Η επιστροφή του Εβάν Φουρνιέ στην Εθνική Γαλλίας έχει άρωμα αλλαγής. Ο 33χρονος γκαρντ γύρισε στους «τρικολόρ» μετά την απουσία του το περασμένο καλοκαίρι, όταν ένας τραυματισμός στον αστράγαλο τον κράτησε εκτός. Το πρώτο πράγμα που κατάλαβε ήταν πως η ομάδα που είχε αφήσει δεν υπάρχει πια.
«Όλοι οι συμπαίκτες μου έχουν φύγει. Ο Ρούντι Γκομπέρ και εγώ είμαστε οι δύο πιο μεγάλοι παίκτες που έχουν απομείνει», λέει. Και όταν τον ρωτούν τι σκέφτεται βλέποντας τα νέα παιδιά, ξεσπά σε γέλια: «Γαμώτο, γέρασα!».
Η αλλαγή δεν αφορά μόνο τα πρόσωπα. Ο Βενσάν Κολέ, ο προπονητής που έμεινε στον πάγκο από το 2009 ως το 2024, έχει αντικατασταθεί από τον Φρεντερίκ Φοτού, που ανέλαβε με συμβόλαιο τουλάχιστον μέχρι τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2028 στο Λος Άντζελες. Το ρόστερ που βρήκε ο νέος τεχνικός βρίσκεται στην άλλη άκρη: μέσος όρος ηλικίας 25,4 έτη, το νεότερο σε όλη τη διοργάνωση. Ανάμεσα στα νέα πρόσωπα, οι Ζακαρί Ρισάσερ και Αλέξ Σαρ, μετά βίας 20 ετών, πρώτοι και δεύτεροι στο ντραφτ του 2024.
Μετά από μια σεζόν που έκλεισε με τον τίτλο της EuroLeague και το βραβείο του MVP στο Final Four, ο Φουρνιέ ξέρει ότι η θέση του δεν είναι αυτονόητη. «Πάντα ήμουν πεπεισμένος ότι για να μπεις στην εθνική ομάδα της Γαλλίας, πρέπει να αποδίδεις. Δεν μου αρέσει η ειδική μεταχείριση», εξηγεί και αποκλείει κάθε σκέψη ότι η παρουσία του είναι δεδομένη. «Πρέπει να κερδίσεις τη θέση σου. Και το παίρνω πολύ σοβαρά».
Ο ρόλος που περιγράφει μοιάζει με εκείνον που είχαν για εκείνον οι Μπόρις Ντιάο, Μάικ Ζελαμπάλ και Φλοριάν Πιετρού όταν πρωτομπήκε στη γαλλική ομάδα. «Μας βοήθησαν να καταλάβουμε τι σημαίνει η γαλλική εθνική ομάδα, πώς λειτουργεί. Τώρα είναι η σειρά μας», λέει, αν και ξεκαθαρίζει πως δεν σκοπεύει να αλλάξει ο ίδιος: «Δεν θα μιλάω συνεχώς· θα παίρνω το λόγο όταν νιώθω ότι είναι απαραίτητο να πω κάτι. Και θα πρέπει να είναι κάτι σημαντικό».
Μπροστά, στο παρόν
Στο ζήτημα του μέλλοντος, ο Φουρνιέ είναι σαφής: δεν θέλει να κοιτάζει πέρα από το επόμενο παιχνίδι. Ερωτηθείς για το Mundobasket του Κατάρ το 2027 και τους Ολυμπιακούς του Λος Άντζελες το 2028, απαντά χωρίς περιστροφές: «Όχι, δεν σκέφτομαι καθόλου τόσο μακριά. Πρώτα, πρέπει να προκριθούμε, και αυτό δεν είναι εύκολο. Δεν έχει νόημα να μιλάμε για το επόμενο έτος».
Στη νέα γενιά, πάντως, βλέπει στοιχεία που μπορούν να γίνουν όπλο. Ο Ρισάσερ, ένας από τους νεότερους, πιστεύει ότι η ενέργεια της παρέας είναι μεγάλο πλεονέκτημα και ότι η χημεία γίνεται αισθητή ακόμα και εκτός παρκέ. Παραδέχεται, όμως, πως η πρόκληση είναι να τη διατηρήσουν για ολόκληρο το σαραντάλεπτο ενός αγώνα.
Η αλήθεια είναι ότι ο Φουρνιέ μπορεί να ένιωσε τον χρόνο να περνά γρήγορα – «χθες κοίταζα γύρω μου και σκεφτόμουν ότι δεν έχω ζήσει σχεδόν τίποτα με αυτή την ομάδα», λέει – αλλά αυτό το συναίσθημα το μετατρέπει σε κίνητρο, όχι σε απογοήτευση: «Είναι σημαντικό να μην επαναπαύεσαι στις δάφνες σου. Ανυπομονώ να προχωράω μπροστά και να παίξω τα πρώτα παιχνίδια».