Στις 17 Ιουλίου του 1936, στρατεύματα υπό τον στρατηγό Φρανθίσκο Φράνκο ξεσηκώθηκαν εναντίον της αριστερής κυβέρνησης στην Ισπανία, μόλις πέντε μήνες μετά τις εκλογές. Η εξέγερση εξαπλώθηκε γρήγορα και σε μία εβδομάδα έλεγχαν το ένα τρίτο της χώρας, ενώ η Ισπανία βυθίστηκε σε εμφύλιο πόλεμο που κράτησε τρία χρόνια. Οι Δημοκρατικοί πολεμούσαν με στήριξη από τη Σοβιετική Ένωση, οι Εθνικιστές του Φράνκο μιλούσαν για μάχη κατά των κομμουνιστών και έπαιρναν βοήθεια από Γερμανία και Ιταλία.
Ο Φράνκο νίκησε τον Απρίλιο του 1939, εκτέλεσε γύρω στους 50.000 αντιπάλους και επέβαλε δικτατορία που έληξε με τον θάνατό του στις 20 Νοεμβρίου 1975. Πέρα από την πολιτική, το όνομά του συνδέεται με το ποδόσφαιρο και ιδιαίτερα με τη Ρεάλ Μαδρίτης, όπου πολλοί λένε ότι έκανε την ομάδα μεγάλη χάρη στη βοήθειά του. Αλλά ήταν πραγματικά φίλος της Ρεάλ, ή απλά έβλεπε το ποδόσφαιρο σαν τρόπο να ελέγχει τον κόσμο;
Ο Φράνκο, όπως και ο Μουσολίνι, μάλλον δεν νοιαζόταν και πολύ για το άθλημα – ο Ιταλός το σιχαινόταν, αλλά ήξερε ότι λειτουργεί σαν εργαλείο για τις μάζες. Το ίδιο και εδώ, με την παλιά ιδέα των Ρωμαίων για άρτον και θεάματα. Αν υποστήριζε ομάδα, οι περισσότεροι λένε Ρεάλ, αλλά υπάρχουν φήμες για Μπαρτσελόνα ακόμα και για Ατλέτικο Μαδρίτης.
Η παρέμβαση στη μεταγραφή του Ντι Στέφανο
Πολλοί πιστεύουν ότι ο Φρανθίσκο Φράνκο ήταν φανατικός οπαδός της Ρεάλ Μαδρίτης, βασισμένοι κυρίως στην υπόθεση με τον Αλφρέδο Ντι Στέφανο. Ο Αργεντινός έπαιζε στη Μιγιονάριος της Κολομβίας το 1949, μετά από απεργία στην Αργεντινή λόγω μισθών, και ανήκε στη Ρίβερ Πλέιτ. Η Μπαρτσελόνα συμφώνησε μαζί τους, η Ρεάλ με άλλη ομάδα της Μπογκοτά, και θεωρητικά θα πήγαινε στους Καταλανούς – πήγε στη Βαρκελώνη, μπήκε στο ρόστερ και έπαιξε τρία φιλικά.
Εκεί μπήκε το χέρι του Φράνκο, πιέζοντας την FIFA να αποφασίσει ότι ο Ντι Στέφανο θα παίξει δύο χρόνια στη Ρεάλ και δύο στη Μπαρτσελόνα, λόγω της συνιδιοκτησίας από λατινοαμερικάνικους συλλόγους. Οι Καταλανοί αρνήθηκαν αυτή την ιδέα και εγκατέλειψαν την υπόθεση. Η απόφαση βγήκε μετά από εννέα μήνες μπερδέματος και έμεινε γνωστή ως το Σύμφωνο της Λίμα το 1951.
