Με διαφορετικές διαδρομές μπαίνοντας στη μεγάλη κατηγορία, ο Απόστολος Ρούμογλου και ο Κωνσταντίνος Μπιλάλης αποτελούν πια παίκτες της Καρδίτσας. Ο Ρούμογλου εντάσσεται στην ομάδα έχοντας κατακτήσει δύο διαδοχικούς τίτλους στο αμερικανικό κολεγιακό πρωτάθλημα με το Κονέτικατ, ενώ ο Μπιλάλης προέρχεται από μια επιτυχημένη θητεία στον Παπάγο, όπου ήταν βασικό στέλεχος στην Elite League. Και οι δύο μίλησαν στην εκπομπή «Άμεσο Ριπλέι» του EOK WebRadio, με τη Σοφία Βαλσάμη και τον Μιχάλη Γκιουλένογλου, για όσα περιμένουν στη νέα τους σεζόν.
Ο 22χρονος γκαρντ, που γεννήθηκε στο Περιστέρι και αναδείχθηκε από τις ακαδημίες του, είχε ξεκάθαρο στόχο από παιδί. «Σίγουρα από μικρό παιδί όταν ξεκινάς να παίζεις μπάσκετ στόχος σου είναι να φτάσεις στη GBL», είπε ο Μπιλάλης. «Σίγουρα χάρηκα πάρα πολύ όταν μού έγινε πρόταση απ’ την Καρδίτσα και είμαι πολύ χαρούμενος που θ’ αγωνιστώ στη GBL του χρόνου έπειτα από τρία χρόνια που έπαιζα στην Elite League».
Από την πλευρά του, ο 23χρονος φόργουορντ, με ύψος 2.03 μ. και γεννημένος στην Ξάνθη, αποφάσισε να γυρίσει στην Ελλάδα μετά από μια τετραετία στην αντίπερα όχθη του Ατλαντικού. «Μετά από 4 χρόνια στις ΗΠΑ αποφάσισα να γυρίσω πίσω στην Ελλάδα. Μαζί με τον ατζέντη μου, τον Παναγιώτη Καπάζογλου, θέλαμε να πάρουμε μια απόφαση που θα ήταν η καλύτερη για μένα. Αν παρατηρήσετε, στο ελληνικό πρωτάθλημα δύσκολα οι Έλληνες βρίσκουν χρόνο. Ήθελα ένα ασφαλές περιβάλλον στο οποίο θα μπορούσα να εξελιχθώ σαν παίκτης, θα με εμπιστευθούν οι προπονητές και θα μπορέσουμε να κάνουμε το καλύτερο για την ομάδα. Νομίζω ότι η Καρδίτσα θα μου το δώσει αυτό».
Η απόφαση του Μπιλάλη επηρεάστηκε καθοριστικά από τη στρατηγική του συλλόγου να δίνει ευκαιρίες και να στηρίζει την εξέλιξη των νεαρών Ελλήνων αθλητών. «Εννοείται. Το σωματείο βγάζει μια υγεία. Τα τελευταία τέσσερα χρόνια έχουν το ίδιο προπονητικό staff, επενδύουν σε Έλληνες, οι Έλληνες έχουν πρωταγωνιστικό ρόλο. Επενδύουν και σε νέους παίκτες. Έπαιξε πολύ σημαντικό ρόλο στην απόφασή μου».
