Οι μελέτες που δημοσιεύονται στο περιοδικό Frontiers in Space Technologies εξέτασαν κατά πόσο οι σεληνιακοί πόροι αρκούν για να καλύψουν τις ανάγκες πολυπληθών οικισμών. Το συμπέρασμα βάζει φρένο στα μεγάλα σχέδια: ένα «σεληνιακό χωριό» περίπου 1.000 εργαζομένων είναι πολύ πιο βιώσιμο από μια μητρόπολη εκατομμυρίων.
Για τους υπολογισμούς τους, οι ερευνητές υιοθέτησαν μια γενναιόδωρη παραδοχή: ένα δισεκατομμύριο τόνους σεληνιακού νερού. Κι όμως, ακόμη και με αυτή τη βάση, τα περιθώρια στενεύουν. Με ανακύκλωση νερού στο 98% — ποσοστό αντίστοιχο με εκείνο του Διεθνούς Διαστημικού Σταθμού — μια πόλη ενός εκατομμυρίου ανθρώπων θα άδειαζε τα αποθέματα σε περίπου έναν αιώνα. Αν μάλιστα ισχύουν νεότερες εκτιμήσεις που κατεβάζουν τα γνωστά αποθέματα στους περίπου 34 εκατομμύρια τόνους, ο χρόνος συρρικνώνεται σε λίγες δεκαετίες.
Οι μικρότερες βάσεις γλιτώνουν από αυτή την προοπτική. Ένας οικισμός 1.000 κατοίκων, που θα στηρίζει αυτοματοποιημένα εργοστάσια, μπορεί να μείνει μέσα σε βιώσιμα όρια κατανάλωσης νερού για αιώνες. Οι προϋποθέσεις είναι συγκεκριμένες: πολύ υψηλή ανακύκλωση, υπόγεια διαβίωση και τροφή από κλειστά κυκλώματα.
Τα ευρήματα αφορούν άμεσα τα σχέδια που έχουν κατά καιρούς παρουσιάσει επιχειρηματίες του Διαστήματος, όπως ο Έλον Μασκ και ο Τζεφ Μπέζος, για μεγάλες ανθρώπινες εγκαταστάσεις στη Σελήνη. Η κλίμακα, σύμφωνα με τη μελέτη, είναι το κρίσιμο ζήτημα — όχι η τεχνολογία της ανακύκλωσης.
