Το καλοκαίρι του Νίκου Χουγκάζ δεν είχε θάλασσα, ξενοιασιά και ανέμελες βόλτες. Κυριολεκτικά κάθε μέρα ήταν δομημένη γύρω από έναν και μόνο στόχο: τον αστράγαλό του. Ο 25χρονος πάουερ φόργουορντ του ΠΑΟΚ περιγράφει το διάστημα της αποθεραπείας του ως μία διαρκή προσπάθεια, που έφτασε πλέον στο τελευταίο της στάδιο. «Ήταν αφιερωμένο μόνο για το πόδι μου, για τον τραυματισμό που είχα, για τον αστράγαλό μου. Κάθε μέρα ήταν εστιασμένη πάνω σε αυτό και αφιέρωσα όλες μου τις ώρες, είτε στο ξενοδοχείο, θεραπείες, στο γυμναστήριο», λέει ο ίδιος.

Το πιο δύσκολο κομμάτι, όπως παραδέχεται, δεν ήταν η ίδια η διαδικασία αλλά η θέση του θεατή. «Να βλέπω τους συμπαίκτες μου απ’ έξω και να μην μπορώ να τους βοηθήσω, είτε από την τηλεόραση είτε από τον πάγκο», εξηγεί, προσθέτοντας πως έχασε την επαφή με το παιχνίδι με τρόπο που δεν είχε φανταστεί: «Είχα χάσει το παιχνίδι, δηλαδή, γιατί δεν είχα συνειδητοποιήσει πόσο σημαντικό κομμάτι είναι στη ζωή μου».

Στις προπονήσεις που γίνονται στο Μέτσοβο, ο Χουγκάζ βλέπει ήδη τα πρώτα θετικά δείγματα. «Έχει λιγότερη ζέστη, περισσότερη δροσιά. Αρκετά καλά πάνε οι προπονήσεις. Είμαστε όλοι μαζί όλη τη μέρα, το συνηθίζουμε. Μέχρι στιγμής είμαστε εντάξει». Το κλίμα στην ομάδα πάντως δεν θυμίζει σε τίποτα χαλαρή καλοκαιρινή περίοδο. Ο ίδιος είναι ξεκάθαρος για το τι περιμένει από τη φετινή σεζόν: «Ενισχύθηκε, άλλαξε αρκετά. Οι προσδοκίες έχουν ανέβει και η πίεση, το οποίο θεωρώ ότι πρέπει να υπάρχει. Είμαστε, νομίζω, όλοι αρκετά ενθουσιασμένοι».

Μετά από έναν σοβαρό τραυματισμό, το ερώτημα που βασανίζει κάθε αθλητή είναι πότε θα επανέλθει πλήρως. Ο Χουγκάζ δεν κρύβει ότι το μεγαλύτερο στοίχημα δεν είναι τελικά το σώμα αλλά το μυαλό: «Αρκετοί πιστεύουν ότι το πιο δύσκολο κομμάτι είναι το να επανέλθεις σωματικά. Αλλά νομίζω ακόμα πιο δύσκολο είναι το πνευματικό κομμάτι, οι πνευματικές δυσκολίες που αντιμετωπίζεις καθημερινά, ώστε να πείσεις τον εαυτό σου να συνεχίσει». Το συναίσθημα αυτό τον οδήγησε και πιο κοντά στην ψυχολογία, ένα αντικείμενο που τον κερδίζει όλο και περισσότερο: «Το να μάθεις να διαχειρίζεσαι τον εαυτό σου μέσα από το παιχνίδι, σε δύσκολες στιγμές, είναι κάτι που κάνει τον καλό παίκτη, ξεχωρίζει τον καλό παίκτη από το να είναι πάρα πολύ καλός παίκτης».

Το μπάσκετ πάντως ήταν πάντα δική του επιλογή, όπως τονίζει: «Δεν είναι ότι επειδή οι γονείς μου ασχολήθηκαν με αυτό, αυτοί με πίεσαν. Εγώ διάλεξα το μπάσκετ από μόνος μου, ξεκάθαρα. Θυμάμαι, δηλαδή, που τους ακολουθούσα στα γήπεδα και στις προπονήσεις που έκαναν». Μακριά από το παρκέ, ο χρόνος του γεμίζει με άλλες ενασχολήσεις: «Στον ελεύθερό μου χρόνο παίζω αρκετά PlayStation, οπότε, ειδικά Formula 1, πιστεύω δύσκολα θα μπορούσε να με κερδίσει κάποιος». Για το ποιος μιλάει περισσότερο στα αποδυτήρια δεν έχει καμία αμφιβολία—«Ταϊρί»—ενώ για τον πιο σιωπηλό κάνει πλάκα: «δύσκολο είναι αυτό. Νομίζω με κοντράρει ο Κάιλ Αλεξάντερ».