Η NASA ετοιμάζεται να στείλει τέσσερις αστροναύτες σε τροχιά γύρω από τη Σελήνη, κάτι που δεν έχει γίνει με ανθρώπινο πλήρωμα από το 1972. Η Artemis II ξεκινάει από το Ακρωτήριο Κανάβεραλ και θα δοκιμάσει όλα τα συστήματα για τις επόμενες αποστολές, χωρίς να προσγειωθεί. Αυτό το ταξίδι θα τους πάει πιο μακριά από κάθε άλλο μέχρι τώρα, σε απόσταση σχεδόν 9.500 χιλιομέτρων πέρα από τον δορυφόρο.
Η εκτόξευση και η διαδρομή
Οι αστροναύτες θα ξεκινήσουν τα ξημερώματα της Πέμπτης, λίγο μετά τις μία το πρωί ώρα Ελλάδας, και η αποστολή θα κρατήσει δέκα ημέρες. Η κάψουλα Orion θα πετάξει γύρω από τη Σελήνη και θα περάσει πάνω από τη μακρινή της πλευρά. Εκεί θα δουν ολόκληρο τον σεληνιακό δίσκο, ακόμα και τις περιοχές που μένουν πάντα στη σκιά.
Περιορισμοί και στόχοι μετά το Apollo
Δεν ήρθε εύκολα αυτό το βήμα, με το πρόγραμμα Apollo να τελειώνει απότομα λόγω περικοπών προϋπολογισμού και αλλαγών στην πολιτική. Κάθε πρόεδρος έφερνε καινούργιους στόχους, από Σελήνη σε Άρη και πίσω. Έτσι καθυστέρησε η επιστροφή στο φεγγάρι για δεκαετίες. Τώρα η NASA θέλει μόνιμες βάσεις και υποδομές, όχι απλώς επίδειξη.
Η απόσταση φτάνει τα 400.000 χιλιόμετρα, και περισσότερες από τις μισές προσεδαφίσεις έχουν αποτύχει στην ιστορία. Οι σημερινοί κανόνες ασφαλείας είναι σκληρότεροι από τότε. Η Artemis II δείχνει αν η NASA τα βγάζει πέρα με αυτά.
Η μακρινή πλευρά της Σελήνης κρύβει πολλά μυστικά για τους γεωλόγους. Έχει παχύτερο φλοιό, βουνά παντού και λιγότερα ίχνη λάβας από την κοντινή, που είναι πιο επίπεδη με θάλασσες παλιάς λάβας. Η κοντινή πλευρά έχει λεπτότερο φλοιό και μεγάλες «θάλασσες» από αρχαία λάβα, ενώ η μακρινή πλευρά είναι πιο ορεινή, με παχύτερο φλοιό και λιγότερα ίχνη ηφαιστειακής δραστηριότητας. Οι αστροναύτες θα τραβήξουν φωτογραφίες και θα στείλουν δεδομένα από κοντά, κάτι που δεν έγινε στα Apollo.
Οι παλιές αποστολές έμειναν στην κοντινή πλευρά και σε χαμηλότερες τροχιές. Η Orion θα δίνει άλλη ματιά από μακρύτερα.
Ο πύραυλος SLS στέκεται 98 μέτρα ψηλός και ξεπερνάει τον Saturn V κατά 15% σε ώθηση. Οι τέσσερις κινητήρες RS-25 τον κάνουν το πιο δυνατό όχημα της NASA. Στην κορυφή κάθεται η Orion, όπου θα μείνουν οι αστροναύτες τις δέκα ημέρες.
Ο κεντρικός πυρήνας γεμίζει με τρία εκατομμύρια λίτρα υγρού υδρογόνου και οξυγόνου. Οι πλευρικοί ενισχυτές στερεών καυσίμων δίνουν την πρώτη ώθηση για να φύγει από τη Γη. Αυτός ο πύραυλος είναι η βάση για όλες τις Artemis.
