Η πίεση από τον πόλεμο στην Ουκρανία φαίνεται να δοκιμάζει σοβαρά την ικανότητα του Βλαντίμιρ Πούτιν να διατηρεί την εικόνα απόλυτου ελέγχου στο εσωτερικό. Ουκρανικές επιθέσεις με drones έχουν ήδη περιορίσει δραστικά τον εφοδιασμό καυσίμων στην Κριμαία, αφήνοντας τη γέφυρα του Κερτς ως τον μοναδικό αξιόπιστο δίαυλο και ταυτόχρονα εύκολο στόχο.

Ταυτόχρονα η Κίνα περιορίζει σημαντικά τη βοήθειά της προς τη ρωσική οικονομία. Ήδη έχει αρνηθεί να χρηματοδοτήσει τον αγωγό «Σιβηρία 2». Αυτή η στάση ενισχύει τις αμφιβολίες για το αν το Πεκίνο θεωρεί πλέον τον Ρώσο πρόεδρο χρήσιμο σύμμαχο ή βάρος.

Σε αυτό το κλίμα, οι ελίτ γύρω από τον Πούτιν παρακολουθούν με ανησυχία κάθε ένδειξη αποδυνάμωσης. Η ανάλυση περιγράφει δύο πιθανά σενάρια. Το πρώτο αφορά αιφνίδια ανατροπή μέσω εσωτερικής σύγκρουσης ή ακόμη και δολοφονικής ενέργειας. Το δεύτερο μοιάζει πιο «θεσμικό»: μια σκηνοθετημένη δίκη που θα μετατρέψει τον Πούτιν σε αποδιοπομπαίο τράγο, ώστε το καθεστώς να διατηρήσει τη συνέχεια του κρατικού μηχανισμού.

Τα σώματα ασφαλείας όπως η FSB και η Rosgvardiya παίζουν διπλό ρόλο. Στηρίζουν την εξουσία αλλά διαθέτουν και δικά τους συμφέροντα. Αν η παράνοια εξαπλωθεί και οι πιθανές εκκαθαρίσεις φανούν επικείμενες, κάποιοι μπορεί να προλάβουν τις εξελίξεις και να κινηθούν πρώτοι.

Ο πόλεμος μετατράπηκε από γρήγορη επιχείρηση σε μακροχρόνια σύγκρουση φθοράς. Οι συνεχείς ουκρανικές πληγμές σε ρωσικό έδαφος και οι δυσκολίες του πληθυσμού ροκανίζουν σταδιακά τη νομιμοποίηση του ηγέτη. Αν η τάση αυτή συνεχιστεί ή χειροτερέψει, ο Πούτιν μπορεί να ανατραπεί μέσα σε τρία χρόνια.