Ο θάνατος του Όσκαρ Σμιντ χτυπάει σαν γροθιά στο στήθος του μπάσκετ. Αυτός ο Βραζιλιάνος γίγαντας έφυγε στα 67 του από καρκίνο στον εγκέφαλο, αφήνοντας πίσω έναν κόσμο που τον έλεγε Άγιο Χέρι. Και δεν υπερβάλλω – ο τύπος άλλαξε το άθλημα χωρίς να πατήσει ποτέ στο NBA.

Αρχές στη Βραζιλία, άλμα στην Ιταλία

Γεννήθηκε στο Νατάλ, σε χώρα που ζει και αναπνέει ποδόσφαιρο. Ο Σμιντ ωστόσο βούτηξε στο μπάσκετ από νωρίς, στις ακαδημίες της Παλμέιρας και του Mackenzie College. Εκεί, με τις ομάδες νέων της Παλμέιρας, έβαλε 2.114 πόντους σε 85 ματς – νούμερα που έκαναν όλους να γυρίσουν κεφάλια.

Στα 16 του ήρθε το ντεμπούτο στην πρώτη ομάδα της Παλμέιρας. Μέχρι τα 21 του, είχε μαζέψει τίτλους και ρεκόρ, ενώ η φήμη του έφευγε πιο γρήγορα κι από δικό του σουτ. Πήγε στη Σίριο το 1978, και το 1979, στον τελικό του Διηπειρωτικού κόντρα στη Μπόσνα Σαράγεβο, έριξε 42 πόντους – εκεί όλοι κατάλαβαν πως αυτός ο τύπος είναι ξεχωριστός.

Η Ευρώπη τον περίμενε από το 1982, με πρώτο σταθμό την ιταλική Γιουβεκασέρτα. Δεν μπήκε απλά στην ομάδα – έγινε θεός. Πρώτος σκόρερ στη Serie A από την πρώτη χρονιά, και το έκανε ξανά πέντε φορές, με τη φανέλα του 18 να αποσύρεται μετά.

Οι φίλαθλοι τον λάτρευαν σαν δικό τους. Και εκείνος, με εκείνη την κίνηση του χεριού, έλεγε πρακτικά: «Αφήστε με να σουτάρω. Τα υπόλοιπα είναι δικά μου».

Το 1989 ήρθε ο τελικός του Κυπέλλου Κυπελλούχων με τη Ρεάλ Μαδρίτης. Ο Σμιντ έβαλε 44 πόντους, αλλά ο Ντράζεν Πέτροβιτς του πέρασε 62 – μια μάχη που έμεινε χαραγμένη στα βιβλία. Δύο τύποι που έκαναν το μπάσκετ να μοιάζει με πόλεμο.

Μεταπήδησε στην Παβία το 1990, στα 33 του. Εκεί έγραψε σεζόν-όνειρο: 1.760 πόντοι σε 40 παιχνίδια, μέσος όρος 44. Σε ματς με την Τορίνο έφτασε τους 66 – σαν να έπαιζε σε δικό του ρυθμό, μακριά από όλους.

Στην Ισπανία, με τη Βαγιαδολίδ, συνέχισε ασταμάτητα. Πρώτος σκόρερ στην ACB με 33,3 πόντους κατά μέσο όρο, 11 τρίποντα σε ένα παιχνίδι κόντρα στη Μούρθια, 47 πόντοι με τη Μάλαγα. Στα 36 του έπαιζε σαν πιτσιρίκος – η ηλικία δεν τον άγγιζε.

Ο Σμιντ δεν είχε το NBA φως, ούτε τα λεφτά του. Είχε μόνο εκείνο το σουτ. Και ο μικρός Κόμπι Μπράιαντ, ζώντας στην Ιταλία, τον έβλεπε από κοντά – αργότερα είπε πως ήταν από τους ήρωές του.

Εθνική Βραζιλίας και η κορύφωση

Επέστρεψε στη Βραζιλία το 1995, παίζοντας με Κορίνθιανς, Μπαρουέρι και Φλαμένγκο. Στις 27 Οκτωβρίου 2001, ξεπέρασε τους 46.725 πόντους του Καρίμ Αμπντούλ-Τζαμπάρ. Συνολικά, 49.973 πόντοι σε 29 χρόνια καριέρας – αριθμός που δυσκολεύεσαι να πιστέψεις.

Η εθνική Βραζιλίας ήταν το μεγάλο του πάθος. Πέντε Ολυμπιακοί Αγώνες, κορυφαίος σκόρερ στην ιστορία με 1.093 πόντους. Και το 1987 στην Ιντιανάπολις, πίσω οι ΗΠΑ με 14 στο ημίχρονο, ο Σμιντ βάζει 46 και η ομάδα γυρίζει το ματς – μία από τις μεγαλύτερες ανατροπές ever.

Αρνήθηκε προσφορά από Nets για να μείνει με την εθνική – επιλογή που τότε φάνηκε τρελή, τώρα θυμίζει ήρωα. Ο καρκίνος τον χτύπησε από το 2013, με εγχείρηση στον εγκέφαλο. Κράτησε το κεφάλι ψηλά, και το 2016 στο Ρίο, στην έναρξη των Ολυμπιακών, όλοι τον χειροκρότησαν σαν βασιλιά.

Μπήκε στο νοσοκομείο Santa Ana μετά από αδιαθεσία στο σπίτι, και έφυγε λίγες ώρες μετά. Η είδηση εξαπλώθηκε παντού, από FIBA μέχρι NBA, γιατί ο Σμιντ ήταν μεγαλύτερος από το άθλημα.

Έπαιζε για να σουτάρει. Για εκείνη την αίσθηση που ο χρόνος παγώνει. Και το πέρασε σε όλους, από συμπαίκτες μέχρι φιλάθλους που τον έβλεπαν να σηκώνει το χέρι σαν προσευχή.

Δεν ήταν σκόρερ και τίποτα παραπάνω. Ήταν τύπος που έβλεπε το μπάσκετ σαν ζωή. Μετά το 2013, άλλαξε, αλλά έμεινε κοντά στο παιχνίδι – και όλοι το ήξεραν.