Κατά την προηγούμενη αγωνιστική περίοδο, ο Μπιλάλης κατέγραψε κατά μέσο όρο 7.3 ασίστ σε 29 εμφανίσεις με τη φανέλα του Παπάγου, επίδοση που τον κατέταξε στη δεύτερη θέση των πασέρ της Elite League. Μίλησε και για αυτό. «Είναι και πόσες μπάλες θα έχεις στα χέρια σου. Εγώ στον Παπάγου είχα αρκετές μπάλες και μπορούσα να δημιουργήσω καταστάσεις. Όσο ανεβαίνεις επίπεδο, βέβαια, έχεις καλύτερους συμπαίκτες. Μπορεί να κάνεις πέντε πάσες, δίχως δημιουργία, απλά να πασάρεις δεξιά ή να κάνεις μια έξτρα πάσα και να βάλει το τρίποντο κάποιος καλός σουτέρ κι έτσι εσύ να “γράψεις” ασίστ. Είναι, απ’ τη μία, ότι στην Elite League είχα περισσότερες μπάλες, αλλά, απ’ την άλλη, θα έχω καλύτερους συμπαίκτες. Ελπίζω να βοηθήσω, γιατί μου αρέσει πολύ να βγάζω πάσες και να είναι δύο παίκτες χαρούμενοι, όχι ένας».
Η αλλαγή ρόλου είναι κάτι που αναγνωρίζει. «Θα μου λείψει, εννοείται. Είχα πρωταγωνιστικό ρόλο, ήμουν αρχηγός του Α.Σ. Παπάγου. Θα είναι τελείως διαφορετικό τώρα, το ξέρω και έχω πάρει την απόφαση μέσα μου. Θα πάω με έναν άλλον ρόλο στην Καρδίτσα. Είμαι έτοιμος και ελπίζω να μου βγει σε καλό».
Από την άλλη, ο Ρούμογλου, που πριν φύγει για τις ΗΠΑ είχε αγωνιστεί σε 8 αγώνες GBL με τον ΠΑΟΚ και σε 3 ματς BCL, έψαχνε ένα περιβάλλον εμπιστοσύνης. «Σίγουρα σε κάθε ελληνική ομάδα υπάρχουν 3-4 Έλληνες που είναι οι βασικοί. Όντως ο κόουτς είναι εκεί στην ομάδα για πέντε χρόνια, είναι πολύ σταθερός. Πίσω από τους ξένους υπήρχαν Έλληνες με πολύ καλές χρονιές, οι οποίοι κατάφεραν να εξελιχθούν και να πάρουν μεταγραφές. Έδωσαν την ελευθερία και την προστασία στους παίκτες ώστε να μπορέσουν να βελτιωθούν».
Η εμπειρία του στο NCAA — όπου με το UConn του Νταν Χέρλι έγραψε ιστορία παίρνοντας δύο συνεχόμενους τίτλους, το 2023 και το 2024, πριν μετακομίσει στο Ρίτσμοντ — του άφησε ένα ισχυρό αποτύπωμα. «Το να φεύγεις στα 18 σου απ’ την Ελλάδα και να πηγαίνεις στις ΗΠΑ, να κατακτάς δύο κολεγιακά πρωταθλήματα, μετά να παίρνεις μεταγραφή για άλλο κολλέγιο, με διαφορετικό στυλ μπάσκετ, είναι μεγάλα βήματα. Σου “χτίζουν” τον χαρακτήρα. Πραγματικά στις ΗΠΑ είδα πώς δουλεύουν, μια διαφορετική όψη προπονήσεων, κατάλαβα πως οι προπονήσεις και η σκληρή δουλειά είναι πολύ σημαντικά για έναν παίκτη. Αυτό είναι το σημαντικότερο μήνυμα που πήρα σαν άνθρωπος, πως όλα κερδίζονται μέσα απ’ τη δουλειά. Υπήρχαν πολλές επιτυχίες αλλά και αποτυχίες, όμως μαθαίνεις μέσα απ’ αυτά».
Το πιο δύσκολο κομμάτι για εκείνον ήταν η προσαρμογή στη σκληρότητα των προπονήσεων. «Το δυσκολότερο κομμάτι στην προσαρμογή ήταν οι προπονήσεις. Ήταν δύσκολο στις ΗΠΑ να ενταχθείς, να κάνεις 2-3 ώρες προπόνησης. Η αλήθεια είναι πως στην Ελλάδα, ειδικά όταν είσαι μικρός, δεν προπονείσαι τόσο σκληρά. Με την πρώτη μέρα στις ΗΠΑ κατάλαβα πως είναι πολύ σκληρές οι προπονήσεις και πρέπει να φτιάξω το δικό μου conditioning ώστε να μπορώ ν’ ανταπεξέλθω περισσότερο με την ομάδα».
