Η Ελλάδα ζει χρόνια με την αίσθηση ότι τίποτα δεν αλλάζει εύκολα. Οι άνθρωποι βλέπουν προβλήματα γύρω τους, αλλά αντί να φωνάζουν, κλείνονται στον εαυτό τους. Αυτή η σιωπή δείχνει κούραση βαθιά, όχι θυμό.

Κάθε μέρα η κοινωνία προσαρμόζεται σε νέες δυσκολίες. Νιώθει ότι όλα έρχονται αναπόφευκτα, σαν να μην υπάρχει άλλος δρόμος. Ζει με λιγότερα χρήματα και λιγότερες ελπίδες, και αυτό φέρνει αποχή από τα πάντα.

Η κούραση που σιωπά

Δεν ακούς πια φωνές στους δρόμους. Η κοινωνία δεν γεμίζει πλατείες με διαμαρτυρίες. Λέει απλά “δεν έχει νόημα” και τραβιέται πίσω.

Αυτή η αδιαφορία τρομάζει περισσότερο από καμιά διαδήλωση. Δεν είναι συμφωνία με όσα γίνονται. Είναι ότι οι πολίτες δεν πιστεύουν πως η φωνή τους μετράει κάπου.

Απόσταση από την εξουσία

Το κράτος συνεχίζει να αποφασίζει καθημερινά. Οι θεσμοί δουλεύουν όπως πάντα. Αλλά συχνά οι αποφάσεις αγνοούν πώς περνά ο κόσμος τη μέρα του στην πόλη.

Διαχειρίζονται νούμερα, χάνουν ανθρώπους. Η σιωπή δεν προέρχεται από αδυναμία. Είναι προειδοποίηση ότι η εμπιστοσύνη χάθηκε, και η απόσταση μεγαλώνει.

Οι άνθρωποι θέλουν λόγια ξεκάθαρα, χωρίς γύρισμα. Θέλουν να ξέρουν γιατί γίνονται πράγματα και πού σταματάνε. Σε μια χώρα σαν την Ελλάδα, όπου η κρίση κράτησε χρόνια, αυτή η κουρασμένη στάση γίνεται ρουτίνα – και κανείς δεν ξέρει πότε θα σπάσει.