Ο Χρήστος Κόντης, προπονητής του ΟΦΗ, βρέθηκε καλεσμένος στην εκπομπή Box Out της Τηλεόρασης Creta και μίλησε ανοιχτά για την καθημερινότητά του στην ομάδα. Από την προπόνηση μέχρι τους στόχους στο πρωτάθλημα και το κύπελλο, πέρασε σε προσωπικές στιγμές και ιστορίες από την καριέρα του. Οι δηλώσεις του δείχνουν έναν άνθρωπο παθιασμένο με το ποδόσφαιρο, που βάζει τους παίκτες πάνω απ’ όλα.

Πώς χτίζεται η ομάδα μέσα από την προπόνηση

Κόντης έδωσε έμφαση στο πόσο σημαντική είναι η προπόνηση για την απόδοση. «Παίζουμε όπως προπονούμαστε, προπονούμαστε όπως παίζουμε και αν δεν το κάνεις αυτό, δεν μπορείς να δώσεις τον καλύτερο σου εαυτό. Όταν ο παίκτης καταλάβει και αγαπήσει την προπόνηση τότε δύσκολα θα αποτύχει και νομίζω πως αυτό είναι το πιο σημαντικό».

Βλέπει χαρά όταν όσα δουλεύουν στην προπόνηση βγαίνουν στα ματς. «Αναλύουμε όλα τα παιχνίδια και βλέπω τόσα πολλά πράγματα που κάνουμε στην προπόνηση και αυτό είναι η μεγάλη μου χαρά. Αυτή είναι η χαρά των προπονητών όταν βάζουμε γκολ και παίρνουμε νίκες να βγαίνουν από την προπόνηση στα παιχνίδια».

Θέλει η ομάδα να παίζει σωστά, όχι μόνο για νίκη. «Αυτό που λέω είναι ότι η ομάδα μου δεν θέλει να παίζει για το αποτέλεσμα με τρόπο που δεν είναι σωστός στα δικά μου μάτια αλλά δεν λέω ότι δεν θα πάρουμε νίκες και με αυτόν τον τρόπο. Θα θυμηθώ το παιχνίδι με τον Βόλο, όπου δεν ήμασταν καλοί αλλά έπρεπε να κερδίσουμε το παιχνίδι, πάση θυσία. Το είχα πει από την πρώτη μέρα μου στον ΟΦΗ, θέλω να βλέπω την ομάδα μου και να την ευχαριστιέμαι, τους παίκτες να ευχαριστιούνται το ποδόσφαιρο και στο τέλος ο κόσμος που έρχεται στο γήπεδο για να δει τους παίκτες να είναι ευχαριστημένοι με αυτό που βλέπουν».

Για τους στόχους, θυμήθηκε τα δύσκολα ματς στο κύπελλο. «Τα παιδιά έκαναν μια τεράστια προσπάθεια, να θυμηθώ πως πριν από τα παιχνίδια με ΑΕΚ, Λεβαδειακό και πράγματι ήταν δύσκολο να τον περάσεις, ότι παίξαμε με τον Αστέρα δύο φορές σε μια εβδομάδα και το μυαλό μας έπρεπε να ήταν εκεί. Τα παιδιά έβγαλαν πυγμή, θέληση, ήταν όντως ένας δύσκολος δρόμος αποκλείοντας την ΑΕΚ που ήταν σε καλό μομέντουμ, ανταπεξήλθαμε και είμαστε μια ομάδα που θέλει να πετυχαίνει στόχους». Ο ΟΦΗ, ως ομάδα με ιστορία στην Super League 2, δείχνει τώρα σημάδια ανόδου.

Στιγμές από την προσωπική πορεία και το μέλλον

Η υποδοχή στο Ηράκλειο τον συγκίνησε βαθιά. «Είναι μια ονειρεμένη στιγμή όμως αυτοί που αξίζουν τα μπράβο στο τέλος της ημέρας είναι οι παίκτες. Εμείς και το λέω πάντα είμαστε οι άνθρωποι που προσπαθούν να τους καθοδηγήσουν και να βάλουν τα μυαλά τους σε τάξη. Ντράπηκα πολύ όταν με σήκωσαν στον αέρα και τώρα ντρέπομαι που το λέω, δεν μπορούσα να το αποφύγω. Όταν περάσαμε την ΑΕΚ, την γλίτωσα (γέλια), την δεύτερη φορά όχι. Είναι μια στιγμή που θα την θυμάμαι για πάντα όμως τα credits πάνε πάντα στους παίκτες».

