ομαλή συνύπαρξη με μια θεοκρατική κυβέρνηση. Ο Ρότζερ Μάρσαλ, παρά τις αντιρρήσεις του, παραδέχεται πως το κλίμα έχει αλλάξει δραστικά μέσα στις αίθουσες της Γερουσίας, με το επιχείρημα της αυτοάμυνας να κυριαρχεί στη δημόσια συζήτηση.

Πρόσφατα στοιχεία δείχνουν ότι η πλειοψηφία των ψηφοφόρων κάτω των 45 ετών επιθυμεί χαμηλότερη προσκόλληση σε διεθνείς κρίσεις, στρέφοντας το βλέμμα στα εσωτερικά δρώμενα. Η άνοδος επιδραστικών προσωπικοτήτων, όπως ο Τάκερ Κάρλσον, ενισχύει αυτό το ρεύμα, που βλέπει την αποχή από τον πόλεμο ως ένδειξη ευφυΐας και όχι αδυναμίας. Η εξωτερική πολιτική αλλάζει πρόσωπο, καθώς οι προτεραιότητες του αμερικανικού εκλογικού σώματος μετατοπίζονται μακριά από τον ιστορικό αντιαμερικανικό αντίπαλο του Περσικού Κόλπου.