Εκείνη την εποχή η Κολομβία βρισκόταν εκτός FIFA και CSD, οπότε οι ομάδες εκεί δεν πλήρωναν μεταγραφές και έδινε χοντρά μισθά για να τραβήξουν παίκτες από Αργεντινή και αλλού – όπως ο Ούγγρος Γκιούλα Ζέγκελερ, που αργότερα προπονούσε στην Ελλάδα. Το Σύμφωνο επέτρεψε την επανένταξη της Κολομβίας, αλλά οι παίκτες έπρεπε να γυρίσουν πίσω μέχρι το 1955, χωρίς νέες μεταγραφές. Ο Ντι Στέφανο αρνήθηκε να επιστρέψει στη Ρίβερ και κατέληξε στη Μαδρίτη.
Με τον Ντι Στέφανο, η Ρεάλ Μαδρίτης πήρε έξι Κύπελλα Πρωταθλητριών, και ο Φράνκο έφτιαξε μια καλή εικόνα της Ισπανίας στο εξωτερικό, κάνοντας την ομάδα σύμβολο μιας ψεύτικης προόδου σε μια χώρα που κυβερνούσε σκληρά για σαράντα χρόνια, σβήνοντας κάθε αντίσταση.
Βοήθεια στην Μπαρτσελόνα για χρέη
Υπάρχει όμως και θεωρία ότι ο Φράνκο υποστήριζε την Μπαρτσελόνα, παρόλο που ακούγεται περίεργο. Από το 1939 μέχρι το 1954, η Ρεάλ δεν πήρε τίτλο, ήταν σαν να μην υπήρχε, ενώ η Μπαρτσελόνα κέρδισε πέντε πρωταθλήματα. Η Ατλέτικο Μαδρίτης τέσσερα, η Βαλένθια τρία, και μία η Σεβίλλη με την Αθλέτικ Μπιλμπάο.
Για την Μπαρτσελόνα, εκείνα τα χρόνια ήταν τα χειρότερα εκτός γηπέδου, με τεράστια οικονομικά προβλήματα που την έφεραν κοντά στην καταστροφή. Λένε ότι ο Φράνκο έσβησε χρέη γύρω στα 226 εκατομμύρια πεσέτες, βοηθώντας την να φτιάξει το Camp Nou και να φύγει από το μικρό Camp de Les Corts. Το καθεστώς του έκανε παρόμοια πίεση και για τον Λάζλο Κουμπάλα, που ήρθε το 1951.
Ο Φράνκο ήξερε καλά πώς δουλεύει το ποδόσφαιρο στα χέρια δικτάτορων, σαν όπλο για να κρατάει τον κόσμο ήσυχο.
Σύνδεση με την Ατλέτικο Μαδρίτης
Μια πιο λογική άποψη βάζει τον Φράνκο οπαδό της Ατλέτικο Μαδρίτης, της μεγάλης αντιπάλου της Ρεάλ. Το 1939, η Αθλέτικ συγχωνεύτηκε για οικονομικούς λόγους με την Αβιαθιόν Ναθιονάλ, έναν στρατιωτικό σύλλογο της αεροπορίας, και έγινε Athletic Aviacion Club.
Αυτή η ομάδα πήρε πρωταθλήματα το 1940 και 1941, και το 1941 ο Φράνκο με διάταγμα άλλαξε το όνομα σε Ατλέτικο για να μην θυμίζει Βάσκους. Το 1947 έφυγε το Αβιαθιόν και έμεινε η τωρινή ονομασία. Ο πρόεδρος Βιθέντε Καλντερόν ήταν κολλητός με το καθεστώς, και λένε ότι πήρε ειδική μεταχείριση για να χτίσει γήπεδο το 1966.
Υπάρχει και άλλη εκδοχή, ότι ο Φράνκο δεν ήταν οπαδός καμιάς μεγάλης, αλλά της Ράθινγκ ντε Φερόλ από την πατρίδα του στη Γαλικία – βοήθησε να φτάσει τελικό Κυπέλλου νωρίς στην εξουσία, αλλά έχασε 6-2 από Σεβίλλη. Όποια θεωρία και να πάρεις, ο Φράνκο χρησιμοποιούσε το ποδόσφαιρο σαν όπιο για τον λαό, όπως είπε ο Αρίγκο Σάκι παίρνοντας από τον Μαρξ.