Το κλάμα ενός παιδιού. Αυτός ήταν ο ήχος που πλημμύρισε την παραλία του Πολυχρόνου το μεσημέρι της Τετάρτης, σηματοδοτώντας το τέλος μιας εφιαλτικής αντίστροφης μέτρησης. Ένα κοριτσάκι 2,5 ετών, που λίγα λεπτά νωρίτερα είχε ανασυρθεί από τη θάλασσα παγωμένο και μελανιασμένο, χωρίς σφυγμό, άρχιζε ξανά να αναπνέει. Στα χέρια δύο 20χρονων, της Αθηνάς Χορομίδου και του Θάνου Οικονόμου.

Η παραλία έσφυζε από κόσμο. Η Χορομίδου βρισκόταν στον δεύτερο πύργο, περίπου 200 μέτρα μακριά από τον κεντρικό. Ο συνάδελφός της ειδοποιήθηκε πρώτος. Ένας λουόμενος του φώναξε για ένα παιδί χωρίς τις αισθήσεις του. Ο Οικονόμου έτρεξε αμέσως στο σημείο και ενημέρωσε τη συνάδελφό του μέσω ασυρμάτου. «Δεν ξέρω ποιος έβγαλε το κοριτσάκι από τη θάλασσα», είπε η νεαρή ναυαγοσώστρια της Bayline, περιγράφοντας πως άρπαξε τη φιάλη οξυγόνου και κάλεσε το ΕΚΑΒ τρέχοντας προς την ακτή.

Αυτό που ακολούθησε ήταν μια διαδικασία που η εκπαίδευση είχε χαράξει στη μυϊκή τους μνήμη. Ξεκίνησαν ΚΑΡΠΑ. Τρεις κύκλοι καρδιοπνευμονικής αναζωογόνησης, με έναν πολίτη να συνδράμει κάνοντας τις εμφυσήσεις. Η στιγμή που η κατάσταση έφτασε στο όριο ήρθε λίγο πριν χρησιμοποιηθεί ο απινιδωτής. «Όταν πήγαμε να χορηγήσουμε απινίδωση, το κοριτσάκι άρχισε να βγάζει εμετούς και να κλαίει. Ευτυχώς ήταν ζωντανό και καλά», περιέγραψε η 20χρονη φοιτήτρια του ΤΕΦΑΑ. Το σοκ για εκείνη ήρθε αργότερα, στο σπίτι της, όταν συνειδητοποίησε πως για αρκετά λεπτά κρατούσε ένα παιδί που δεν έδινε σημεία ζωής.

Οι γονείς του μικρού κοριτσιού παρακολουθούσαν με αγωνία από την ακτή. Στην επιχείρηση συμμετείχαν και δύο εθελοντές της οργάνωσης «Kids Save Lives». Το ασθενοφόρο του ΕΚΑΒ έφτασε άμεσα και παρέλαβε το παιδί, το οποίο διακομίστηκε αρχικά στο Κέντρο Υγείας Κασσανδρείας και στη συνέχεια στο Ιπποκράτειο Νοσοκομείο Θεσσαλονίκης, όπου παραμένει για παρακολούθηση.

Δεν είναι η πρώτη φορά που οι παραλίες της Χαλκιδικής γίνονται μάρτυρες τέτοιων οριακών καταστάσεων. Αντίστοιχα περιστατικά πνιγμών ή παραλίγο πνιγμών καταγράφονται συχνά τους καλοκαιρινούς μήνες, αναδεικνύοντας την κρίσιμη σημασία της άμεσης παρέμβασης και της γνώσης πρώτων βοηθειών. Τα πρώτα λεπτά χωρίς οξυγόνο είναι αυτά που κρίνουν τα πάντα, και η Χορομίδου με τον Οικονόμου κέρδισαν αυτήν ακριβώς τη μάχη ενάντια στον χρόνο.

Επιστρέφοντας στους ναυαγοσωστικούς πύργους, τους υποδέχτηκαν τα χειροκροτήματα των λουομένων που παρακολούθησαν την προσπάθεια. Ήταν η πιο λιτή και συνάμα ηχηρή επιβεβαίωση πως μια ανθρώπινη ζωή μόλις είχε κερδηθεί.