Το ύψος του δεν ξεπερνά το 1,80 μέτρο, όμως ο Φακούντο Καμπάτσο συγκαταλέγεται εδώ και χρόνια στους κορυφαίους πλέι μέικερ της Ευρώπης με τη φανέλα της Ρεάλ Μαδρίτης. Ο ίδιος παραδέχεται ότι η διαδρομή του δεν ήταν ποτέ στρωμένη με ροδοπέταλα: από μικρός έπρεπε να παλέψει με τις αμφιβολίες που του δημιουργούσε η σωματοδομή του, σε ένα άθλημα όπου κυριαρχούν ψηλοί και εκρηκτικοί αθλητές.
Γεννημένος το 1991 στην Κόρδοβα της Αργεντινής, ο Καμπάτσο έκανε το ξεπέταγμά του με την Πενιαρόλ, κατακτώντας τρόπαια και βραβεία που του άνοιξαν την πόρτα της εθνικής ομάδας και των Ολυμπιακών Αγώνων του Λονδίνου το 2012. Εκεί, δίπλα στη «χρυσή γενιά» των Τζινόμπιλι, Νοθιόνι, Σκόλα και Πριχιόνι, έζησε και μια στιγμή που έμελλε να αλλάξει την καριέρα του. Ο Μάνου Τζινόμπιλι, σε προπόνηση πριν από τους Ολυμπιακούς, τον είχε πειράξει λέγοντας ότι «πρώτη φορά βλέπει 20χρονο πόιντ γκαρντ με κοιλίτσα». Το σχόλιο αυτό λειτούργησε ως καμπανάκι: ο Καμπάτσο άλλαξε διατροφικές συνήθειες και έριξε όλο το βάρος στη βελτίωση της φυσικής του κατάστασης.
Η απάντησή του σε όσους αμφέβαλλαν ήταν πάντα η ίδια: σκληρή δουλειά. «Από μικρός ήξερα ότι η σωματοδομή μου ήταν μια μεγάλη πρόκληση, γι’ αυτό αποφάσισα να το αντισταθμίσω με ακόμα περισσότερη δουλειά», λέει ο ίδιος, εξηγώντας πως έπρεπε να προπονείται περισσότερο, να προετοιμάζεται καλύτερα σωματικά και να πιέζει τον εαυτό του πιο πολύ από τους άλλους. Στο τέλος, όπως τονίζει, του δόθηκαν πολλές ευκαιρίες για να αποδείξει ότι μπορεί να αγωνιστεί στο υψηλότερο επίπεδο.
Οι αμφιβολίες, ωστόσο, δεν εξαφανίστηκαν ποτέ εντελώς. «Βλέπω τους αντιπάλους μου στην προθέρμανση, είναι πολύ ψηλοί και τρομερά αθλητικοί, και σκέφτομαι: “Δεν ξέρω αν μπορώ να ανταγωνιστώ απέναντί τους”», παραδέχεται. Από τη στιγμή όμως που ξεκινά το παιχνίδι, όλα αλλάζουν και το μόνο που τον ενδιαφέρει είναι να βοηθήσει την ομάδα του να κερδίσει. Η ένταση στην άμυνα και το πάθος σε κάθε διεκδίκηση έγιναν τα σήματα κατατεθέν του.
Ο Αργεντινός βρίσκει έμπνευση και σε άλλους κοντύτερους παίκτες που πρωταγωνιστούν πλέον στην EuroLeague. «Χαίρομαι όταν βλέπω παιδιά όπως ο Τι Τζέι Σορτς και ο Σέιν Λάρκιν να οδηγούν τις ομάδες τους στο υψηλότερο επίπεδο, γιατί αποδεικνύουν ότι και οι πιο κοντοί παίκτες μπορούν να κάνουν τη διαφορά», σημειώνει. Η αναγνώριση αυτή έρχεται μετά από χρόνια δουλειάς, αλλά και μετά από απίστευτες καταστάσεις στην καθημερινότητά του. «Συχνά ο κόσμος με ρωτά: “Εσύ παίζεις πραγματικά μπάσκετ;”. Είναι φυσιολογικό, γιατί μάλλον πιστεύουν ότι είμαι βοηθός προπονητή ή μέλος του επιτελείου», αποκαλύπτει και καταλήγει: «Η απάντησή μου είναι πάντα η ίδια: “Έλα να με δεις να παίζω και θα σου το αποδείξω!”».