Δεν δίστασε να περιγράψει και τη μετάβαση από ένα high major σχολείο στο Κονέκτικατ σε ένα mid major, στο Ρίτσμοντ. «Είναι η μεταφορά από ένα high major σχολείο σε ένα mid major. Υπάρχει τεράστια διαφορά την οποία δεν την περίμενα. Το Ρίτσμοντ συγκριτικά με το Κονέκτικατ είναι εκατό φορές καλύτερο μαθησιακά, αλλά στο μπάσκετ είναι διαφορετικό. Παίζουν πολύ διαφορετικό μπάσκετ, οι προπονήσεις είναι μεν σκληρές αλλά όχι τόσο όσο στο Κονέκτικατ. Δυστυχώς για την ομάδα δεν καταφέραμε να φέρουμε τόσες πολλές νίκες και θέλαμε να το αλλάξουμε και στα δύο χρόνια αυτό, αλλά ήταν πολύ δύσκολο».
Για τον Μπιλάλη, που έχει φορέσει και τη φανέλα της Εθνικής Εφήβων 14 φορές, ένα από τα πρόσωπα που ανυπομονεί να έχει δίπλα του είναι ο Νίκος Γκίκας. «Εγώ τον παρακολουθώ από μικρό παιδί, όταν έπαιζε στον ΕΦΑΟΖ. Είναι φοβερός παίκτης, έχει τα χαρακτηριστικά μου, είναι “κοντός”, πασάρει, δημιουργεί φοβερά και έχει το pull-up τρίποντο. Ελπίζω να μάθω πολλά απ’ αυτόν. Θα είμαι ανταγωνιστικός στην προπόνηση για να βελτιωθώ όσο περισσότερο μπορώ».
Η περυσινή πορεία του Παπάγου, που από την προσπάθεια παραμονής έφτασε στον τελικό ανόδου της Elite League, ήταν για εκείνον ένα παραμύθι. «Νομίζω θα ήταν “Τι ζήσαμε”. Αυτό λέγαμε συνέχεια στα αποδυτήρια. Δεν το περίμενε κανείς αυτό. Κάθε μέρα δουλεύαμε πολύ σκληρά στις προπονήσεις, υπήρχε πολλή ανταγωνιστικότητα, παίζαμε πολύ μπασκετικό ξύλο. Αυτόν τον τίτλο θα έβαζα, γιατί ήταν ένα όνειρο για μας. Όταν η ομάδα σού θέτει έναν στόχο να μείνει στην κατηγορία κι εσύ τη φτάνεις στον τελικό, ένα βήμα πριν τη GBL, είναι κάτι το αξιοθαύμαστο».
Κλείνοντας, ο Ρούμογλου κρατάει ολόκληρη την αμερικανική εμπειρία, με τα καλά και τα άσχημα. «Τα κρατάω όλα. Και οι χαρές και οι λύπες σε διαμορφώνουν σαν παίκτη, ακόμα περισσότερο οι λύπες. Εγώ προσωπικά πιστεύω πως στα δύσκολα φαίνεται ο κάθε παίκτης και ο κάθε άνθρωπος με το πώς θ’ ανταπεξέλθει σε αυτά. Σε κάθε δυσκολία που σου έρχεται στη ζωή “χτίζεις” χαρακτήρα. Γενικότερα αυτό που κρατάω είναι οι σχέσεις με τους ανθρώπους που είχα και στα δύο κολλέγια, με τους προπονητές, τους συμπαίκτες μου. Είναι πολύ σημαντικό αυτό. Αν δείτε τους συμπαίκτες που είχα… μερικοί έπαιζαν ακόμα στον τελικό του NBA».