Η Ευτυχία Παπούλια, κοινωνιολόγος, μιλάει για τις συνηθισμένες υποσχέσεις της νέας χρονιάς που μένουν συχνά στο χαρτί. Λίστες με σχέδια απώλειας βάρους, εγγραφής σε μαθήματα χορού και κόψιμο κακών συνηθειών κρέμονται σαν υπενθυμίσεις σε κάθε σπίτι. Το 2026 έρχεται, και εκείνη ρωτάει αν πρέπει να αλλάξουμε τρόπο σκέψης.

Υποσχέσεις που εξαντλούν

Κάθε χρόνο, η ίδια ιστορία επαναλαμβάνεται με λίστες στο ψυγείο. Θα χάσουμε τα περιττά κιλά, θα μπούμε σε τάξη με τις συνήθειες, θα διώξουμε τους τοξικούς ανθρώπους από τη ζωή μας. Η Παπούλια βλέπει αυτή την επανεκκίνηση σαν ευκαιρία να σκεφτούμε πού πηγαίνει ο χρόνος μας.

Πολλοί νιώθουν εξαντλημένοι από την καθημερινότητα. Η οικονομία πιέζει, η τεχνητή νοημοσύνη αλλάζει τις δουλειές, η αβεβαιότητα καλύπτει τα πάντα. Γι’ αυτό οι ιδέες για προσωπική απόλαυση ακούγονται μακρινές.

Πρώτα έρχεται η διόρθωση, λένε πολλοί. Πρέπει να πειθαρχήσουμε, να γίνουμε πιο παραγωγικοί, και μετά η χαρά. Αλλά η ζωή δεν ακολουθεί τέτοια σειρά, γράφει η κοινωνιολόγος.

Απόλαυση αντί για λίστες

Όταν βυθίζεσαι σε κάτι που σου αρέσει, τα πράγματα αλλάζουν μόνα τους. Η κούραση φεύγει, ο χρόνος ρέει διαφορετικά. Δεν χρειάζεσαι πια μεγάλη προσπάθεια για να αποφύγεις τα αρνητικά.

Στη διατροφή, για παράδειγμα, το μαγείρεμα και η απόλαυση φέρνουν καλύτερα αποτελέσματα από απαγορεύσεις. Με την κίνηση ισχύει το ίδιο: αν συνδέεται με ρυθμό και χαρά, μένει στην ρουτίνα. Η εμμονή με προγράμματα συχνά οδηγεί σε αποτυχίες.

Δεν θέλει η απόλαυση να γίνει άλλο ένα πρόγραμμα. Η ζωή έχει ήδη πολλές λίστες. Χρειάζεται χώρος για κάτι που κάνεις επειδή σου δίνει νόημα.

Πολλοί λένε ότι δεν χωράει τίποτα στο πρόγραμμά τους. Αλλά η πίεση έρχεται από την παθητικότητα, όχι μόνο από τον όγκο. Μια μικρή επιλογή την ημέρα φέρνει πίσω τον έλεγχο.

Υπάρχει φόβος ότι η ελευθερία οδηγεί σε αδράνεια. Αλλά οι βαθιές επιθυμίες φέρνουν σύνδεση και δημιουργία. Αυτοί που καταπιέζουν τις επιθυμίες τους το κάνουν επειδή οι επιθυμίες τους είναι τόσο αδύναμες, ώστε μπορούν να καταπιεστούν. — Γουίλιαμ Μπλέικ, Άγγλος ποιητής

Η ζωή δεν περιμένει να μπουν όλα σε τάξη. Συμβαίνει τώρα, με όλες τις ατέλειες. Ίσως έρθει η ώρα να ανοίξουμε εκείνη την πόρτα για χορό, να αφήσουμε τις λίστες πίσω.