Ο Palmerston, ο διάσημος γάτος του βρετανικού Foreign Office, έφυγε από τη ζωή στις 12 Φεβρουαρίου στις Βερμούδες. Πέθανε ειρηνικά, και η είδηση βγήκε τη Δευτέρα από τους επίσημους λογαριασμούς του. Αυτός ο ασπρόμαυρος γάτος είχε γίνει σύμβολο στα διαδρόμους της εξουσίας στο Λονδίνο.

Από τα δρόμια του Λονδίνου στις Βερμούδες

Ο Πάλμερστον, ή αλλιώς Πάλμι, σταμάτησε τα καθήκοντα του στο Foreign Office το 2020. Μετά από αυτό, το 2025 ακολούθησε τον νέο κυβερνήτη Andrew Murdoch στις Βερμούδες. Εκεί μπήκε στην ομάδα του Κυβερνητικού Μεγάρου, και όλοι τον αγαπούσαν, από το προσωπικό μέχρι την οικογένεια του κυβερνήτη.

❗️Important news❗️ pic.twitter.com/PTEun74QYA

— Palmerston (@DiploMog) August 7, 2020

Κάποτε βρέθηκε στους δρόμους του Λονδίνου και τον πήραν από το Battersea Dogs and Cats Home. Το 2016 έγινε ο Αρχικυνηγός Ποντικών στο Foreign Office, ακριβώς πριν το Brexit. Το όνομα του πήρε από τον παλιό υπουργό Εξωτερικών, τον Henry John Temple, 3rd Viscount Palmerston.

Γρήγορα μαζεύτηκαν χιλιάδες fans του στα social media. Είχε πάνω από 100.000 followers που ακολουθούσαν τις περιπέτειές του στο Γουεστμίνστερ. Ο Πάλμερστον έγινε viral με τις “διπλωματικές” του κινήσεις.

Η φιλική βεντέτα με τον Larry

Στο Λονδίνο υπήρχε μια άτυπη κόντρα ανάμεσα στον Πάλμερστον και τον Larry, τον γάτο της Ντάουνινγκ Στριτ. Ο Larry έμεινε 15 χρόνια στη θέση του και μόλις αποχαιρέτισε τον φίλο του με μήνυμα. “Farewell old friend x”, έγραψε ο λογαριασμός του Larry στις 13 Φεβρουαρίου 2026.

Farewell old friend x

— Larry the Cat (@Number10cat) February 13, 2026

Πέρα από τα καμώματα, ο Πάλμερστον έκανε και δουλειά πρακτική. Λίγες εβδομάδες μετά που ξεκίνησε, έπιασε το πρώτο ποντίκι. Μετά, με τη βοήθεια των fans του, μάζεψε πάνω από 3.000 λίρες για το Battersea, το μέρος που τον έσωσε.

Το 2020, μέσα στην πανδημία, έγραψε μια αστεία επιστολή για να φύγει στη σύνταξη. Ήθελε ήρεμη ζωή μακριά από τα φώτα. Ο Πάλμερστον έδειξε μια πιο χαλαρή πλευρά της βρετανικής πολιτικής σκηνής, με γατίσια ματιά. Στην πραγματικότητα, πολλοί τον θυμούνται σαν έναν ακόμα “υπάλληλο” του κράτους που έκανε τη δουλειά του με χιούμορ.