Αν κάποιος μου έλεγε ότι μια μέρα θα έγραφα editorial για τα 30 χρόνια του ΣΠΟΡ FM 94,6, θα του απαντούσα ότι μάλλον με μπερδεύει με κάποιον σοβαρό άνθρωπο. Η δική μου σχέση με το ραδιόφωνο δεν ξεκίνησε με οράματα καριέρας ή κάποιο μεγαλεπήβολο «θα γίνω δημοσιογράφος». Ξεκίνησε από καθαρή ανικανότητα να κοιμηθώ σε λογική ώρα, μια συνήθεια που το νευρικό μου σύστημα κουβαλά μέχρι σήμερα.

Η νυχτερινή μυθολογία στα μικρόφωνα

Ξάπλωνα παιδάκι με το ραδιοφωνάκι χωμένο στο μαξιλάρι ενώ το ξυπνητήρι για το σχολείο παραμόνευε. Στις δύο παρά τα μεσάνυχτα, ο Μπραουδάκης ανέλυε το 4-4-2 σαν να ήταν το ιερό δισκοπότηρο της ύπαρξης. Εκεί γεννήθηκε το μικρόβιο. Δεν ήταν ακριβώς δημοσιογραφικό, ήταν το «θέλω να είμαι εκεί», μέσα σε αυτή την τρέλα και τις φωνές που έβγαιναν από το ηχείο.

Πέρασαν τα χρόνια και τον Ιούνιο του 2009 έσπρωξα την πόρτα του κτιρίου για πρώτη φορά. Ήμουν 22 χρονών, γεμάτος με εκείνη την αφέλεια που νομίζεις πως ο κόσμος θα υποκλιθεί στις ιδέες σου, μέχρι που η ίδια η πραγματικότητα σου υπενθυμίζει πού πατάς. Έμεινα 17 χρόνια σε ένα γαϊτανάκι αποχωρήσεων και επιστροφών που θα ζήλευαν πολλά ζευγάρια, μια διαδρομή που αν γινόταν βιβλίο, θα είχε τον τίτλο «Πώς να χωρίζετε πολιτισμένα και να ξαναγυρίζετε σαν να μην έτρεξε τίποτα».

Μια κοινωνία μέσα στα γραφεία

Παρατηρώ τους γύρω μου που άσπρισαν ή έχασαν τα μαλλιά τους, ενώ εγώ επιμένω να αντιστέκομαι, ίσως ως το μοναδικό δείγμα ψυχραιμίας σε αυτό το τρελοκομείο. Ο ΣΠΟΡ FM 94,6 δεν υπήρξε ποτέ απλώς ένα γραφείο. Πρόκειται για μια κοινωνία ανθρώπων που λειτουργεί ως οργανισμός: άλλοι κυνηγούν την είδηση, άλλοι παλεύουν με τους υπολογιστές που κολλάνε και άλλοι αναζητούν καφέ σε ώρες που ο υπόλοιπος κόσμος μετράει πρόβατα.

Κάθε κενό που άφησαν όσοι χάθηκαν στην πορεία, όπως ο Μιχάλης Ηλιού, παραμένει μια σκιά στους διαδρόμους για εμάς που μεγαλώσαμε μαζί του στις βάρδιες και τα ξενύχτια. Δεν ήταν μόνο συνάδελφος, ήταν κομμάτι της ίδιας μας της «σειράς». Η απουσία του μας έμαθε πως ο σταθμός άντεξε επειδή κάποιοι έβαλαν πλάτη στα δύσκολα χρόνια της κρίσης, κρατώντας τον όρθιο ενώ τα πάντα γύρω έμοιαζαν να καταρρέουν.

Τελικά, το ραδιόφωνο σε διαμορφώνει χωρίς να το καταλάβεις, μέσα από τα λάθη που σε κάνουν να ιδρώνεις και τα πρώτα «μπράβο» που παίρνεις. Δεν χρειαζόμαστε κορδέλες και φιέστες για την επέτειο. Ο ΣΠΟΡ FM 94,6 συνεχίζει να υπάρχει, με νέα και παλιά πρόσωπα, παραμένοντας μια ιστορία που γράφεται καθημερινά, χωρίς πολλά λόγια.