Ο Βασίλης Πουρλίδας, ο 19χρονος γκαρντ που παίζει τόσο στον Άρη όσο και στους Μαχητές Πειραματικό Πεύκων, βρέθηκε στην εκπομπή «Άμεσο Ριπλέι» του EOK WebRadio. Μαζί του ήταν ο Γιάννης Λαμπίρης και ο Μιχάλης Γκιουλένογλου. Μίλησε για την πρόσφατη συμμετοχή του στο ματς του Άρη κόντρα στην Καρδίτσα, όπου έπαιξε σχεδόν εννιά λεπτά στη νίκη με 78-55.
Έχασε τη μεγάλη νίκη των Μαχητών στη Λευκάδα, αλλά πιστεύει ότι η εμφάνισή του στη GBL με τον Άρη το ισορροπεί αυτό. «Αρχικά, να πω ότι αυτή η νίκη ήταν η μεγαλύτερη της χρονιάς αδιαμφισβήτητα. Προσωπικά, πιστεύω ότι το αντισταθμίζει και μπορεί να υπάρχει λίγο… προβάδισμα στο δεύτερο κομμάτι.
Η προσαρμογή στον Άρη και το διπλό ρόστερ
Όλα ξεκίνησαν στην αρχή της εβδομάδας, όταν ο κόουτς του είπε να πάει προπόνηση με τον Άρη για να βοηθήσει. Ο Πουρλίδας έκανε ό,τι χρειαζόταν, χωρίς να σκέφτεται αν θα παίξει τελικά. Ήταν λίγο αγχωτικό στην αρχή, αφού δεν ήξερε πού βρισκόταν και δεν είχε δίπλα του τα παιδιά από τους Μαχητές που έπαιζε κάθε Σάββατο.
Πρώτη φορά σε αγώνα με τον Άρη, η ομάδα του βέβαια. Μετά από ενάμιση-δύο λεπτά, το απόλαυσε και το ματς του επέτρεψε να χαλαρώσει. Περιμένει την επόμενη φορά, πιο έτοιμος.
Το διπλό δελτίο που δίνει η ΕΟΚ στις ομάδες είναι κάτι πολύ σημαντικό. «Είναι πολύ σημαντικό. Είναι μια ευκαιρία που μας δίνεται και μας βοηθάει να παίξουμε παιχνίδια σε χαμηλότερες κατηγορίες απ’ αυτές που βρίσκονται οι ομάδες στις οποίες ανήκουμε. Μας βοηθάει να ωριμάσουμε, να φτιάξουμε το σώμα μας, την αντίληψή μας και πολλά άλλα πράγματα».
Δύσκολο να διαχειριστείς αυτό το διπλό πρόγραμμα. Υπάρχουν μέρες με διπλές προπονήσεις και στον Άρη και στους Μαχητές, και μέχρι τελευταία στιγμή δεν ξέρεις πού θα παίξεις. Όμως η συνεννόηση ανάμεσα στους δύο οργανισμούς είναι άψογη, με τον Νίκο Ζήση και τον Χρήστο Ταπούτο από τον Άρη, τον Τόλη Συμεωνίδη και τον κόουτς Γεροφώτη από τους Μαχητές.
Η καθημερινότητα και οι φιλοδοξίες
Μέσω αυτών βρήκε τον χώρο του σε όλο αυτό. Ζει το όνειρό του κάθε μέρα: ξυπνάει, προπόνηση, ξεκουράζεται, ξανά προπόνηση. «Υπάρχει, όμως, πάρα πολύ καλή συνεννόηση μεταξύ των δύο οργανισμών, του Νίκου Ζήση και του Χρήστου Ταπούτου από τον Άρη με τον Τόλη Συμεωνίδη και τον κόουτς Γεροφώτη από τους Μαχητές. Μέσω αυτών μπόρεσα και βρήκα τον χώρο μου σε όλη αυτήν την κατάσταση. Ζω το όνειρό μου. Ξυπνάω το πρωί, πηγαίνω προπόνηση, γυρνάω, ξεκουράζομαι, ξαναπάω προπόνηση. Ό,τι ονειρεύεται κάθε παιδί το κάνω καθημερινά. Είναι πολύ ωραίο και με βοηθάει πολύ».
Εκεί στον Άρη, αυτός και οι συνομήλικοι χαίρονται κάθε στιγμή. Έχουν δίπλα τους έμπειρους παίκτες που έχουν ζήσει πολλά στο μπάσκετ. Προσπαθούν να δείξουν καθημερινά ότι αξίζουν το χρόνο που τους δίνουν, έστω και μισό-ένα λεπτό.
