Ο Εβάν Φουρνιέ βγήκε και μίλησε ανοιχτά στην «L’ Equipe» για όσα τον απασχολούν. Σκέφτεται σοβαρά να αποσυρθεί το 2028, αμέσως μετά το τέλος του συμβολαίου του με τον Ολυμπιακό. Ο Γάλλος γκαρντ, στα 33 του, βλέπει τον εαυτό του να κλείνει την καριέρα του εκεί, με τελευταίο σταθμό τους Ολυμπιακούς του Λος Άντζελες μαζί με την εθνική Γαλλίας.

Την περσινή χρονιά η αποτυχία στο Final Four τον πλήγωσε βαθιά, όπως λέει. Βλέπει όμως την ομάδα να αλλάζει ρόλους φέτος, με τον Ντόρσεϊ να ξεκινά βασικός και εκείνον να μπαίνει από τον πάγκο. Στα 33, νιώθει το σώμα και το μυαλό να ζητάνε ξεκούραση από τα συνεχή ταξίδια και την πίεση, αλλά μένει πιστός στον στόχο για τίτλο στην Ευρωλίγκα με τον Ολυμπιακό.

Η πίκρα από τη Μόνακο και η φαντασία ενός θριάμβου στο ΟΑΚΑ

Όταν θυμάται την ήττα από τη Μόνακο πέρυσι, εξακολουθεί να βράζει από θυμό. «Όπως όλες οι απογοητεύσεις, προχωράς γιατί η ζωή συνεχίζεται, οι εποχές διαδέχονται η μία την άλλη, αλλά μόλις το αναφέρεις, τσαντίζεσαι (γέλια). Είναι μια απογοήτευση. Είναι μέρος των προκλήσεων για αυτή την ομάδα, που έχει υποφέρει τόσο πολύ στο Final Four.»

Εξηγεί ότι σε πλέι οφ σειρά θα είχαν σαρώσει, αλλά το φορμάτ του Final Four είναι άλλο πράγμα. «Σε μια σειρά πλέι-οφ πέρυσι, δεν είχαμε αντίπαλο. Αλλά είναι διαφορετικό το σύστημα. Πρέπει να δαμάσουμε αυτό το θηρίο. Μια νίκη στο ΟΑΚΑ, το γήπεδο του αντιπάλου Παναθηναϊκού που φιλοξενεί το Final Four (22-24 Μαΐου), τι θα προκαλούσε αυτό στην Ελλάδα; Δεν έχω ιδέα. Ο Κώστας Παπανικολάου μου μίλησε για το 2012 και το 2013 (τις νίκες του Ολυμπιακού στην Ευρωλίγκα).»

Φαντάζεται το χάος που θα γίνει αν νικήσουν εκεί, με οπαδούς να μπλοκάρουν δρόμους όπως τότε. «Χρειάστηκε μιάμιση ώρα για να φτάσουμε από το αεροδρόμιο στο γήπεδο, επειδή οι οπαδοί είχαν μπλοκάρει τον αυτοκινητόδρομο. Οπότε, νίκη στο ΟΑΚΑ… Είναι αδύνατο να το φανταστεί κανείς. Και ειλικρινά, δεν θέλω να το σκέφτομαι, δεν θέλω να μπει αυτή η ιδέα στο κεφάλι μου». Δεν τολμάει να ονειρευτεί τέτοιο σενάριο ακόμα.

Ο ρόλος από τον πάγκο με Ντόρσεϊ και οι προτεραιότητες στα 33

Αρχικά, η αλλαγή με τον Ντόρσεϊ έφερε προβλήματα στην ισορροπία της ομάδας. «Άρπαξε την ευκαιρία. Όταν επέστρεψα, όταν μπήκα στην αρχική πεντάδα μαζί του, υπήρχε έλλειψη ισορροπίας. Χάσαμε στη Βαρκελώνη (85-98), ήμασταν γελοίοι, το χειρότερό μας παιχνίδι. Μετά, κάναμε μια μεγάλη συνάντηση με την ομάδα. Από τότε, έχουμε κάνει μια μεγάλη στροφή, έχουμε μεταμορφωθεί. Υπάρχουν σκαμπανεβάσματα, αλλά δεν κοιτάμε πια πίσω.»

