Το δεύτερο μέρος του ντοκιμαντέρ για τη Λεωφόρο στην εκπομπή Prime Time του ΣΚΑΪ ξεκλειδώνει αναμνήσεις που θυμίζουν κινηματογραφικές σκηνές. Ο Παύλος Τσίμας καθοδηγεί το κοινό μέσα από την ιστορική καταπακτή και το θρυλικό έπος του 1971, ανασύροντας αθέατες πτυχές ενός γηπέδου-μύθου.

Η αύρα της «καταπακτής» και οι μεγάλες στιγμές

Σκοτεινή και υπόγεια, η καταπακτή λειτουργούσε ως το απόλυτο τελετουργικό πέρασμα για τους παίκτες πριν από κάθε μεγάλη αναμέτρηση. Όσοι έζησαν εκείνη τη διαδρομή παραδέχονται πως η οργάνωση του χώρου έμοιαζε με στημένο σενάριο ταινίας, ενισχύοντας το δέος της εισόδου στον αγωνιστικό χώρο.

Θύμησες από το 1971 πλημμυρίζουν την οθόνη. Ο Αριστείδης Καμάρας φέρνει στο φως το κρίσιμο γκολ με τον Ερυθρό Αστέρα, ενώ η Πόπη Δομάζου περιγράφει τα συναισθήματα της οικογένειάς της για τον πατέρα της. Ακόμα και τις δύσκολες φάσεις, όπως το σουτ του Κάρασι, ο Κωνσταντίνου τις θυμάται με μια δόση αφοπλιστικής απλότητας, αποκαλώντας το απλώς το «πιο εύκολο σουτ» της καριέρας του.

Αντίπαλοι στη «φωλιά» της Θύρας 13

Ο Γιώργος Κούδας ανοίγει τα χαρτιά του για την ασφυκτική πίεση που ασκούσε το γήπεδο στον αντίπαλο. Η Θύρα 13 δημιουργούσε μια αίσθηση ότι το ίδιο το γήπεδο «έκλεινε» γύρω από τους παίκτες, γεγονός που συχνά έγειρε την ψυχολογία του ματς υπέρ των γηπεδούχων.

Μια πλειάδα προσωπικοτήτων, από τον Γιάννη Στάνκογλου μέχρι τα αδέλφια Διονυσίου, μοιράζονται τις παιδικές τους εικόνες από την κερκίδα. Η Λιάνα Κανέλλη θυμάται χαρακτηριστικά την παρουσία του νεαρού Κασίγιας, μεταφέροντας τις στιγμές όπου το γήπεδο φιλοξένησε το παγκόσμιο ποδόσφαιρο.

Απίστευτα περιστατικά συμπληρώνουν το παζλ, όπως οι περιπτώσεις όπου ο Ολυμπιακός χρειάστηκε να παίξει στη Λεωφόρο φορώντας τα πράσινα. Ο Νίκος Καρούλιας εξηγεί πως εκείνα τα στενά και ταπεινά αποδυτήρια ένωναν τις ομάδες περισσότερο από κάθε άλλη σύγχρονη εγκατάσταση. Η Λεωφόρος αποδεικνύεται τελικά κάτι πολύ μεγαλύτερο από μπετόν και σίδερα, καθώς παραμένει κομμάτι της ελληνικής ποδοσφαιρικής ψυχής.