«Εμείς χαιρόμαστε κάθε στιγμή που είμαστε εκεί, γιατί έχουμε δίπλα μας ανθρώπους και συμπαίκτες που έχουν ζήσει το μπάσκετ και έχουν βιώσει πάρα πολλές στιγμές σε αυτό. Προσπαθούμε να είμαστε κάθε μέρα εκεί και να τους δείχνουμε πως αυτό το μισό-ένα λεπτό που θα μας δοθεί θα το αξίζουμε, δε θα μας δοθεί απλά για να δοθεί».
Φέτος ο Άρης χρειάστηκε χρόνο να βρει ρυθμό, μέχρι να συμπληρωθεί το παζλ. Οι παίκτες έπρεπε να βρουν ο ένας τον άλλον, να γίνουν ομάδα με τον προπονητή. Από τότε ξεχωρίζει, παρόλο που δεν πήγε καλά στην Ευρώπη – και στις προπονήσεις και στη συναναστροφή όλα πηγαίνουν καλύτερα.
«Ήταν μέχρι να συμπληρωθεί το “παζλ” πιστεύω. Έως τότε έπρεπε να βρεθούν μεταξύ τους οι παίκτες, ο προπονητής, να συνδυαστούν, να γίνουν μια ομάδα. Απ’ τη στιγμή που έγινε αυτό, η ομάδα φαίνεται πως ξεχωρίζει. Δυστυχώς δε μπόρεσε να κάνει αυτό που ήθελε να κάνει στην Ευρώπη, αλλά ξεχωρίζει ήδη και πάει μόνο καλύτερα. Και στις προπονήσεις και στη συναναστροφή με τα παιδιά η κατάσταση πάει μόνο προς το καλύτερο».
Η αναγέννηση του μπάσκετ στη Θεσσαλονίκη φαίνεται μεγαλύτερη από απλό άθλημα. Βλέπεις κόσμο όλων των ηλικιών να το ζει έντονα. Χθες στο εφηβικό πρωτάθλημα, από μικρά παιδιά μέχρι ηλικιωμένους, όλοι μιλούσαν, στήριζαν, εμψύχωναν – δεν είναι μόνο για νίκες, είναι κάτι βαθύτερο.
«Από αυτά που βλέπω και ακούω, φαίνεται πως είναι κάτι μεγαλύτερο απ’ το μπάσκετ. Υπάρχει κόσμος έξω ανεξαρτήτως ηλικίας. Χθες (23/03) στο εφηβικό πρωτάθλημα υπήρχαν από πολύ μικρά παιδιά μέχρι πάρα πολύ μεγάλοι άνθρωποι οι οποίοι μάς μιλούσαν συνέχεια, μας στήριζαν και μας εμψύχωναν συνεχώς. Αυτό μου έδωσε να καταλάβω ότι δεν είναι μόνο το να κερδίσει ο Άρης ένα συγκεκριμένο ματς, είναι κάτι παραπάνω από αυτό».
Για τους Μαχητές, ο στόχος είναι να τελειώσουν όσο ψηλότερα γίνεται. Θα παλέψουν με όποιον βρεθεί μπροστά τους, χωρίς προτιμήσεις. Από την αρχή πίστευαν ότι μπορούν να νικήσουν τους πάντες, παρόλο που δεν βγήκε πάντα – τώρα θα το κάνουν στο υπόλοιπο.
«Ο στόχος είναι να πλασαριστούμε όσο καλύτερα γίνεται, σε όσο ψηλότερη θέση γίνεται και, από ‘κει και πέρα, θα αγωνιστούμε με όποιον βρεθεί μπροστά μας. Δεν έχουμε προτιμήσεις για αντίπαλο, θα παλέψουμε με όποιον είναι και θα καταφέρουμε να σώσουμε την ομάδα. Νιώθαμε απ’ την αρχή της χρονιάς ότι μπορούμε να νικήσουμε τον οποιονδήποτε. Βέβαια, δε μας δικαίωσε αυτή η πίστη μας, αλλά είμαστε εδώ να το κάνουμε σε ό,τι έχει απομείνει».
Ναι, οι Μαχητές έχουν αδικήσει τον εαυτό τους. Όταν μιλάνε μεταξύ τους, λένε ότι πολλά ματς τα έχασαν από δικά τους λάθη, ενώ μπορούσαν να τα πάρουν.
«Πράγματι, όταν συζητάμε μεταξύ μας λέμε ότι έχουμε αδικήσει τον εαυτό μας πάρα πολύ. Υπάρχουν πολλά ματς που μπορούσαμε να τα κερδίσουμε και δεν το καταφέραμε από δικά μας λάθη».