Η Ινδία επιχειρεί να μετατρέψει το Μεγάλο Νικομπάρ σε έναν κομβικό παίκτη της παγκόσμιας σκακιέρας, προωθώντας ένα φιλόδοξο σχέδιο που περιλαμβάνει λιμάνι μεταφόρτωσης, αεροδρόμιο και μια νέα αστική ζώνη. Το Έργο Μεγάλου Νικομπάρ, το οποίο καλύπτει έκταση διπλάσια από το Μανχάταν, στοχεύει στην προσέλκυση ενός εκατομμυρίου επισκεπτών ετησίως, μετατρέποντας ένα από τα πιο απομονωμένα νησιά του Ινδικού Ωκεανού σε μια σύγχρονη «Σιγκαπούρη».

Για το Νέο Δελχί, η κίνηση αυτή αποτελεί στρατηγική επιλογή. Η εγγύτητα του νησιού στα Στενά της Μαλάκκας, από όπου διέρχεται το μεγαλύτερο μέρος του παγκόσμιου εμπορίου, καθιστά την περιοχή κρίσιμη για την ενίσχυση της ινδικής παρουσίας και τον περιορισμό της κινεζικής επιρροής. Η κυβέρνηση προβάλλει το έργο ως πυλώνα εθνικής ασφάλειας και οικονομικής ανάπτυξης, σε μια περίοδο όπου η Ασία δοκιμάζεται από την ενεργειακή αστάθεια. Ενδεικτικά, ο πόλεμος στο Ιράν που προηγήθηκε είχε μετατρέψει την ενεργειακή εξάρτηση της Ασίας σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης, με πολλές χώρες να επιβάλλουν δελτία στην ενέργεια και υποχρεωτική τηλεργασία για να αντιμετωπίσουν τις ελλείψεις.

Την ίδια στιγμή, οι γεωπολιτικές ανακατατάξεις στην ευρύτερη περιοχή εντείνονται. Η Ουάσιγκτον φαίνεται να επεξεργάζεται ένα νέο σχέδιο που τοποθετεί την Ελλάδα, την Κύπρο και το Ισραήλ στο επίκεντρο της αμερικανικής στρατηγικής, εξετάζοντας ακόμη και τη μεταφορά στρατιωτικών βάσεων.

Ωστόσο, το κόστος για το Μεγάλο Νικομπάρ προκαλεί έντονες αντιδράσεις. Επιστήμονες προειδοποιούν για την αποψίλωση περίπου ενός εκατομμυρίου δέντρων, απειλώντας είδη όπως η δερματοχελώνα. Παράλληλα, οι αυτόχθονες Σομπέν, μια απομονωμένη ομάδα κυνηγών, κινδυνεύουν από την άφιξη χιλιάδων εργατών και τουριστών. Οι κάτοικοι, από την πλευρά τους, ζητούν διασφαλίσεις για τη γη και το μέλλον τους, καθώς το νησί μετατρέπεται από έναν τόπο ζωής σε ένα τεράστιο εργοτάξιο. Η σύγκρουση ανάμεσα στην εθνική φιλοδοξία και την προστασία του οικοσυστήματος παραμένει ανοιχτή, με το μέλλον του νησιού να κρέμεται από μια κλωστή.