Η Ανθή Ανδρεοπούλου άνοιξε την καρδιά της για τον πατέρα της που έφυγε από τη ζωή όταν εκείνη ήταν μόλις τριών. Στην εκπομπή «Στούντιο 4» της ΕΡΤ1, μίλησε για εκείνο το τραγικό δυστύχημα και μια παιδική εικόνα που της έχει μείνει χαραγμένη. Η συζήτηση ήρθε με αφορμή την παράσταση «Η Σονάρα του Σεληνόφωτος» όπου πρωταγωνιστεί, και πώς η ζωή της άλλαξε όταν μετακόμισε από την Αθήνα σε ένα χωριό της Φθιώτιδας με τον Γάλλο άντρα της.
Το δυστύχημα που της άλλαξε τη ζωή από νωρίς
Ο πατέρας της δούλευε ως αξιωματικός μηχανικός στα υποβρύχια, και βρισκόταν με όλο το ναυτικό μαζί με τον βασιλιά στην Αλεξάνδρεια κατά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Πηγαινοερχόταν από εκεί στις Ηνωμένες Πολιτείες, και σε ένα ταξίδι ένιωσε πρόβλημα στα αυτιά του. Ο γιατρός του είπε να μην μπει πια στο υποβρύχιο γιατί κινδύνευε να κουφαθεί, και του έδωσε αναρρωτική άδεια – εκείνος την πήρε, γύρισε και μετά από δυο μόνο κούρσες με ένα ταξί, σκοτώθηκε.
«Ο πατέρας μου δυστυχώς σκοτώθηκε, όταν ήμουν 3 ετών. Ήταν αξιωματικός μηχανικός στα υποβρύχια όταν είχε πάει όλο το ναυτικό μαζί με τον βασιλιά στην Αλεξάνδρεια στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Και όπως πηγαινοερχόταν από την Αλεξάνδρεια στις Ηνωμένες Πολιτείες σε κάποιο ταξίδι έπαθαν τα αυτιά του και του λέει ο γιατρός: “Μην μπαίνεις, γιατί θα κουφαθείς. Πάρε μια αναρρωτική άδεια, είναι πολυταξιδεμένα τα αυτιά σου”. Και πήρε αναρρωτική άδεια. Και όταν γύρισε και έκανε δυο κούρσες με ένα ταξί, σκοτώθηκε», είπε η Ανθή Ανδρεοπούλου περιγράφοντας εκείνες τις στιγμές.
Μια ανάμνηση από τα πρώτα χρόνια της ζωής της την έχει προβληματίσει πολύ. Νόμιζε ότι ήταν όνειρο, αλλά ρώτησε ψυχολόγους και επιβεβαιώθηκε ότι μπορεί να θυμάται κάτι τόσο νωρίς. Ήταν σε πλοίο όπου βρισκόταν ο πατέρας της, και κατέβαιναν στην τραπεζαρία των αξιωματικών στο υπόγειο.
«Έχω μια παιδική ανάμνηση. Είναι παράξενο, γιατί κάποιος μπορεί να το αμφισβητήσει, αλλά ρώτησα εγώ ανθρώπους -και δεν το αμφισβητήσανε- ανθρώπους που ξέρουνε, δηλαδή ψυχολόγους που ξέρουνε την ψυχολογία των μωρών και τέτοια. Το ανακάλυψα. Εγώ είχα μια ανάμνηση από τον πατέρα μου που νόμιζα ότι το είχα δει στον ύπνο μου. Και μια φορά ήμουνα με τη μητέρα μου σε ένα πλοίο που ήταν ο πατέρας μου, και πάμε να φάμε στην τραπεζαρία των αξιωματικών, κάτω στο υπόγειο του καραβιού. Και μόλις φτάνω στην πόρτα, μένω άφωνη! Γιατί είναι το σκηνικό του ονείρου που νόμιζα, και που δεν μπορούσα να το καθορίσω, γιατί δεν ήξερα τι είναι αυτό το πράγμα.
Γιατί έχω ακριβώς αυτό το πλάνο: Βλέπω από την πόρτα στο όνειρο, τη μαμά μου από ‘κει και τον μπαμπά μου από ‘δω, και ο μπαμπάς με παίρνει και με πετάει ψηλά στον αέρα, και εγώ κακαρίζω και αυτός γελάει, και κάθε φορά το κάνει και το ξανακάνει και το ξανακάνει, και έχω τέτοια χαρά. Και ρώτησα μία ψυχολόγο, λέω μπορεί να συμβεί αυτό; Να σου έχει μείνει αυτή η φιξ εικόνα σε μια τόσο μικρή ηλικία;», εξομολογήθηκε συγκινημένη.
Η μάνα στο δυστύχημα και ένας παλιός έρωτας
Η απώλεια του πατέρα της την πονούσε διαφορετικά σε κάθε φάση της ζωής της, από παιδί μέχρι ενήλικη. Κανείς δεν μιλούσε γι’ αυτό στο σπίτι, ειδικά η μητέρα της που βρισκόταν μαζί του στο δυστύχημα. Εκείνη χτύπησε κιόλας, αλλά οι γιατροί δεν της είπαν αμέσως για τον θάνατό του – περίμεναν έναν μήνα λόγω της διάσεισης που είχε πάθει, και την είδαν να τον κοιτάζει θαμμένο.
«Μου έλειπε ο πατέρας μου και σε κάθε ηλικία με διαφορετικό τρόπο. Ως παιδί είχα αυτό το οποίο όλοι το ξέρανε και εγώ το ήξερα και κανείς δεν μιλούσε γι’ αυτό. Γιατί δεν μπορούσε κανείς να μιλήσει γι’ αυτό. Η μάνα μου ειδικά, εννοείται. Ήτανε μαζί του στο δυστύχημα. Χτύπησε κι εκείνη και δεν της το ‘πανε. Και της το ‘πανε μετά από έναν μήνα. Δηλαδή να ‘σαι εικοσιεννιά χρονών και να ‘χεις κάνει μόλις ένα μωρό, και να σου πούνε… “ξέρεις, πάει…”. Και της το ‘πανε μετά από έναν μήνα γιατί είχε πάθει διάσειση. Τον είδε κατευθείαν θαμμένο […] Διαφορετικά λείπει ο πατέρας ή οποιοσδήποτε λείπει στην οικογένεια όταν είσαι παιδί, όταν είσαι έφηβος, όταν είσαι νέος… Έμαθα πολλά από αυτό. Καταρχήν, το να έρθεις σε επαφή με τον θάνατο σε αυτή την ηλικία… Είναι νομίζω, τώρα πια, κέρδος», παραδέχεται η ηθοποιός για όσα της δίδαξε εκείνη η εμπειρία.
Όταν ο λόγος έφτασε στον πρώτο μεγάλο έρωτα που την έστειλε στην Αγγλία για σπουδές, η Ανθή Ανδρεοπούλου γέλασε και είπε «Τώρα θα πιώ νερό». Ο Θανάσης Αναγνωστόπουλος της είπε να μην ανησυχεί, και εκείνη αποκάλυψε ότι ήταν ένας τύπος που τώρα δουλεύει καθηγητής στο πανεπιστήμιο της Σμύρνης. Του έχει μιλήσει κιόλας για εκείνον τον έρωτα, αλλά δεν μπήκε σε λεπτομέρειες.