Τώρα παίζει καλά από τον πάγκο και δεν βλέπει λόγους αλλαγής. «Ξεκινάω από τον πάγκο; Παίζουμε καλά, δεν υπάρχει λόγος να αλλάξουν τα πράγματα. Αλλά δεν αλλάζει και πολλά. Με βάζει σε ρόλο παρατηρητή, να μπαίνω για να προσφέρω ό,τι χρειάζεται η ομάδα, να διατηρώ το επίπεδο αν η επίθεση λειτουργεί, να είμαι επιθετικός και δημιουργικός αν χρειαστεί.» Καλύπτει κενά, δίνει ηγεσία, σκοράρει όταν χρειάζεται – όπως τα 32 πόντους πρόσφατα.

Δεν τον νοιάζουν οι αριθμοί, μόνο οι νίκες. «Πρέπει να καλύπτω τα κενά, παρέχοντας ταυτόχρονα την ίδια ηγεσία, με μεγάλη ευθύνη. Όταν σκοράρω 32 πόντους, είναι επειδή το απαιτεί το παιχνίδι, επειδή υπάρχουν τραυματισμοί. Το να σουτάρω δεν θα είναι ποτέ πρόβλημα (γελάει). Αλλά ποτέ δεν έχω επικεντρωθεί στους αριθμούς. Πόσο μάλλον στην ηλικία μου. Αυτό που με ενδιαφέρει είναι η νίκη. Τα ρεκόρ, δεν με νοιάζουν καθόλου». Στα 33, προσαρμόζεται χωρίς παράπονα.

Όσο για το μέλλον, η ιδέα της απόσυρσης ωριμάζει όλο και πιο πολύ. Το μπάσκετ του φαίνεται βαρύ πια, με ταξίδια και υποχρεώσεις να τον κουράζουν. Αλλά δίνει τα πάντα στις προπονήσεις, όπως πάντα.

«Για να πω την αλήθεια, νομίζω ότι θα ολοκληρώσω αυτό το συμβόλαιο και θα αποσυρθώ. Δεν θα συνεχίσω περισσότερο. Δεν το έχω σκεφτεί ή αποφασίσει εντελώς, αλλά αυτή είναι η ιδέα. Μου είναι όλο και πιο δύσκολο να αντιμετωπίζω μικρά πράγματα που με κάνουν να το σκέφτομαι.»

Θέλει χρόνο με την οικογένειά του, κάτι που το μπάσκετ του στέρησε τόσα χρόνια. «Μην με παρεξηγείτε. Στις προπονήσεις δίνω το 150%. Κανείς δεν θέλει να κερδίσει την Ευρωλίγκα περισσότερο από μένα. Αλλά υπάρχουν και στιγμές, για παράδειγμα όταν ταξιδεύω, που έχω βαρεθεί. Θέλω να είμαι με τα παιδιά μου, να ταξιδεύω με τη γυναίκα μου, τους γονείς μου, να απολαύσω τη ζωή που δεν είχα μέχρι τώρα επειδή το μπάσκετ μου έπαιρνε όλο τον χρόνο.»

Είχε σκεφτεί να σταματήσει νωρίτερα, μετά τους Ολυμπιακούς του Παρισιού, αλλά γύρισε πίσω στο παιχνίδι. Η εμπειρία στο ΝΒΑ με Ουάσινγκτον τον έκανε να επιλέξει την Ελλάδα για τελευταία φορά. «Ξέρω ότι δεν είναι για τώρα. Δεν είναι η πρώτη φορά· είχα ήδη σκεφτεί να τα παρατήσω όλα μετά τους Ολυμπιακούς Αγώνες του Παρισιού. Όταν είδα ότι η μόνη μου ευκαιρία στο ΝΒΑ ήταν χάλια (Ουάσιγκτον), ρώτησα τον εαυτό μου: ”Θέλεις πραγματικά να ξεκινήσεις από την αρχή σε αυτό το στάδιο της καριέρας σου;” Αλλά μετά από δύο εβδομάδες χωρίς μπάσκετ, ανυπομονούσα να επιστρέψω στο παιχνίδι και αποφάσισα να ζήσω μια τελευταία συγκίνηση στην Ελλάδα». Ο Ολυμπιακός έγινε η τελευταία του ευκαιρία για κάτι μεγάλο.