Η επιστροφή στα παρκέ για έναν αθλητή που έχει περάσει από τη δοκιμασία ενός σοβαρού τραυματισμού δεν είναι ποτέ μια απλή, τυπική διαδικασία. Για τον Γιώργο Τανούλη, η υπογραφή του νέου του συμβολαίου με τον Άρη Betsson μέχρι το καλοκαίρι του 2027 αποτελεί το επιστέγασμα μιας δύσκολης διαδρομής γεμάτης υπομονή, αλλά και μια βαθιά συναισθηματική επιστροφή στις ρίζες του.

Ο 24χρονος διεθνής σέντερ, έχοντας πλέον αφήσει πίσω του τις δύσκολες ημέρες της αποκατάστασης, μίλησε ανοιχτά στο WebRadio της ΕΟΚ για όλα όσα έζησε, για την ιδιαίτερη σχέση του με τους «κίτρινους», αλλά και για τα κοινωνικά ζητήματα που τον προβληματίζουν έντονα ως άνθρωπο και ως πολίτη.

Η επιστροφή στις ρίζες και το δέσιμο με τον κόσμο

Για τον Τανούλη, ο Άρης δεν είναι απλώς ένας ακόμη σταθμός στην καριέρα του, αλλά η ομάδα στην οποία έκανε τα πρώτα του μπασκετικά βήματα. Μεγαλώνοντας μέσα στις ακαδημίες του συλλόγου, η επιστροφή του στο ανδρικό τμήμα αποτελούσε ένα από τα μεγαλύτερα παιδικά του όνειρα.

«Είναι κάτι πολύ ιδιαίτερο. Το έχω πει αρκετές φορές από τη μέρα που υπέγραψα. Πάντα περίμενα να επιστρέψω στον Άρη. Εγώ μπάλα μπάσκετ έπιασα πρώτη φορά στις ακαδημίες του Άρη, μεγάλωσα μέσα στην ομάδα. Ήταν ένα απ’ τα μεγαλύτερά μου όνειρα όταν ήμουν μικρός το να παίξω στο ανδρικό του Άρη. Είμαι πολύ φορτισμένος συναισθηματικά που επιστρέφω. Έχω κίνητρο από μόνος μου σαν αθλητής και σαν άνθρωπος, έχω τρομερές φιλοδοξίες και όταν έρχεται και “δένει” το κίνητρο του να πετύχεις σαν αθλητής με το να πετύχεις στην ομάδα που ξεκίνησες, όλο αυτό βγάζει κάτι πολύ καλό», εξήγησε χαρακτηριστικά.

Η περσινή χρονιά, ωστόσο, αποδείχθηκε εξαιρετικά άτυχη. Ο σοβαρός τραυματισμός του (ρήξη πρόσθιου χιαστού, έσω μηνίσκου και έσω πλαγίου συνδέσμου) κατά τη διάρκεια της προετοιμασίας τον κράτησε εκτός δράσης για ολόκληρη τη σεζόν 2025/26, στην οποία είχε παραχωρηθεί ως δανεικός από τον Ολυμπιακό. Παρά το γεγονός ότι δεν πρόλαβε να αγωνιστεί σε επίσημο παιχνίδι, η στήριξη που έλαβε από τον οργανισμό και τους φιλάθλους ήταν πρωτοφανής.

«Αυτός ο τραυματισμός είναι το χειρότερο πράγμα που μπορεί να τύχει σε έναν αθλητή, αυτό ίσχυε και στη δική μου περίπτωση, αλλά ταυτόχρονα ήταν και το καλύτερο, αυτή η αγάπη που έλαβα μετά το χειρουργείο. Ξέρουν ότι ήμουν, είμαι και θα είμαι Αρειανός αλλά το θέμα είναι ότι ήμουν ένας παίκτης, χωρίς να έχει φορέσει καν τη φανέλα του “Αυτοκράτορα”. Η πρώτη φορά που είδα την εμφάνιση με το όνομα μου ήμουν με πατερίτσες, η αγάπη που πήρα δεν μπορεί να περιγραφεί, από εκεί και πέρα δουλεύω από το πρωί μέχρι το βράδυ για να καταφέρω να επιστρέψω την αγάπη στον κόσμο. Ότι και να κάνω πιστεύω ότι δεν θα το φτάσω, ξέρω ότι η αγάπη που έλαβα είναι ανιδιοτελής», ανέφερε σε άλλη τοποθέτησή του, ενώ στο «γράμμα» που δημοσίευσε στην επίσημη ιστοσελίδα της ΚΑΕ τόνισε:

«Με την καρδιά γεμάτη υπερηφάνεια, ανυπομονώ να ανταποδώσω στον κόσμο την αγάπη που μου έδωσε όλο αυτό το διάστημα του τραυματισμού μου, από το πόστο πλέον που πάντα ονειρευόμουν, φορώντας την φανέλα του ΑΡΗ και παλεύοντας γι’ αυτήν. Θέλω να ευχαριστήσω τον οργανισμό του ΑΡΗ Betsson και όλους τους ανθρώπους της ομάδας που από την πρώτη στιγμή ήταν στήριγμα για μένα, που δε με άφησαν ποτέ και πίστεψαν σε μένα, δίνοντας μου την ευκαιρία μετά από μια πολύ δύσκολη χρονιά να επιστρέψω κάνοντας αυτό που αγαπάω. Είναι μεγάλη τιμή στο νέο αυτό ξεκίνημα της ομάδας να αποτελώ μέλος της».

