Οι Ηνωμένες Πολιτείες προχωρούν σε μια κίνηση-σοκ για το ΝΑΤΟ, περιορίζοντας δραστικά τις αεροπορικές και ναυτικές δυνάμεις που διατηρούν στην ευρωπαϊκή ήπειρο. Το πλάνο, το οποίο κοινοποιήθηκε σε ευρωπαϊκές κυβερνήσεις μέσα στον Ιούνιο, αποτελεί ένα νέο κεφάλαιο στις διατλαντικές σχέσεις μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Πρόκειται για μια αναπροσαρμογή που επηρεάζει άμεσα την άμυνα της Ευρώπης απέναντι στις ρωσικές προκλήσεις.
Αλλαγές στα πολεμικά μέσα και τις δυνατότητες
Στη λίστα με τα συστήματα που επηρεάζονται περιλαμβάνονται μαχητικά αεροσκάφη, πλοία, βομβαρδιστικά, αλλά και μέσα εναέριου ανεφοδιασμού και ναυτικής επιτήρησης. Οι αναλυτές εκτιμούν πως ο αριθμός των F-16 και F-15E που θα παραμείνουν διαθέσιμα για τις ανάγκες της Συμμαχίας πέφτει από τους 150 στους 100 περίπου. Την ίδια στιγμή, η απόσυρση των αεροσκαφών ανεφοδιασμού μειώνει το βεληνεκές που μπορούν να αναπτύξουν οι συμμαχικές δυνάμεις στο πεδίο.
Αυτά τα μέσα αποτελούσαν κρίσιμα εργαλεία για την παρακολούθηση ρωσικών υποβρυχίων και την εκτέλεση επιχειρήσεων μεγάλης κλίμακας. Με την αποχώρησή τους, το βάρος επιβίωσης πέφτει πλέον στις πλάτες των Ευρωπαίων. Παρά τις συζητήσεις για την ανάγκη επανεξοπλισμού, οι χώρες της γηραιάς ηπείρου συχνά αδυνατούν να συμφωνήσουν σε έναν κοινό ρυθμό υλοποίησης των αναγκαίων επενδύσεων.
Η στρατηγική «Πρώτα η Αμερική» στον Ινδο-Ειρηνικό
Πάνω σε αυτό το σκηνικό, ο Ντόναλντ Τραμπ επιμένει στη γραμμή ότι η Ευρώπη πρέπει να πληρώνει περισσότερα για την ασφάλεια των συνόρων της. Η Ουάσιγκτον στρέφει το βλέμμα της στον Ινδο-Ειρηνικό, θεωρώντας ότι εκεί βρίσκεται το πραγματικό γεωπολιτικό διακύβευμα για τα συμφέροντα των ΗΠΑ. Κάποτε, η αμερικανική παρουσία στην Ευρώπη αποτελούσε εγγύηση απέναντι στη Μόσχα, όμως τώρα αυτό το δεδομένο κλονίζεται.
Κάθε ένδειξη αμερικανικής αποχώρησης δημιουργεί κύματα ανησυχίας, ειδικά μετά τις παραβιάσεις του εναέριου χώρου από ρωσικά drones. Τα κράτη της Ανατολικής Ευρώπης βλέπουν τον κίνδυνο να ξεφεύγει από τα σύνορα της Ουκρανίας. Αν και οι ΗΠΑ παραμένουν στρατιωτικά παρούσες, η ευκολία και η τεχνολογική υπεροχή που πρόσφεραν στο παρελθόν αρχίζουν να φθίνουν.
Εν τέλει, η Ευρώπη καλείται να αποδείξει αν μπορεί να επιτύχει τη λεγόμενη στρατηγική αυτονομία. Τα κοινά εξοπλιστικά προγράμματα προχωρούν αργά, ενώ η πολιτική αμφιβολία για την αληθινή πρόθεση των ΗΠΑ να στηρίξουν μια κρίση στην Ευρώπη μεγαλώνει. Η Ρωσία παρακολουθεί τις κινήσεις αυτές, αναμένοντας κάθε ρωγμή στη συνοχή της Συμμαχίας.