Μίλησε για το πώς βοηθάει την ομάδα. «Έχω ένα ταλέντο, μπορώ να μεταδώσω πολύ εύκολα και πολύ γρήγορα αυτό που έχω στο μυαλό μου και αυτό είναι το προσόν μου ως προπονητής. Δεν ξέρω αν είμαι καλός ή κακός προπονητής, σίγουρα κάνω λάθη, μαθαίνω κάθε μέρα από τους παίκτες μου και εγώ είμαι κάποιος που κάνει πολύ σκληρή κριτική στον εαυτό μου».

Από παίκτης έγινε leader φυσικά. «Όταν ήμουν παίκτης ενώ δεν φορούσα το περιβραχιόνιο, αισθανόμουν πάντα αρχηγός. Το έκανα και στις προπονήσεις, ήμουν εκείνος που πίεζε τους συμπαίκτες μου και τους εμψύχωνε. Αυτό ήταν το μεγάλο μου προσόν ως παίκτης, δεν ήθελα ποτέ να χάνω. Αυτήν την επαφή μου με τους παίκτες την εξάσκησα ως βοηθός γιατί η τριβή του ρόλου αυτού είναι ακόμα μεγαλύτερη με τους παίκτες. Τώρα δεν είναι η επαφή μου το ίδιο μεγάλη όπως παλιά όμως ένα 20λεπτο – 30λεπτο meeting με έναν παίκτη καλό θα κάνει».

Δεν κρύβει λάθη από παίκτες. «Εγώ τα λέω και live, δεν μπορώ να κρυφτώ, να ωραιοποιώ καταστάσεις. Αυτό που λέω πάντα και το πιστεύω είναι πως έπειτα από ένα παιχνίδι, την ευθύνη την έχω εγώ. Σίγουρα live δεν θα βγάλω την σέντρα μου όμως στην προπόνηση θα κάνω κατ’ ιδίαν συζήτηση, γιατί εγώ είμαι εκείνος που κάνει το πρώτο λάθος. Δεν μπορεί να είναι όλα τέλεια, μπορεί να μην διάβασα σωστά το παιχνίδι, να μην ακολούθησα την σωστή τακτική».

Για τον Σαλσίδο, ξεκαθάρισε τι εννοούσε. «Δεν τον ξεκίνησα γιατί είχε κάρτες και αυτός και ο Φούντας και εκνευρίστηκα γιατί μόλις μπήκε πήρε κίτρινη και για αυτό είπα ότι ήταν αδιάφορος ότι το μυαλό του δεν ήταν εκεί που έπρεπε να είναι. Και με εκνευρίζει γιατί ένας παίκτης όπως ο Σαλσίδο που έχει τρομερό ταλέντο, τακτικά μπορεί να κάνει πολλά πράγματα και με στενοχωρεί, με εκνευρίζει εσωτερικά να το βλέπω. Και εκνευρίστηκα γιατί δεν γίνεται να μην σε έχω στο παιχνίδι με τον Άρη. Και για αυτό καθημερινά τους περνάω τέτοια μηνύματα».

Και για τον Ταμπόρδα, διευκρίνισε. «Δεν είπα ποτέ ότι δεν είναι καλός παίκτης, το παιδί τότε δεν ήταν έτοιμος 100% για να παίξει. Και έπαιξε μετά από 3 μήνες με τον Μπενίτεθ, εγώ δεν ξέρω γιατί φταίω που δεν έπαιξε ή πριν με τον Βιτόρια».

Η απόφαση να έρθει στον ΟΦΗ ήρθε γρήγορα. «Επειδή ήταν πολύ νωρίς και έγινε άμεσα, πήρα την απόφαση και πιο άμεσα. Ο ΟΦΗ μου άρεσε πάντα ως ομάδα, είχα ονειρευτεί ότι μπορεί κάποια στιγμή να δουλέψω τον ΟΦΗ. Το είχα δει το όνειρο να εργαστώ στον ΟΦΗ».

Τον τράβηξε η ατμόσφαιρα. «Μου άρεσε πολύ το “Γεντί Κουλέ”, μου αρέσει που όλη η πόλη ζει για τον ΟΦΗ, στο Γεντί Κουλέ ένιωθες μια πόρωση όταν έπαιζες. Είναι μια ιστορική ομάδα, όλα αυτά τα στοιχεία».

Το timing ήταν σωστό. «Συνέβησαν πολλά πράγματα όμως επειδή όλα για κάποιον λόγο γίνονται, ήταν κάτι που έπρεπε να συμβεί. Το είχα φανταστεί όπως είπα πριν και μέχρι τώρα όλα πάνε καλά».

