Το 1956, όταν οι υπολογιστές χρησιμοποιούσαν ακόμα χάρτινες διατρητικές κάρτες και μαγνητικές ταινίες για να αποθηκεύσουν δεδομένα, ένας μηχανικός της IBM παρουσίασε μια εντελώς διαφορετική ιδέα. Ο Ρέινολντ Τζόνσον, επικεφαλής του εργαστηρίου της εταιρείας στο Σαν Χοσέ, είχε πείσει τα αφεντικά του να επενδύσουν σε ένα σύστημα μαγνητικών δίσκων που περιστρέφονταν — κάτι που για πολλούς φάνταζε υπερβολικά περίπλοκο. Αποδείχθηκε όμως ότι ήταν η απαρχή μιας επανάστασης.

Το σύστημα που παρουσίασε ο Τζόνσον και η ομάδα του, το IBM 305 RAMAC, ζύγιζε έναν τόνο. Χωρούσε μόλις 5 megabytes δεδομένων, κατανεμημένα σε 50 μαγνητικούς δίσκους διαμέτρου 24 ιντσών. Η πρόσβαση σε ένα αρχείο διαρκούσε περίπου 600 χιλιοστά του δευτερολέπτου — τη στιγμή που η ανάκτηση της ίδιας πληροφορίας από μαγνητική ταινία ή διατρητικές κάρτες απαιτούσε ώρες ή και ημέρες.

Από τον γίγαντα των 5 MB στη μαζική αγορά

Η ιδέα του Τζόνσον δεν ήταν αυτονόητη. Μέχρι τότε, η IBM βασιζόταν κυρίως σε μηχανές διάτρησης καρτών. Ο ίδιος όμως, όπως αναφέρουν τα αρχεία του Ιδρύματος Lemelson-MIT, επέμενε ότι οι περιστρεφόμενοι μαγνητικοί δίσκοι θα προσέφεραν την ταχύτητα που χρειαζόταν η αγορά. Το RAMAC πωλήθηκε για πρώτη φορά το 1956 στην εταιρεία χαρτιού Crown Zellerbach, έναντι περίπου 10.000 δολαρίων — ποσό εξωφρενικό για την εποχή, αλλά που αντανακλούσε την καινοτομία.

Ο Τζόνσον δεν σταμάτησε εκεί. Κατά τη διάρκεια της καριέρας του κατοχύρωσε περίπου 90 πατέντες. Μετά τη συνταξιοδότησή του το 1971, ίδρυσε τη δική του εταιρεία συμβούλων και συνεργάστηκε με τη Sony για την ανάπτυξη τεχνολογίας που επέτρεψε τη συμπίεση βίντεο σε στενότερη μαγνητοταινία, οδηγώντας στη δημιουργία του μαγνητοσκόπου. Επίσης, δημιούργησε τα ομιλούντα βιβλία «Talk to Me» για την Fisher-Price.

Το 1986, ο Πρόεδρος Ρόναλντ Ρήγκαν του απένειμε το Εθνικό Μετάλλιο Τεχνολογίας (National Medal of Technology). Έξι χρόνια αργότερα, το IEEE καθιέρωσε προς τιμήν του το ετήσιο βραβείο «Reynold B. Johnson Award for the Advancement of Information Storage Technology».

Ο Τζόνσον απεβίωσε το 1998 σε ηλικία 92 ετών στην Καλιφόρνια, αφήνοντας πίσω του μια κληρονομιά που άλλαξε ριζικά τον τρόπο που αποθηκεύουμε και διαχειριζόμαστε την πληροφορία. Από τον τεράστιο δίσκο του 1956 φτάσαμε σήμερα σε χωρητικότητες terabytes σε μέγεθος νυχιού — και όλα ξεκίνησαν από έναν άνθρωπο που τόλμησε να σκεφτεί διαφορετικά.