Η Αγγελική Νικολοπούλου έβαλε οριστικό τέλος στην καριέρα της στα 35, μέσα από μια απόφαση που η ίδια περιγράφει ως απόλυτα συνειδητή, χωρίς πικρία ή αίσθηση ανολοκλήρωτου. Στην πρώτη εκτενή συζήτηση μετά το «αντίο», στην εκπομπή «Άμεσο Ριπλέι» του ΕΟΚ WebRadio με τον Αργύρη Παγαρτάνη και τον Γιώργο Βαλαβάνη, η κορυφαία Ελληνίδα γκαρντ των δύο τελευταίων δεκαετιών εξήγησε γιατί διάλεξε αυτή τη στιγμή, τι κρατά από κάθε σταθμό της πορείας της και τι ετοιμάζει για το επόμενο βήμα.
«Η 4η θέση με την Εθνική στο Ευρωμπάσκετ 2017 είναι το μεγαλύτερο κομμάτι της καριέρας μου», είπε, και την έβαλε μπροστά από κάθε τίτλο. «Αν και αφήνει μια πικρία για την 3η θέση, από μόνο του, για το ελληνικό μπάσκετ γυναικών, είναι ένα πολύ μεγάλο κατόρθωμα. Οπότε το έχω νούμερο ένα».
Η αρχή έγινε στον Πρωτέα Νέου Κόσμου, όταν ήταν πέντε ετών. «Εκεί ήταν η γειτονιά μου, εκεί αγωνιζόταν και η μαμά μου. Ο μπαμπάς μου στην ουσία μου είπε “Πάμε να δούμε άμα σου αρέσει, να το δοκιμάσεις” και από όταν έπιασα την μπάλα στα χέρια μου, σε ηλικία 5 ετών, ερωτεύτηκα. Ήθελα να έχω συνεχή επαφή με το άθλημα και με άτομα μέσα από αυτό», θυμήθηκε.
Από τη γειτονιά του Νέου Κόσμου, η διαδρομή πέρασε από Παγκράτι και Πρωτέα Βούλας, όπου σαν ομάδα της Α2 κατάφερε να πάρει το Κύπελλο Ελλάδος, και κατέληξε στον Ολυμπιακό. Εκεί έμεινε εννέα χρόνια, φορώντας το περιβραχιόνιο του αρχηγού, και μάζεψε τρία πρωταθλήματα (2018, 2019, 2020) και δύο Κύπελλα. «Δέθηκα και με την ομάδα, το ότι “χτίζαμε” κάτι παραπάνω χρονιά με τη χρονιά, με κάνει να κρατάω συνολικά όλα αυτά τα εννιά χρόνια. Υπήρχε μια εξέλιξη μέσα από τον σύλλογο, αυτό είναι από μόνο του ένα επίτευγμα, ατομικό και ομαδικό».
Στο αποχαιρετιστήριο μήνυμα που δημοσίευσε στο Instagram, αποκάλεσε τον Ολυμπιακό «δεύτερο σπίτι» της και είπε ότι κλείνει τον κύκλο «όχι με λύπη, αλλά με βαθιά ευγνωμοσύνη και ηρεμία». «Στο τέλος της ημέρας, αυτό που μένει δεν είναι τα επιτεύγματα, τα μετάλλια και τα τρόπαια, είναι όλο το ταξίδι που έχει γίνει, όλος ο χαρακτήρας που έχεις στρώσει και όλη η προσωπικότητα που φτιάχνεται μέσα από την καθημερινότητα όλα αυτά τα χρόνια, μέσα στο γήπεδο», είπε στην κουβέντα του WebRadio.
Με τη γαλανόλευκη, η Νικολοπούλου μέτρησε 20 χρόνια παρουσίας, από τα κλιμάκια των Εθνικών ομάδων μέχρι τέσσερα Ευρωμπάσκετ (2015, 2017, 2021, 2025) και ένα Παγκόσμιο Κύπελλο. Το φινάλε γράφτηκε φέτος στην Ελλάδα, μπροστά σε 10.500 φιλάθλους: «Δεν θα μπορούσα να φανταστώ καλύτερο φινάλε: στην πατρίδα μου, μπροστά σε 10.500 ανθρώπους που γέμισαν το γήπεδο, που φώναζαν, που πίστεψαν, που συγκινήθηκαν μαζί μας», έγραψε, κλείνοντας με τη φράση που συνοψίζει όλη την απόφαση: «Το σώμα αποσύρεται, η καρδιά όμως θα είναι πάντα εκεί».