Οι δυσκολίες της αποκατάστασης και το «θηρίο στο κλουβί»

Η καθημερινότητα ενός τραυματισμένου αθλητή κρύβει πολλές ψυχολογικές παγίδες, κάτι που ο 24χρονος σέντερ δεν δίστασε να παραδεχθεί. Έχοντας αφήσει πίσω του μια καλή παρουσία ως δανεικός στο Μαρούσι τη σεζόν 2024-25, η ξαφνική διακοπή της πορείας του ήταν ένα σκληρό χτύπημα.

«Δε θα σας πω ψέματα, υπήρξαν πολλές δύσκολες μέρες, πολλά σκοτεινά βράδια με πολλές σκέψεις στο μυαλό μου. Νομίζω, όμως, ότι ήμουν… τυχερός μέσα στην ατυχία μου που το έπαθα παίζοντας για τον Άρη και έχοντας αυτό το “δέσιμο” με τον κόσμο. Ίσως αν το πάθαινα παίζοντας για κάποια άλλη ομάδα, που να μην ήμουν τόσο “δεμένος” μαζί της, τα πράγματα να ήταν διαφορετικά. Εδώ ο κόσμος και η ίδια η ομάδα δε με άφησαν ποτέ μόνο μου. Κάπως αυτό με κρατούσε “ζεστό”, με βοηθούσε να νιώθω ότι είμαι παίκτης. Έβγαλαν μεγάλο βάρος από τους ώμους μου εκείνη τη δύσκολη περίοδο», δήλωσε.

Όσο για το πόσο του έλειψε το παρκέ, η παρομοίωση που χρησιμοποίησε αποτυπώνει πλήρως την κατάσταση: «Είναι πάρα πολύ δύσκολο και μου έχει λείψει, δε μπορώ να σας περιγράψω ακριβώς πόσο. Έγινε όλο αυτό σε ένα σημείο της καριέρας μου που είχα αρχίσει να κάνω τα πρώτα μου βήματα έχοντας ρόλο σε ομάδα, με το Μαρούσι. Πραγματοποίησα το όνειρό μου και ήρθα στον Άρη όπου θα είχα έναν πιο ενεργό ρόλο. Όντας νέος στον Ολυμπιακό που ήμουν, τα ονόματα δίπλα μου ήταν τεράστια, παίκτες με τεράστια ποιότητα και χρειάζεται κάποιον καιρό για να αποκτήσεις κάποιον ρόλο στην ομάδα σαν νέος παίκτης. Ήταν σαν… να μου κόπηκαν τα πόδια. Κάπως αυτό σταμάτησε και έμεινα εντελώς έξω από το μπάσκετ, που ήταν κάτι ψυχοφθόρο. Όσο κλισέ κι αν ακούγεται, νιώθω… σαν θηρίο στο κλουβί τόσο καιρό που βλέπω τους άλλους να παίζουν και ανυπομονώ να μπω και εγώ στον χορό».

Η νέα σελίδα και η κοινωνική τοξικότητα

Η επόμενη ημέρα βρίσκει τον Άρη σε μια φάση αναδόμησης, με τον Τανούλη να ανυπομονεί να δουλέψει υπό τις οδηγίες του Βασίλη Σπανούλη, με τον οποίο είχε συνυπάρξει στην προετοιμασία της Εθνικής ομάδας. Παράλληλα, ο νεαρός ψηλός εξέφρασε την έντονη ανησυχία του για την οπαδική βία και την κοινωνική παθογένεια, κάνοντας ειδική αναφορά στη δολοφονία του Άλκη Καμπανού, ένα γεγονός που τον σημάδεψε βαθιά.

«Το περιστατικό που συγκλόνισε εμένα περισσότερο, γιατί μπορούσα να ταυτιστώ πιο πολύ από οτιδήποτε άλλο, ήταν η δολοφονία του Άλκη. Σε εκείνο το σημείο έφτασα να πω “τι κάνω; Τι κοινωνία εκπροσωπώ;”. Όταν ένα παιδί, που θα μπορούσα να είμαι και εγώ, γιατί έχω κάτσει στα σκαλιά που δολοφονήθηκε ο Άλκης με την παρέα μου, δολοφονείται και συνειδητοποιείς ότι θα μπορούσε να είναι ο καθένας μας, μπαίνοντας μετά στη διαδικασία να σκεφτείς ότι “θα μπορούσα να είμαι εγώ”, τότε χτυπάει δυνατά μέσα σου», εξομολογήθηκε με αφοπλιστική ειλικρίνεια.

Ο Γιώργος Τανούλης πλέον μετρά αντίστροφα για την έναρξη της προετοιμασίας, πραγματοποιώντας καθημερινές προπονήσεις στη Θεσσαλονίκη, έτοιμος να πατήσει ξανά το παρκέ του «Nick Galis Hall» και να προσφέρει στην ομάδα που τον ανέδειξε.