Ο Ανδρέας Πιστιόλης μίλησε ανοιχτά στο Web Radio της ΕΟΚ για τα χρόνια του στη Ρωσία και την καθημερινότητά του με την ΤΣΣΚΑ Μόσχας. Εξήγησε πώς άλλαξε ο τρόπος ζωής του μετά από τόσα χρόνια μακριά από την Ελλάδα. Η συζήτηση κάλυψε και την πορεία της ομάδας του στη VTB League, αλλά και τις απόψεις του για την EuroLeague.
Η ζωή στην ΤΣΣΚΑ και η σοβαρότητα της ομάδας
Μένει πολλά χρόνια στη Ρωσία, οπότε η επιρροή φαίνεται στον ρυθμό της μέρας του. «Είμαι αρκετά χρόνια εδώ, οπότε σίγουρα μ’ έχει επηρεάσει στον τρόπο ζωής. Έχω αποκτήσει κάποιες συνήθειες, ο ρυθμός της ημέρας μου και ο τρόπος ζωής μου έχουν αλλάξει. Όλα αυτά επηρεάζονται όταν το περιβάλλον μου είναι περισσότερο ρωσικό παρά ελληνικό την τελευταία δεκαετία. Την Ελλάδα τη ζω μόνο το καλοκαίρι, όπου κάνω τις διακοπές μου εκεί. Από το 2014 είμαι μεταξύ Ρωσίας και Τουρκίας και περισσότερο στη Ρωσία. Σίγουρα αυτό με έχει αλλάξει».
Η ΤΣΣΚΑ δείχνει σταθερότητα στα παιχνίδια της. Οι παίκτες σέβονται κάθε αντίπαλο, ακόμα και στα εύκολα ματς. «Είμαστε αρκετά καλά, είμαστε πολύ σοβαροί, ακόμα και στα “μικρά” παιχνίδια, τα πιο… εύκολα. Η ομάδα διατηρεί σοβαρότητα και παίζει καλά, σέβεται τον αντίπαλο. Είναι πολύ σημαντικό αυτό για μένα. Έχουμε δημιουργήσει μια ομάδα με πολύ καλές προσωπικότητες και σοβαρούς επαγγελματίες κι όλο αυτό βγαίνει στο παιχνίδι μας. Αυτό είναι και το μεγαλύτερό μας πλεονέκτημα, η συμπεριφορά των παικτών, η κουλτούρα της ομάδας και του συλλόγου γενικότερα και το γεγονός πως είμαστε πάρα πολλά χρόνια μαζί πλέον και ξέρουμε τι είναι ο καθένας».
Επιστροφή στην EuroLeague και εντυπώσεις από Ελλάδα
Όταν θα γυρίσει η ΤΣΣΚΑ στην EuroLeague, κανείς δεν ξέρει ακριβώς. Έχει να κάνει με μεγαλύτερα ζητήματα πέρα από το μπάσκετ. «Επειδή η ΤΣΣΚΑ Μόσχας είναι συνυφασμένη με την ιστορία της Ευρωλίγκας και μέτοχος της διοργάνωσης, που είναι πολύ σημαντικό, ξέρουμε ότι η επιστροφή θα έρθει. Το πότε θα συμβεί δεν το ξέρουμε. Το πόσο καιρό θα πάρει δεν έχει να κάνει με μπάσκετ, με Ευρωλίγκα, με ΤΣΣΚΑ, είναι πράγματα μεγαλύτερα και πιο πολύπλοκα. Θεωρώ ότι είναι θέμα χρόνου, αν και αυτό παρεξηγείται γιατί μεταφράζεται σαν “αύριο-μεθαύριο”. Δεν μπορούμε να ξέρουμε πόσο καιρό θα πάρει, απλά ξέρουμε πως κάποια στιγμή θα γίνει».
