Ο Τσέισον Ραντλ μιλάει ανοιχτά για τα έντεκα χρόνια επαγγελματικής πορείας του σε είκοσι δύο ομάδες. Παίρνει μαθήματα από θρύλους όπως ο Καρμέλο Άντονι και ο Ντέρικ Ρόουζ στους Νιου Γιορκ Νικς, ενώ θυμάται και τον Φιλ Τζάκσον. Η ευρωπαϊκή εμπειρία του τον βοήθησε πολύ να σταθεί στο ΝΒΑ.
Στη Μαδρίτη μοιράστηκε τα αποδυτήρια με τον έφηβο τότε Λούκα Ντόντσιτς και κατέκτησε την Ευρωλίγκα με τη Ρεάλ. Ένα εστιατόριο στη γενέτειρά του έφτιαξε μπέργκερ με το όνομά του για να τον τιμήσει. Στο Στάνφορντ ολοκλήρωσε μεταπτυχιακό για την επανένταξη ανηλίκων κρατούμενων, ενώ ήταν ο κορυφαίος σκόρερ της ιστορίας του πανεπιστημίου.
Ραντλ: Μαθήματα ηγεσίας και προσαρμογή στη Ρόδο
Προσαρμόζομαι στη ζωή στο νησί και τους νέους συμπαίκτες μου. Είναι μία νέα κατάσταση, όμως απολαμβάνω τη διαδικασία… Το ελληνικό πρωτάθλημα είναι μία ανταγωνιστική λίγκα, με πολύ ταλέντο και σε κάθε αγώνα πρόκειται να βιώσεις μία σημαντική αναμέτρηση και μία σπουδαία ευκαιρία να δοκιμάσεις τα όριά σου και τα όρια της ομάδας σου.
Με μεγάλωσαν ώστε να είμαι ηγέτης. Κάποιος που δίνει τον δικό του τόνο και πορεύεται με τον δικό του ρυθμό. Δεν προσπαθώ απαραίτητα να είμαι ο έντονος ηγέτης με τη φωνή, αλλά να ηγούμαι με το παράδειγμα, με κάθε τρόπο που μπορώ. Ωστόσο, έμαθα με τα χρόνια πως πρέπει ορισμένες φορές να μάθεις να ακολουθείς, ώστε να είσαι, να γίνεσαι ο καλύτερος ηγέτης.
Από το Σικάγο στην Ευρωλίγκα και πίσω στο μπάσκετ
Ο πατέρας του τον έβαλε από μικρός στο παιχνίδι. Έπαιζαν ένας εναντίον ενός στο γκαράζ, πάνω σε τσιμέντο, και δεν του το έκανε εύκολο. Αυτό του έμαθε από νωρίς να είναι ανταγωνιστικός αν θέλει να παίξει.
Όνειρο που έγινε πραγματικότητα, να είμαι στα ίδια αποδυτήρια μαζί τους. Κοιτάζω πίσω και συνειδητοποιώ πόσο τυχερός ήμουν, στην πρώτη χρονιά μου στο ΝΒΑ. Ένα παιδί από το Ιλινόι να παίζει με δύο θρύλους των Μπουλς! Μου έμαθαν πάρα πολλά στη διαδρομή μου, μαθήματα από τον Ντέρικ και τον Καρμέλο που κουβαλώ μέσα μου ακόμη και σήμερα.
Η Ρεάλ Μαδρίτης λειτουργεί σαν ομάδα ΝΒΑ. Ταξιδεύεις με ιδιωτικά αεροπλάνα και έχεις όλες τις ανέσεις. Φροντίζουν τους παίκτες και ζητάνε αριστεία. Ο Λούκα Ντόντσιτς ήταν παιδί τότε, έκανε αστεία, αλλά στο γήπεδο σκόραρε χωρίς έλεος. Ήθελα να δω μόνος μου το ταλέντο του και μπήκε έτοιμος από την πρώτη προπόνηση – βλέπουμε τώρα τι πέτυχε.
Ένας φίλος και ο ξάδερφος του πατέρα του άνοιξαν εστιατόριο στο Ροκ Άιλαντ και αποφάσισαν να φτιάξουν μπέργκερ για εκείνον. Συζήτησαν τα υλικά για μια βδομάδα και βγήκε το «Chasson Randle»!
Ένα από τα πιο σημαντικά μαθήματα που έλαβα ήταν να μπορούμε να προσφέρουμε πίσω και να εμπνέουμε. Ήθελα να ρίξω λίγο φως και να δώσω σε εκείνα τα παιδιά κάποια ελπίδα… Έχω δει πολλούς φίλους μου, μεγαλώνοντας, να “πέφτουν” στο ίδιο σύστημα. Επιθυμούσα να το μελετήσω και να δω πού μπορούμε ως κοινωνία να φανούμε χρήσιμοι, να βοηθήσουμε αυτά τα παιδιά να βγουν από αυτό το σύστημα και να γίνουν κανονικοί πολίτες… Ήμουν εκεί για να τους ενθαρρύνω. Τα παιδιά αυτά ήθελαν να ονειρευτούν… Το μπάσκετ είναι παιχνίδι λαθών. Το ίδιο ισχύει και για τη ζωή. Ο μόνος τρόπος για να μάθεις, κάποιες φορές, είναι να αποτύχεις. Κανένας μας δεν είναι τέλειος. Επομένως, και μόνο το να έχουμε μια δεύτερη ευκαιρία στη ζωή, είναι κάτι που όλοι αξίζουμε.
Το παιχνίδι πολλές φορές αντικατοπτρίζει το παιχνίδι της ζωής. Υπάρχουν επιτυχίες και αποτυχίες. Στο τέλος της ημέρας, το μπάσκετ είναι ένα παιχνίδι ενώ η ζωή είναι αληθινή… Δεν πιστεύω ότι το άθλημα καθορίζει το ποιος είμαι. Πριν γίνω παίκτης, ήμουν γιος. Τώρα είμαι πατέρας. Το μπάσκετ είναι μέρος του ποιος είμαι, αλλά όχι το ποιος είμαι.