Μέσα στην Orion, κάθε τοίχος γίνεται πάτωμα στη μικροβαρύτητα. Έχει νερό, μηχανήματα γυμναστικής και ειδική τουαλέτα για χρήση στο διάστημα και προηγμένα συστήματα επικοινωνίας. Η θερμική ασπίδα φτιάχτηκε ξανά μετά τα προβλήματα της Artemis I.
Το χώρο τον εκπαίδευσαν για μήνες οι αστροναύτες. Είναι στενό, αλλά δουλεύει για το ταξίδι.
Ο Ριντ Γουάιζμαν οδηγεί ως ο μεγαλύτερος που πάει κοντά στη Σελήνη. Ο Βίκτορ Γκλόβερ γίνεται ο πρώτος μαύρος πέρα από τη χαμηλή τροχιά Γης. Η Κριστίνα Κοχ θα είναι η πρώτη γυναίκα γύρω από τη Σελήνη, με το ρεκόρ παραμονής στο διάστημα ήδη. Ο Τζέρεμι Χάνσεν φέρνει τον Καναδά πρώτη φορά εκεί έξω.
Από το Κέντρο Κένεντι, η εκτόξευση ξεκινάει στις 18:24 EDT, δηλαδή 01:24 Ελλάδας. Δύο λεπτά μετά, φεύγουν οι ενισχυτές στερεών. Οκτώ λεπτά αργότερα, η Orion διαχωρίζεται και ανοίγουν οι ηλιακοί συλλέκτες.
Μετά από 90 λεπτά, το ICPS στέλνει την Orion ψηλότερα. Οι αστροναύτες πετούν 24 ώρες στα 70.000 χιλιόμετρα, ελέγχοντας συστήματα. Έρχεται η Επίδειξη Λειτουργιών Εγγύτητας, σαν πρόβα.
Η καύση TLI έρχεται 23 ώρες μετά και πάει την Orion στη Σελήνη σε τέσσερις μέρες. Ελέγχουν ακτινοβολία. Στη Σελήνη πετούν τρεις ώρες πάνω από τη μακρινή πλευρά, στα 6.500-9.500 χιλιόμετρα. Χάνουν σήμα 30-50 λεπτά.
Για την επιστροφή, η βαρύτητα της Γης βοηθά. Πριν την ατμόσφαιρα, η κάψουλα θα διαχωριστεί από το υπόλοιπο σύστημα και θα στραφεί έτσι ώστε η θερμική ασπίδα της να απορροφήσει τις ακραίες θερμοκρασίες. Μπαίνει με 32.187 χλμ/ώρα και 2.700 βαθμούς. Τα αλεξίπτωτα την ρίχνουν στον Ειρηνικό.
Αυτή η πτήση δείχνει αν το σύστημα της NASA δουλεύει πέρα από τη Γη με ασφάλεια. Ικανό να μεταφέρει ανθρώπους έξω από την προστατευτική ζώνη της γήινης τροχιάς και να τους φέρνει πίσω με ασφάλεια. Αν πετύχει, προχωράνε στην Artemis III το 2027. Αν όχι, καθυστερήσεις.
Το 2024 άλλαξαν πράγματα: Η Artemis III γίνεται δοκιμή σε χαμηλή τροχιά, και η IV το 2028 θα προσγειωθεί στον νότιο πόλο. Αποστολή δοκιμών σε χαμηλή γήινη τροχιά. Ο Lunar Gateway αλλάζει, μέρη του πάνε για βάση στη Σελήνη, κόστος 20 δισ. δολάρια. Η Σελήνη θα είναι προθάλαμος για τον Άρη, με ρομπότ και πυρηνική ενέργεια.
Μπαίνουμε σε νέα εποχή. Δεν είναι απλώς γυρισμός, αλλά ξεκίνημα για μόνιμη παρουσία έξω.