Χωρίς Ευρώπη, οι Ρώσοι παίκτες παίρνουν περισσότερες ευκαιρίες. Η παραγωγή νέων ταλέντων πηγαίνει μπροστά, αλλά όχι απότομα. «Σίγουρα αυτές οι συνθήκες έχουν προσφέρει καλύτερες ευκαιρίες σε Ρώσους παίκτες. Βεβαίως, η παραγωγή νέων παικτών είναι μια πιο πολύπλοκη διαδικασία. Πρέπει να υπάρχει το σύστημα, να υπάρχουν ευκαιρίες, να υπάρχει το υλικό, η κουλτούρα. Υπάρχει μια βελτίωση σε αυτό το κομμάτι. Δίνονται περισσότερες ευκαιρίες, βγαίνουν καινούργιοι παίκτες, απλά δε θα γυρίσουν ξαφνικά οι ρωσικές ομάδες στην Ευρωλίγκα και θα έχουν τρεις… Κιριλένκο μέσα. Δεν είναι αυτού του επιπέδου η παραγωγή, τέτοια ταλέντα βγαίνουν όταν προκύψουν. Πιστεύω ότι απλά θα έχουμε πολλούς παίκτες που θα στηρίζουν πάρα πολύ καλά τις ομάδες τους στο υψηλό επίπεδο όταν έρθει η ώρα τους».
Στην EuroLeague φέτος, ο ανταγωνισμός καίει από την αρχή. Κάθε ματς μετράει, και αυτό φέρνει φθορά. «Το εντυπωσιακό με την EuroLeague είναι το επίπεδο ανταγωνισμού. Βλέπεις ομάδες από την 1η μέχρι την 8η-9η θέση να είναι πάρα πολύ κοντά και οι θέσεις να αλλάζουν σε διάστημα ελαχίστων αγώνων. Αυτό δεν το βρίσκεις γενικά σε ένα πρωτάθλημα. Κανένας δεν πάει σε κανένα γήπεδο θεωρώντας πως έχει σίγουρη νίκη και ασφαλές αποτέλεσμα. Είναι αυτό που λέει και το μότο της διοργάνωσης, “Every game matters”. Το αρνητικό είναι πως, επειδή ακριβώς κάθε παιχνίδι είναι πολύ σημαντικό, υπάρχει μεγάλη φθορά στους παίκτες. Με τα περισσότερα ματς, τα δυνατά πρωταθλήματά τους και το γεγονός ότι δεν μπορείς εύκολα να ξεκουράσεις παίκτες, όλο αυτό μεταφράζεται σε πολλούς τραυματισμούς και μεγάλο πρόβλημα στην υγεία των παικτών. Συν όλη την κατάσταση με τα “παράθυρα” και τις Εθνικές. Φυσικά, όλο αυτό φέρνει αποτέλεσμα και στους προπονητές, όπου φεύγουν ένας μετά τον άλλον, γιατί απλά έτυχε να έχουν κακό πρόγραμμα ή κακό μομέντουμ με τραυματισμούς. Το πρωτάθλημα έχει αρχίσει να γίνεται ανελέητο, είναι σαν… ρωμαϊκή αρένα όλο αυτό που γίνεται μέσα στη σεζόν».
Για τον Ολυμπιακό και τον Παναθηναϊκό AKTOR, η πίεση είναι τεράστια. Βάζουν ψηλά τον πήχη, και κάθε ήττα πονάει. «Και οι δύο έχουν βάλει πολύ ψηλά τον πήχη, δικαίως. Έχουν τα καλύτερα ρόστερ, πολύ καλές συνθήκες, έχουν κοινό που τους στηρίζει και δημιουργεί πολύ δυνατές έδρες. Είναι δύο ομάδες που έχουν τη μεγαλύτερη πίεση στην Ευρώπη. Λίγες ομάδες μπορούν να συγκριθούν μαζί τους σε αυτό. Έχουν μπει σε αυτήν την ψυχολογική κατάσταση που κάθε ήττα είναι… καταστροφή, αλλά καμία νίκη δε γιορτάζεται. Αυτό είναι πάρα πολύ δύσκολο ψυχολογικά, αλλά αυτή είναι η φύση των μεγάλων ομάδων. Νομίζω, παρ’ όλα αυτά, ότι και οι δύο ομάδες ξέρουν να το διαχειριστούν όλο αυτό, γιατί έτσι είναι όλη η ζωή τους στημένη. Είναι νωρίς να λέμε τι θα κάνουν στο τέλος. Δεν νομίζω ότι υπάρχει θέμα να αποτύχουν. Τα ρόστερ είναι πλήρη όταν είναι υγιή και μπορούν, σε κάποιον βαθμό, να αντέξουν κάποιες απώλειες. Το θέμα είναι σε τι κατάσταση θα βρεθούν την κατάλληλη στιγμή, στα play-offs και το Final Four. Αν θα έχουν όλο το ρόστερ, πώς θα είναι ψυχολογικά, αν θα έχουν βρει ρυθμό στο παιχνίδι τους. Όπως ακριβώς έκανε η Φενέρμπαχτσε πέρυσι».