Ο Παναθηναϊκός κατάφερε να κλείσει επιτέλους τη μεγάλη υπόθεση με τον Σαντίνο Αντίνο από τη Γοδόι Κρους, σε μια μεταγραφή που κόστισε πολλά αλλά φέρνει ελπίδα για το μέλλον. Ο Αργεντινός εξτρέμ, γνωστός και ως Τσούλου, γίνεται ο 25ος παίκτης από τη χώρα του που φοράει τα πράσινα, και όλοι βλέπουν σε αυτόν έναν ηγέτη που ταιριάζει στη νέα πορεία της ομάδας. Αυτή η κίνηση θυμίζει παλιότερες χειμερινές προσθήκες από τη Λατινική Αμερική, που είχαν από επιτυχίες μέχρι αποτυχίες.
Πρώτες δοκιμές από Νότια Αμερική στα 90s και 2000s
Τον Ιανουάριο του 1999, με τον Βασίλη Δανιήλ προπονητή, ο Παναθηναϊκός έφερε τον Ζούλιο Σέζαρ ντα Σίλβα, έναν Βραζιλιάνο με πλούσιο βιογραφικό από Γιουβέντους και Ντόρτμουντ. Στα 36 του, έπαιξε μόνο τέσσερα ματς και δεν μπόρεσε να βοηθήσει ιδιαίτερα. Η εμπειρία αυτή έδειξε πόσο δύσκολο είναι να προσαρμοστούν μεγάλα ονόματα αργά στην καριέρα.
Λίγα χρόνια μετά, το 2004, ήρθε ο Εζεκίελ Γκονζάλες από τη Ροζάριο Σεντράλ, και αυτός άλλαξε τα δεδομένα. Ο Έκι ντεμπούταρε με ένα απίθανο γκολ κόντρα στον Αιγάλεω και έγινε αγαπητός αμέσως. Από τότε μέχρι το 2008, έπαιξε 97 φορές, σκόραρε 18 γκολ και έδωσε 22 ασίστ, παίρνοντας και double – μέχρι που ένας τραυματισμός στον χιαστό τον σταμάτησε, με δύο χειρουργεία και δύσκολη επιστροφή.
Άλλη ιστορία έζησε ο Άντερσον Λίμα το 2005, που ήρθε από τη Χαλκηδόνα ως ελπίδα για ενίσχυση στο κέντρο. Στο πρώτο του ματς κόντρα στην ΑΕΚ τραυματίστηκε σοβαρά, με ρήξη μηνίσκου και πρόβλημα στον χόνδρο, και δεν ξαναπήρε πολλές ευκαιρίες. Ο Ντέιβιντ, ένας νεαρός στόπερ από την Παλμέιρας το 2007, έμεινε φάντασμα – μόλις τρία ματς και 145 λεπτά, χωρίς να πείσει στις προπονήσεις.
Επιστροφές και μαζικές κινήσεις στα νεότερα χρόνια
Το 2013, ο Λουσιάνο Φιγκερόα έγινε ο πρώτος μετά από παύση, με θητείες σε μεγάλες ομάδες όπως Ρίβερ και Τζένοα. Έπαιξε 15 ματς, σκόραρε πέντε γκολ –ένα σε ντέρμπι με Ολυμπιακό– και έφυγε για Μαλαισία, πριν γυρίσει καλοκαίρι. Αυτή η σύντομη παρουσία έδειξε πώς ακόμα και έμπειροι παίκτες μπορεί να δώσουν κάτι γρήγορα.
Πιο μαζικά πήγαν τα πράγματα το 2016, με πέντε από εννέα νέους από Λατινική Αμερική. Ο Γιούρι Μαμούτε ήρθε δανεικός από Γκρέμιο, έπαιξε επτά ματς χωρίς γκολ. Ο Λούκας Εβαντζελίστα από Ουντινέζε έδωσε ένα γκολ σε 12 αγώνες, αλλά δεν έμεινε πολύ.
Ο Ροντρίγκο Μολέντο, στα 31 του, έγινε πυλώνας άμυνας για δυόμισι χρόνια – 65 ματς, έξι γκολ – και έφυγε πίσω στην Ιντερνασιονάλ. Δίπλα του, ο Λούκας Βιγιαφάνιες από Παναιτωλικό έμεινε βασικός, με 134 εμφανίσεις, 13 γκολ και 19 ασίστ συνολικά, παίρνοντας και Κύπελλο το 2022 μετά από πώληση και επιστροφή.
Εκείνη τη χρονιά γύρισε και ο Σεμπάστιαν Λέτο, με προϋπηρεσία από νταμπλ και μεγάλες στιγμές. Στις δύο θητείες του, 141 ματς, 43 γκολ, 33 ασίστ – έκανε μεγάλη διαφορά. Και πρόσφατα, το 2023, ο Ντάνιελ Μαντσίνι ήρθε από Άρη, ντεμπούταρε αμέσως κόντρα ΠΑΟΚ, και τώρα μετρά 108 ματς, 14 γκολ, 18 ασίστ, συν Κύπελλο το 2024.