Ο Τζέιμς Νάναλι μίλησε ανοιχτά στο podcast Man to Man της Stoiximan GBL, ξεκινώντας από την απόφαση του Ντράγκαν Σάκοτα να τον φέρει στην ΑΕΚ. Επέστρεψε στην Ελλάδα μετά από χρόνια, θυμήθηκε τα δύσκολα παιδικά του χρόνια στην Καλιφόρνια και τον σοβαρό τραυματισμό του. Δεν παρέλειψε και την εμπειρία του με τον Ζέλικο Ομπράντοβιτς στη Φενέρμπαχτσε και την Παρτίζαν.

Επιστροφή στα πάτρια χώματα και νέα αρχή με ΑΕΚ

Δεν περίμενε ποτέ να γυρίσει στην Ελλάδα, είπε ο Νάναλι, που πέρασε ελάχιστα από Καβάλα πριν 13 χρόνια. «Δεν είχε περάσει ποτέ πραγματικά από το μυαλό μου. Πάει πολύς καιρός… Αλλά δεν ήμουν πολύ στην Καβάλα, θα έλεγα για δύο μήνες. Δεν με πλήρωναν, οπότε έπρεπε να φύγω».

Η κουβέντα με τον Σάκοτα τον έπεισε τελικά. Συζήτησαν μέρες ολόκληρες, κι εκείνος του έδωσε λόγους να πει ναι στην ΑΕΚ. «Είχα μία καλή συζήτηση με τον κόουτς Σάκοτα, για μέρες. Στην αρχή είχα άλλα πράγματα στο μυαλό και άλλους πιθανούς προορισμούς, ωστόσο έγινε πιο ξεκάθαρο όταν αρχίσαμε να μιλάμε και ξεκαθαρίσαμε την κατάσταση. Άκουσα υπέροχα πράγματα από εκείνον και το έκανε εύκολο για μένα».

Για το ελληνικό πρωτάθλημα, βρήκε παίκτες σκληρούς και φυσικούς. Οι διαιτητές αφήνουν χώρο, αλλά αυτό ταιριάζει στον τρόπο του. «Πάντα θα υπάρχει ένα ανταγωνιστικό παιχνίδι. Οι παίκτες εκεί έξω παίζουν δυνατά. Εδώ είναι λίγο πιο σκληρό, σωματικά το παιχνίδι. Οι διαιτητές αφήνουν τα πράγματα, όμως είμαι εντάξει με αυτό. Όλα αυτά είναι μέσα στο παιχνίδι και πρέπει απλώς να προσαρμοστείς, γιατί κάθε ματς είναι διαφορετικό».

Από τα δύσκολα παιδικά χρόνια στον σοβαρό τραυματισμό

Μεγάλωσε δίπλα στον αδερφό και τη μητέρα του, σε μέρες φτώχειας στο Στόκτον. Έμαθε να μένει ενωμένος με την οικογένεια, και τώρα δίνει πίσω με καμπ για παιδιά. «Μεγαλώνοντας είχα πλάι μου τον αδερφό και τη μητέρα μου. Κάποιες μέρες ήταν δύσκολες, κάποιες άλλες καλές και τα καταφέραμε γιατί μείναμε ενωμένοι. Εκείνα τα μαθήματα ζωής μού έμαθαν πολλά. Τώρα μπορώ να προσφέρω στα παιδιά μου, ώστε να μην χρειαστεί να περάσουν τα ίδια που πέρασα εγώ… Τότε έχασα ανθρώπους μεγαλώνοντας στη φτώχεια, όμως προσπαθώ να επιστρέφω στο Στόκτον. Κάθε καλοκαίρι διοργανώνουμε με τον αδερφό μου καμπ με δωρεάν συμμετοχή, για να είμαι εκεί και να μαθαίνουν τα παιδιά πως υπάρχουν καλύτερα πράγματα εκεί έξω. Αν δουλέψεις σκληρά, μπορείς να κάνεις τα όνειρά σου πραγματικότητα».

Δεν μπήκε στο ντραφτ του ΝΒΑ γιατί έλειπε ο καθοδηγητής του. Ο αδερφός του περνούσε τα ίδια, και η οικογένεια δεν είχε εμπειρία στα σπορ. «Ειλικρινά κοιτάζοντας πίσω, πραγματικά δεν δούλεψα τόσο σκληρά όσο θα έπρεπε στο κολέγιο γιατί δεν είχα το πλάνο κάποιου να μου λέει τι πρέπει να κάνω. Δεν είχα έναν μέντορα εκείνη την εποχή. Νομίζω ότι πολλοί έχουν κάποιον δίπλα στο αυτί τους να τους καθοδηγεί. Δεν το είχα αυτό γιατί ο αδερφός μου το περνούσε την ιδιά στιγμή που το περνούσα και εγώ και κανένας στην οικογένειά μας δεν είχε παίξει επαγγελματικά σπορ. Οπότε, πώς να ξέραμε τι να κάνουμε;».

Όταν ο Ομπράντοβιτς τον πήρε τηλέφωνο για τη Φενέρ, δεν ήξερε καν ποιος είναι. Δεν έβλεπε ευρωπαϊκά ματς, προτιμούσε ΝΒΑ playoffs. «Δεν είχα ιδέα ποιος ήταν! Δεν είχα δει καν το Final Four της προηγουμένης χρονιάς. Ένας από τους συμπαίκτες μου, ο Ιβάν Μπούκα, έλεγε “Τζέιμς, έλα να δούμε το Final Four” και του απάντησα “δεν το βλέπω. Πάω να παρακολουθήσω Playoffs του ΝΒΑ”. Οπότε δεν είχα ιδέα για την ιστορία του κόουτς, αλλά την έμαθα γρήγορα».

