Ο Γιώργος Μποζίκας, άμεσος συνεργάτης του Γιώργου Μπαρτζώκα στον πάγκο του Ολυμπιακού, έκανε τον απολογισμό μιας χρονιάς που ολοκληρώθηκε με νταμπλ και την κατάκτηση του ευρωπαϊκού τροπαίου. Μέσα από την εκπομπή «Άμεσο Ριπλέι» του WebRadio της ΕΟΚ, ο έμπειρος προπονητής μετέφερε το κλίμα στα αποδυτήρια μιας ομάδας που έμαθε να επιβιώνει μέσα από τις δυσκολίες.

Η φιλοσοφία πίσω από το φετινό «μέχρι τέλους»

«Το μόνο που μπορώ να σκεφτώ σαν τίτλο είναι το “μέχρι τέλους”, γιατί πραγματικά φτάσαμε μέχρι το τέλος φέτος», είπε χαρακτηριστικά ο Μποζίκας. Χαρακτήρισε την πίεση ως εσωτερική υπόθεση. Οι ίδιοι οι άνθρωποι του συλλόγου είχαν θέσει τον πήχη ψηλά και θεώρησαν πως θα ήταν άδικο να μην επισφραγιστεί αυτή η συνέπεια με έναν τίτλο. Το ρόστερ, παρά τις απουσίες, έμεινε ενωμένο και δικαιώθηκε.

Πάνω στο ζήτημα της πνευματικής κούρασης μετά το Final-4, εξήγησε πως η μετάβαση στους τελικούς της GBL μοιάζει με ηράκλειο άθλο. Οι παίκτες ένιωσαν το ψυχολογικό κενό μετά την κορύφωση της διοργάνωσης όμως βρήκαν τον τρόπο να παραμείνουν προσκολλημένοι στο πλάνο τους. Επιστράτευσαν διπλές προπονήσεις και καθημερινή ρουτίνα ώστε να μην απωλέσουν τον αγωνιστικό τους ρυθμό.

Διαχειρίζοντας απουσίες και προσωπικότητες

Συχνά οι «ερυθρόλευκοι» κλήθηκαν να καλύψουν κενά από τραυματισμούς βασικών μονάδων, όπως ο Φαλ ή ο Βεζένκοφ στο πρόσφατο παρελθόν. Ο Μποζίκας πιστεύει πως η δύναμη κρύβεται στη συλλογικότητα. Δεν υπάρχει ο ρόλος του «σωτήρα» στην ομάδα, παρά μόνο το ομαδικό πνεύμα που επιτρέπει στον καθένα να ξεχωρίσει όταν οι συνθήκες το επιβάλλουν.

Αναφορικά με το βάθος του ρόστερ και την εμπλοκή των προέδρων, τόνισε ότι η διοίκηση έπραξε τα μέγιστα όταν παρουσιάστηκαν προβλήματα με τραυματισμούς. «Το ρόστερ ουσιαστικά δημιουργήθηκε λόγω των τραυματισμών και η βοήθεια των προέδρων ήταν πέρα από κάθε προσδοκία». Παρά το διευρυμένο rotation, οι παίκτες έδειξαν ωριμότητα, βάζοντας πάντα το καλό του συνόλου πάνω από τον προσωπικό χρόνο συμμετοχής.

Μια σχέση ζωής πέρα από το παρκέ

Ιδιαίτερη αναφορά έκανε στη σχέση του με τον Γιώργο Μπαρτζώκα, η οποία ξεκίνησε όταν ο ίδιος ήταν μόλις δέκα ετών στην Πεύκη. Ο Μποζίκας περιέγραψε τον πρώτο προπονητή του ως έναν άνθρωπο που τον καθοδήγησε σε μια ευαίσθητη ηλικία. Εκείνη η εμπειρία αποτέλεσε το θεμέλιο μιας συνοδοιπορίας που κρατά χρόνια, βασισμένη στην αμοιβαία εμπιστοσύνη.

Κλείνοντας, στάθηκε στη μεταμόρφωση του ελληνικού μπάσκετ τα τελευταία χρόνια. Ο ίδιος βλέπει την ομάδα ως ένα «υπερωκεάνιο» που συνεχίζει τη διαδρομή του χωρίς να κοιτάζει πίσω σε νίκες ή ήττες. Τα επόμενα χρόνια θεωρεί πως θα διατηρήσουν τον Ολυμπιακό στην κορυφή, με το νέο γήπεδο να αποτελεί το επόμενο μεγάλο βήμα για τον σύλλογο.