Ο Τζόρνταν Γουόκερ, ο Αμερικανός γκαρντ του Μαρούσιου, άνοιξε την καρδιά του στο podcast Man to Man της Stoiximan GBL. Μεγαλωμένος στις πολυσύχναστες γειτονιές της Νέας Υόρκης, βρήκε στο μπάσκετ έναν τρόπο να ξεπεράσει τις καθημερινές δυσκολίες. Η ζωή του άλλαξε δραματικά όταν έχασε τον αδερφό του σε δολοφονία, ένα γεγονός που τον έκανε να σκεφτεί βαθιά για το μέλλον.
Η επιστροφή στην Ελλάδα και η στήριξη στον προπονητή
Γύρισε στην Ελλάδα μετά από σύντομο πέρασμα στη Λιθουανία, για να παίξει ξανά στο Μαρούσι με τον Φώτη Παπαθεοδώρου, τον άνθρωπο που τον στηρίζει πάντα. Η ομάδα παλεύει να μείνει στην Stoiximan GBL, ενώ ο Γουόκερ εστιάζει και στην οικογένειά του που μεγαλώνει. Στο podcast μίλησε για την προετοιμασία του καλοκαιριού με τους Ντάλας Μάβερικς, δίπλα σε σταρ όπως ο Κάιρι Ίρβινγκ και ο Λούκα Ντόντσιτς, και εξήγησε πώς προέκυψε το μεσαίο του όνομα, Jelly.
«Ξέρω ότι πραγματικά νοιάζεται για μένα. Με στήριξε όταν έκανα κάποια χάλια παιχνίδια μαζί του και δεν θα το ξεχάσω αυτό. Δεν με αφήνει να χαλαρώσω, ούτε να είμαι μέτριος. Ακόμα και στην προπόνηση. Για μένα είναι ο τέλειος προπονητής.»
Υπερασπίστηκε δημοσίως τον Παπαθεοδώρου, λέγοντας δυνατά πόσο τον εκτιμά.
«Είναι ο καλύτερος για μένα. Καταλαβαίνει πως παίζω. Τα δυνατά και τα αδύναμα σημεία μου. Έβλεπα πολλούς να μιλάνε για τον Παπαθεοδώρου και δεν το καταλαβαίνω. Έχει κερδίσει παντού, μπορεί να μην έχει πάρει πρωτάθλημα στην Ελλάδα αλλά έχει κερδίσει και ο κόσμος πρέπει να σέβεται αυτά που έχει κάνει στο παρελθόν. Δεν μπορείς να τα ακυρώνεις όλα. Θα είμαι πάντα μαζί του.»
Το επίπεδο της ελληνικής λίγκας και προσωπικές ιστορίες
Για το μπάσκετ στην Ελλάδα, ο Γουόκερ ξαφνιάστηκε με την ένταση.
«Νόμιζα ότι γενικότερα στο εξωτερικό θα ήταν εύκολο όμως δεν είναι καθόλου. Ειδικά σε αυτήν την λίγκα όπου το physicality είναι τρελό. Είναι ένα από τα καλύτερα πρωταθλήματα στην Ευρώπη, σίγουρα. Στο Top-3 κατά τη γνώμη μου.»
Συγκρίνει το ελληνικό πρωτάθλημα με αυτό της Λιθουανίας, όπου έπαιζε στη δεύτερη κατηγορία με τη Ρίτας. Οι παίκτες εδώ ξεχωρίζουν με το ταλέντο τους, σε αντίθεση με την πιο ομαδική προσέγγιση εκεί.
«Και εκεί έχουν καλούς ξένους. Παίζουν πιο ομαδικά γιατί ίσως οι παίκτες δεν είναι τόσο ταλαντούχοι. Εδώ απλά υπάρχουν παίκτες που μπορούν να καθορίσουν ένα ματς από μόνοι τους. Εκεί είναι σαν να ψάχνουν πάντα το καλύτερο σουτ. Στην Ελλάδα υπάρχουν τρομεροί παίκτες από πλευράς ταλέντου. Είναι απίστευτο το επίπεδο.»
Θυμήθηκε ένα καυτό ματς στο BCL με τον Προμηθέα Βίκος Cola, όπου σκόραρε πολλούς πόντους χωρίς να ξέρει για το ρεκόρ του Νίκου Γκάλη. Οι συμπαίκτες και ο προπονητής βοήθησαν, όπως λέει.
«Ξέρω ότι μπορώ να βάλω την μπάλα μέσα. Δεν ήξερα για το ρεκόρ του Γκάλη και πόσο κοντά ήμουν, μετά μου το είπαν. Δεν ήξερα ότι είχα φτάσει τόσο ψηλά στους πόντους μέχρι σχεδόν να τελειώσει το παιχνίδι και να κοιτάξω πάνω. Αλλά τα εύσημα πάνε προφανώς στον Θεό πρώτα, στους συμπαίκτες μου και τον Παπαθεοδώρου. Καταλαβαίνει πως παίζω και μερικές φορές, απλά με αφήνει να παίξω.»
Η απώλεια του αδερφού του τον έκανε να σκεφτεί να τα παρατήσει όλα. Ο θυμός του κράτησε καιρό, αλλά τώρα μαθαίνει να ζει με τον πόνο. Κάθε μέρα δεν είναι δεδομένη, όπως παραδέχεται.
«Ήθελα να σταματήσω το μπάσκετ. Ήμουν τόσο θυμωμένος. Μέχρι και σήμερα είναι δύσκολο. Αυτός ο πόνος δεν φεύγει ποτέ, απλά μαθαίνεις να ζεις μαζί του. Μία τέτοια κατάσταση σου ανοίγει τα μάτια και συνειδητοποιείς ότι δεν είναι η κάθε μέρα δεδομένη.»
Η εμπειρία με Ίρβινγκ και Ντόντσιτς ήταν η καλύτερη της ζωής του, ειδικά με τον πρώτο που γνώριζε από παλιότερα. Ο Ντόντσιτς τον εντυπωσίασε με την ανάγνωση του παιχνιδιού. Προσπάθησε να μάθει όσο περισσότερα μπορούσε από αυτούς.
«Φοβερή εμπειρία, η καλύτερη της ζωής μου. Ο Ίρβινγκ μάλλον με ήξερε από το παλιό του σχολείο. Είναι ο αγαπημένος μου παίκτης, βάζοντας στην άκρη τον GOAT μου ΛεΜπρόν. Αυτός που μου αρέσει να βλέπω. Προσπάθησα να πάρω πολλά πράγματα από εκείνον. Και ο Ντόντσιτς είχε επίσης μεγάλη επίδραση πάνω μου. Ο τρόπος που διαβάζει το παιχνίδι… απλά δεν καταλάβαινα πως το έκανε. Είναι απίστευτος φίλε.»