Στην Παρτίζαν, ο Ζοτς φαινόταν πιο χαλαρός από παλιά. Η ομάδα είχε εμπειρία, οπότε περίμενε τελειότητα. «Εκεί ήταν πιο… “μαλακός” και του το είπα κι εγώ! Του είπα “είσαι πολύ πιο χαλαρός εδώ”. Νομίζω ότι οι εποχές έχουν αλλάξει. Μου είπε “το ξέρω”. Το ήξερε. Η ομάδα μας ήταν πιο διαφορετική, είχε περισσότερη εμπειρία, επομένως ο κόουτς Ομπράντοβιτς περίμενε από εμάς να είμαστε τέλειοι . Περίμενε υψηλότερο επίπεδο κατανόησης και ήταν πιο ελαστικός στην Παρτιζάν, σίγουρα».

Για τον αποκλεισμό από τη Ρεάλ το 2023, πιστεύει ότι η Φενέρ είχε τύχη να πάρει τίτλο. Δεν το σκέφτεται πολύ, αλλά με τον ρυθμό τους, θα τα κατάφερναν. «Ειλικρινά, δεν το σκέφτομαι καν, αλλά νομίζω είχαμε μια καλή ευκαιρία να διεκδικήσουμε τον τίτλο εκείνη τη χρονιά. Όπως παίζαμε, 100% θα μπορούσαμε να είμαστε εμείς πρωταθλητές Ευρώπης».

Το 2017, όταν κατέκτησαν την EuroLeague με τη Φενέρ, ένιωσε να πετάει. Ήταν η πρώτη φορά για τον σύλλογο, και η παρέλαση στην Κωνσταντινούπολη ήταν τρελή. «Είναι σίγουρα ένα συναίσθημα που δεν μοιάζει με κανένα άλλο. Φαίνεται σαν ψέμα εκείνη τη στιγμή. Είναι σαν να “πλέεις” στον αέρα για το υπόλοιπο της σεζόν. Νομίζω το κατάλαβαν και οι δικοί μου άνθρωποι μόλις είδαν τους πανηγυρισμούς που γίνονταν στην Κωνσταντινούπολη… Είχαμε μια τρελή, τρελή παρέλαση! Αισθάνομαι ότι κατάλαβαν τη σπουδαιότητα αυτού του πρωταθλήματος. Και ήταν το πρώτο στην ιστορία της Φενέρ, η οποία εκείνα τα χρόνια ήταν σαν… στρατός!».

Ο τραυματισμός στο κεφάλι το 2018 τον τρόμαξε, αλλά η οικογένεια τον στήριξε. Δεν θυμάται την πτώση, μόνο το κάρφωμα πριν. «Το ξεπέρασα γιατί η οικογένειά μου, η σύζυγός μου ήταν πραγματικά εκεί για μένα όλη την ώρα. Είχαμε δυο κόρες τότε κι εκείνη χειριζόταν τα πάντα. Ήταν αρκετά τρομακτικό, απλά και μόνο να το βλέπεις… Το είδα περίπου έναν χρόνο μετά Δεν ήθελα καν να ασχοληθώ με αυτό. Ο κόσμος συνέχεια μου το έστελνε κι έλεγα, “γιατί στο διάολο μου στέλνετε αυτό το βίντεο;”… Δεν θυμάμαι καν την πτώση. Θυμάμαι μόνο να καρφώνω τη μπάλα και ήμουν τόσο εκνευρισμένος με τον Ομπράντοβιτς, επειδή δεν με έβαλε να παίξω μέχρι περίπου το τέλος του τρίτου δεκάλεπτου. Δυστυχώς συνέβη αυτό, αλλά επέστρεψα σε περίπου τρεις εβδομάδες. Είχα σπασμένο χέρι, διάσειση και περίπου εννέα εγκεφαλικές αιμορραγίες… Έκανα εγκεφαλογραφήματα και μαγνητικές για περίπου δυο εβδομάδες, για να βεβαιωθούν ότι επουλώνονταν και υποχωρούσαν».

Βλέπει διαφορές ανάμεσα σε ΝΒΑ και EuroLeague, με την Ευρώπη να βάζει πίεση σε κάθε ματς. Στο ΝΒΑ κοιτάνε μακρύτερα, ενώ εδώ η ήττα φέρνει αλλαγές αμέσως. «Νομίζω το NBA προχωρά με βάση τα επόμενα δέκα παιχνίδια. Στην Ευρώπη κάθε παιχνίδι μπορεί να σημαίνει κάτι για την κατάταξη στη βαθμολογία. Ή μπορεί να σημαίνει κάτι και για τη δουλειά σου επίσης. Η δουλειά σου μπορεί να κινδυνεύει, η δουλειά του προπονητή μπορεί να κινδυνεύει. Το ευρωπαϊκό μπάσκετ βασίζεται περισσότερο στο κάθε παιχνίδι ξεχωριστά. Εδώ είναι σαν… “έχασες, πρέπει να αλλάξουμε τα πράγματα αμέσως”…».

Δεν σκέφτεται να σταματήσει σύντομα η καριέρα του. Θέλει να κερδίζει κι άλλα, και η γυναίκα του τον πιέζει μέχρι τα 40. «Θέλω να συνεχίσω να κερδίζω, να συνεχίσω να παίζω. Έχω ακόμα πολλή ιστορία να γράψω. Δεν σκοπεύω να σταματήσω σύντομα. Η σύζυγός μου συνέχεια μου λέει να παίζω μέχρι τα 40 μου! Νομίζω θα πιέσω για αυτό όσο μου το επιτρέπει εκεί».