Ο Δημήτρης Σαρίκας βρίσκεται πλέον στον πάγκο της δανέζικης BK Vejen 1981, αποχαιρετώντας την Αυστρία όπου έμεινε έξι χρόνια — τέσσερα από αυτά στη Ραϊφάιζεν Γκρατς. «Είχα βρει… την Ιθάκη μου», είπε στην εκπομπή «Άμεσο Ριπλέι» του ΕΟΚ WebRadio, όπου φιλοξενήθηκε από τους Μαρίνο Πρίντεζη και Γιώργο Βαλαβάνη, και εξήγησε γιατί πήρε το ρίσκο να φύγει. Ο ίδιος μετράει σχεδόν δέκα χρόνια μακριά από την Ελλάδα, όπως έχει πει σε παλαιότερες συνεντεύξεις του.
Η αλλαγή στη διοίκηση του αυστριακού συλλόγου έβαλε τέλος στη βολική κατάσταση στην οποία ζούσε. Όσο η ομάδα μπορούσε να στηρίξει το έργο του, ένιωθε αγαπητός και καλυμμένος· όταν άλλαξαν τα πρόσωπα, αποφάσισε ότι «ήρθε η ώρα να φύγω από τη ζώνη ασφαλείας μου». Την πρόταση της Vejen την έφερε ο ατζέντης του, τον οποίο γνώρισε στο Summer League του NBA στο Λας Βέγκας — εκεί όπου, όπως λέει, «χτυπάει η καρδιά» του μπάσκετ όσο η Ευρώπη είναι «νεκρή» το καλοκαίρι.
Η Βάιεν δεν είναι ακριβώς ο προορισμός των ονείρων κανενός. Πόλη στη νότια Γιουτλάνδη με περίπου 10.300 κατοίκους, ανέβηκε πέρυσι στην Basketligaen, την πρώτη κατηγορία της Δανίας, και τελείωσε την πρώτη της σεζόν με 10 νίκες και 22 ήττες. Ο στόχος είναι η σταθεροποίηση και η ανάδειξη νέων ταλέντων, και ο Σαρίκας βλέπει ακριβώς εκεί το ενδιαφέρον: «Ήταν η πρόκληση να κρατήσω την ομάδα στην κατηγορία, γιατί είναι μόλις η δεύτερή της χρονιά που θ’ αγωνιστεί στην κατηγορία».
Σε ό,τι αφορά τα λεφτά, ξεκαθάρισε ότι το μπάτζετ είναι μικρό — τέσσερις Αμερικανοί και παιδιά έως 20 ετών — αλλά η ομάδα, είπε, είναι «τρομερά οργανωμένη», με δικό της γήπεδο που περιλαμβάνει πισίνα, ιατρικό επιτελείο σε κάθε προπόνηση και συνθήκες επαγγελματικού επιπέδου. Ο αθλητικός διευθυντής John Klausen, από την πλευρά του, μίλησε για προπονητή με μεγάλη ενέργεια, ισχυρές αξίες και ξεκάθαρο όραμα για την ανάπτυξη της ομάδας και τη δημιουργία περιβάλλοντος εξέλιξης για τους παίκτες.
Το επίπεδο του δανέζικου πρωταθλήματος τοποθετείται κάπου ανάμεσα στην ελληνική Elite League και τις χαμηλότερες ομάδες της GBL. «Οι πρώτες 5-6 ομάδες είναι πολύ ανταγωνιστικές ακόμη και για το ελληνικό πρωτάθλημα», είπε, ενώ παραδέχτηκε πως το μεγάλο πρόβλημα είναι οι μεγάλες διαφορές δυναμικότητας ανάμεσα στις ομάδες.
Το οικονομικό κομμάτι, εξάλλου, είναι κοινό πρόβλημα για Δανία και Αυστρία: ισχυρές οικονομίες, όπου μια απλή δουλειά εξασφαλίζει καλύτερο συμβόλαιο από το μπάσκετ. «Ο κόσμος που ασχολείται με το μπάσκετ το κάνει καθαρά και μόνο επειδή το αγαπάει», σημείωσε, και πρόσθεσε πως το ζητούμενο είναι να δώσεις στον αθλητή κίνητρο να συνεχίσει να αγωνίζεται.
Δεν τον πειράζει, πάντως, που το πρωτάθλημα δεν είναι εμπορικό. Όσο πιο εμπορικό γίνεται, τόσο πιο επικίνδυνο για τον προπονητή: στην Ελλάδα, όπως είπε, «οι καρέκλες είναι… ηλεκτρικές, μπορεί να νικήσεις και να… απολυθείς», ενώ σε Δανία και Αυστρία «κάνεις μια συμφωνία με την ομάδα, τελειώνει η χρονιά, αξιολογούν το έργο σου» και σου δίνεται χρόνος να δείξεις τη δουλειά σου.
Σε άλλο σημείο της κουβέντας αναφέρθηκε στον Άντριου Τζόουνς, τον Αμερικανό που ανακοίνωσε ο Πανιώνιος και ήταν MVP την περασμένη σεζόν στην Αυστρία. «Πολύ ιδιαίτερη περίπτωση», που ξεπέρασε θέματα υγείας, έκανε «μέτρια» πρώτη χρονιά και «τρομερή» δεύτερη, με την ομάδα να χτίζεται γύρω του. «Χρειάζεται τα κατάλληλα εργαλεία γύρω του», προειδοποίησε, γιατί του αρέσει να σκοράρει με κάθε τρόπο αλλά όχι η επαφή — τότε χρειάζεται τους συμπαίκτες του να του ανοίγουν τους χώρους.