Ο Άγγελος Θεοδωράκης μίλησε δημόσια για τη σχέση του με τον παππού του, τον Μίκη Θεοδωράκη, με τρόπο που ξάφνιασε: όχι με ύμνους στο μεγαλείο του, αλλά με την παραδοχή ενός παιδιού που ζητούσε κάτι πολύ απλό και δεν το έπαιρνε. Ο νεαρός μουσικός ήταν καλεσμένος στην εκπομπή «Studio στις 3» την Τρίτη 15 Σεπτεμβρίου, στη Νάνσυ Ζαμπέτογλου και τον Θανάση Αναγνωστόπουλο, και μίλησε για πρώτη φορά με τέτοια λεπτομέρεια για τα παιδικά του χρόνια δίπλα στον συνθέτη.

«Μέχρι την τρίτη Δημοτικού μέναμε στο ίδιο σπίτι με τον παππού μου, ο παππούς έμενε δυο ορόφους πιο πάνω… Από τη στιγμή που αντιλήφθηκα το “μέγεθος” του παππού μου, μου βγήκε μια συστολή, δημιουργήθηκε ένας φόβος, ένα δέος, δεν ξέρεις πώς να πλησιάσεις έναν τέτοιο άνθρωπο», ανέφερε. Η ίδια η γειτονιά των δύο ορόφων έγινε, όπως φαίνεται, το μέτρο μιας απόστασης που δεν ήταν ποτέ γεωγραφική.

Κι όμως, ο ίδιος επιμένει πως ο Μίκης Θεοδωράκης ήταν τρυφερός. Απλώς η τρυφερότητά του είχε άλλη κλίμακα. «Σε καμία περίπτωση δεν είχαμε την κλασική σχέση παππού-εγγονού. Αλλά ήταν πραγματικά ένας πολύ τρυφερός άνθρωπος και παππούς, άνοιγε την αγκαλιά του για όλους, όχι μόνο για την οικογένειά του», είπε, περιγράφοντας έναν άνθρωπο που αγκάλιαζε τον κόσμο ολόκληρο — κι αυτό ακριβώς ήταν που έκανε πιο δύσκολη τη διεκδίκηση μιας προσωπικής θέσης δίπλα του.

Δείτε επίσης: Μίκης Θεοδωράκης: Ο Άγγελος, ο εγγονός που ακούει την καρδιά του και δουλεύει σε καφετέρια στο κέντρο της Αθήνας

Το πιο αποκαλυπτικό σημείο της συνέντευξης ήταν η αφήγηση για το δώρο που περίμενε. Δεν το διατύπωσε ως παράπονο, αλλά ως εξήγηση του πώς λειτουργεί ένα παιδί απέναντι σε έναν απόντα λόγω μεγέθους ενήλικα. «Εγώ πάντα περίμενα από τον παππού (σ.σ. πράγματα), πώς να το πω; Κοίτα να σου πω κάτι, έτσι όπως το σκέφτομαι τώρα. Ένα μικρό παιδάκι, γιατί εγώ είμαι μικρό παιδάκι για τον Μίκη Θεοδωράκη. Είμαι παιδί του, δύο φορές παιδί του», ανέφερε χαρακτηριστικά.

Και συνέχισε: «Εγώ θα περίμενα ένα δώρο, ένα οποιοδήποτε δώρο, ένα παιχνίδι. Να σκεφτεί τι παιχνίδι αρέσει στον Άγγελο, ας πούμε. Του αρέσουν, ας πούμε, τα τάδε κουκλάκια. Στη μικρή ηλικία μιλάμε τώρα. Δηλαδή, η Μαργαρίτα ξέρει τι παιχνίδια αρέσουν στον Άγγελο ή στον Στέφανο ή στον Αλέξανδρο ή στον Μίκη; Πολύ απλά. Αυτή η κίνηση. Και να πει ότι σου αγόρασα αυτά τα παιχνίδια. Γιατί έτσι προσπαθώ να κάνω κι εγώ στα παιδιά μου, ας πούμε». Η αναφορά στα ονόματα των εγγονών — Μαργαρίτα, Στέφανος, Αλέξανδρος, Μίκης — έδωσε στην εξομολόγηση μια διάσταση που ξεπερνά το προσωπικό: μιλά για ένα σπίτι όπου οι ανάγκες των παιδιών περνούσαν συχνά μέσα από το όνομα του παππού.

Ο Άγγελος Θεοδωράκης Παπαγγελίδης, δεύτερος γιος της Μαργαρίτας Θεοδωράκη, δεν έκρυψε πως η ανάγκη για αναγνώριση συνεχίστηκε και στη μουσική του πορεία. Δεν τον ενδιέφερε μια τυπική επιβράβευση, αλλά να μάθει ότι ο παππούς του είχε όντως ακούσει αυτά που έγραφε. Όταν πήρε την απάντηση — να μη σταματήσει να δουλεύει, να γράφει μουσική όλη την ώρα — αυτό του αρκούσε. Ήταν, κατά κάποιον τρόπο, το δώρο που περίμενε από παιδί, σε άλλη μορφή.

Για τον παππού του μίλησε με σεβασμό που δεν έγινε ποτέ μίμηση. Είπε πως τον έχει πρότυπο ως φιλοσοφία, ως σκέψη, ως αντίληψη, και πως υπήρξε άνθρωπος που δούλευε πάρα πολύ. Ξεκαθάρισε όμως κάτι άλλο: δεν θα ισχυριζόταν ποτέ πως του μοιάζει. Η δήλωση αυτή, μέσα στο πλαίσιο της συνέντευξης, λειτουργεί σχεδόν ως απάντηση στο βάρος του ονόματος που κουβαλά — ένα όνομα που, όπως φαίνεται, τον συνόδευε από την τρίτη Δημοτικού.

Η συνέντευξη στην εκπομπή «Studio στις 3» ήταν από τις σπάνιες δημόσιες εμφανίσεις του νεαρού μουσικού, ο οποίος τα τελευταία χρόνια ασχολείται ενεργά με τη μουσική. Η επιλογή να μιλήσει για την οικογενειακή σχέση και όχι για το έργο του παππού του δίνει στη συζήτηση ένα βάρος διαφορετικό: μιλά για το πώς μεγαλώνει κανείς δίπλα σε ένα μνημείο, και για το κόστος που έχει αυτό στην καθημερινή τρυφερότητα.