Ο πρόεδρος της ΕΟΚ, Βαγγέλης Λιόλιος, και το διοικητικό συμβούλιο της ομοσπονδίας εξέφρασαν δημόσια την ευγνωμοσύνη τους για το ήθος και το πάθος της, ενώ η ίδια στάθηκε στο βάρος που έχει η Εθνική για τον καθένα. «Όσοι ακολουθούσαν την ομάδα, το αίσθημα πως “πάμε να παίξουμε και με ένα πόδι”, το είχαν», είπε, προειδοποιώντας όμως ότι πρέπει να μπαίνει στη συνάρτηση και «η υγεία ενός αθλητή», καθώς «υπάρχουν πολλές επιβαρύνσεις». Η εικόνα που οραματίζεται είναι ξεκάθαρη: «Να παρουσιάζεται κάθε χρονιά σε ένα επίπεδο, στο οποίο είμαστε πλέον, που να διεκδικεί μετάλλια, αλλά και την ευρωπαϊκή παραδοχή».
Για τα κλεψίματα, το δικό της σήμα κατατεθέν στο παρκέ, εξήγησε ότι «βασίζεται και στο ένστικτο αλλά και στη δουλειά». «Θες και μια αθλητικότητα, για το κομμάτι να είσαι μονίμως μπροστά από τον αμυντικό σου ή να είσαι σε θέση τέτοια ώστε να πεταχτείς και να πάρεις την μπάλα», είπε, βάζοντας στο κάδρο την «αντίληψη του παιχνιδιού» και το «διάβασμα του αντιπάλου».
Το επόμενο βήμα της, πάντως, δεν έχει σχέση με τα παρκέ, τουλάχιστον για την επόμενη σεζόν. «Έχω προετοιμάσει κάτι, έχω κάτι στα σκαριά για το επόμενό μου βήμα», αποκάλυψε. «Θ’ ασχοληθώ την επόμενη χρονιά με τον χώρο του fitness, θα ανοίξω έναν δικό μου χώρο». «Δε θα μπορούσα ν’ αποχωρήσω από το μπάσκετ αν δεν είχα προετοιμάσει το επόμενό μου βήμα». Το μπάσκετ, ωστόσο, δεν το χαιρετά για πάντα: «Μελλοντικά δε θα πω όχι, γιατί είναι κάτι που έχω μέσα μου όλο αυτό, δεν αποβάλλεται από τη μια στιγμή στην άλλη. Θα ήθελα να μπορέσω να βοηθήσω, κατά κύριο λόγο, στην ανάπτυξη».
Όπως έγραψε και στο δικό της αντίο: «Το παιχνίδι τελειώνει. Όμως όλα όσα μου χάρισε το μπάσκετ θα είναι για πάντα κομμάτι μου». Την ίδια λογική θέλει να περάσει και στα νέα παιδιά: «Δεν είναι ανάγκη όλα να γίνουν ταλέντα, αλλά να φέρουμε άτομα στα γήπεδα», με την οικογένεια να «σπρώχνει» προς τον αθλητισμό, «όχι με σκοπό να γίνει επάγγελμα, αλλά για να μπορέσουν μέσα από τη διαδικασία αυτή να κερδίσουν τα οφέλη που έχει να δώσει ο αθλητισμός». Για όσους ονειρεύονται τις ΗΠΑ και το κολεγιακό μπάσκετ, είχε μια προειδοποίηση: «Το έχουμε σαν παραμύθι στο μυαλό μας, ότι πάμε στις ΗΠΑ και ασχολούμαστε μόνο με το μπάσκετ, αλλά δεν είναι έτσι. Για ν’ ανταπεξέλθεις τέσσερα χρόνια στο σύστημα αυτό θέλει πολύ γερό στομάχι. Χρειάζεται να περνάς και τα μαθήματά σου, αν δεν το κάνεις σε διώχνουν».