Δεν κατηγορεί το παρελθόν. «Σαν προπονητής δεν λέω και δεν θα πω ποτέ, έφταιγε η προετοιμασία του προηγούμενου, δεν έχω παίκτες, βρήκα χάος. Είσαι προπονητής, πας για να κάνεις μια δουλειά. Για να πας σημαίνει πως δεν πήγε κάτι καλά προηγουμένως. Όταν πάω σε μια ομάδα, το υπογράφω ότι σε έναν μήνα δείχνω έργο. Μπορεί να μην πάρουμε αποτελέσματα όμως θα δείτε τον προπονητή Χρήστο Κόντη».

Πρώτη επαφή με τον Ηλία. «Ο Ηλίας ήταν ο πρώτος άνθρωπος του ΟΦΗ που με πήρε για να συζητήσουμε».

Και παλιότερα υπήρχε ενδιαφέρον. «Ο αείμνηστος ο Ευγένιος Γκέραρντ, είχε πάρει τηλέφωνο τον Γεωργαμλή και τον είχε ρωτήσει για μένα, ήμασταν συμπαίκτες στον Εθνικό και τον είχε ρωτήσει: “Είναι νικητής ο Κόντης;” και του είπε “πάρτον χθες” και μετά μπήκε στην μέση ο Ολυμπιακός».

Ο στόχος είναι υψηλός. «Εγώ το λέω και το πιστεύω. Και στον Βόλο το ίδιο έγινε και στον Παναθηναϊκό και στον ΟΦΗ συνέβη όπου μετά είχαμε κάποια δύσκολα παιχνίδια, ξεκίνησε από τον Πανσερραϊκό και ήρθαν τα επόμενα βήματα. Δεν φοβόμουν να πω ότι τον ΟΦΗ τον σκέφτομαι και τον βλέπω εκεί. Εκεί θέλω τον ΟΦΗ, στο “5” και ήμασταν προτελευταίοι. Γιατί δικαιωματικά εκεί αξίζει και γιατί όχι παραπάνω αν η ομάδα δουλευτεί σωστά».

Αλλάζει σχήμα για καλύτερα. «Τα τελευταία χρόνια μου αρέσει που το μεταλλάσσω, δεν τράβαγε. Έπρεπε να κάνω κάτι ως προπονητής και οι παίκτες κάνουν τα συστήματα, άρα αυτό που έπρεπε να κάνω εγώ είναι τι πρέπει να κάνω για να παίξουμε αυτό που θέλουμε. Αρχικά η ομάδα έδωσε ασφάλεια αμυντικά, ήμουν δεξί μπακ, πήγα αμυντικός χαφ και τελείωσα στόπερ. Αυτήν την ασφάλεια την νιώσαμε πίσω και μετά έγιναν όλα πιο ωραία».

Το team είναι σφιχτό. «Πρώτα από όλα είμαστε μια καλή παρέα όμως όλοι είμαστε πολύ καλοί στον χώρο μας και στο κομμάτι μας. Αυτό το επάγγελμα δεν γίνεται δίχως πολύ δουλειά».

Προσαρμόστηκε εύκολα εδώ. «Τρώω πολύ καλά, ευτυχώς γυμνάζομαι και προσέχω τα κιλά μου. Νιώθω σαν το σπίτι μου, η γυναίκα μου έρχεται καμία φορά και μου λέει ότι εσύ εδώ είσαι καλύτερα από το σπίτι σου. Γενικά, νιώθω πολύ ωραία εδώ στο Ηράκλειο και την Κρήτη».

Αγαπάει όλους τους παίκτες. «Για μένα όλοι οι παίκτες είναι το ίδιο και τους αγαπάω όλους το ίδιο. Είτε είσαι 17 χρονών, Καινουργιάκης, είτε 35 και λέγεται Λαμπρόπουλος. Όμως για μένα είναι σημαντικός ο ελληνικός κορμός γιατί αφουγκράζεται πιο εύκολα την πίεση, την κατάσταση και είναι πολύ σημαντικό πως οι ακαδημίες του ΟΦΗ, τα τελευταία χρόνια, δουλεύουν σε πολύ ψηλότερο επίπεδο όπου έρχονται παιδιά, ανεβαίνουν, τους παρακολουθούμε. Γίνεται μια πολύ καλή δουλειά και εμείς προσπαθούμε να τους δώσουμε τον χρόνο τους όπου μπορούμε».

Τιμή να είναι εδώ στα 100 χρόνια. «Είναι τεράστια τιμή, περήφανος, δεν περιγράφεται αυτό το συναίσθημα και δεν έχω λόγια. Και αν καταφέρουμε να πάρουμε το κύπελλο, θα είναι η κορύφωση μιας χρονιάς που θα τα έχουμε ζήσει όλα, στα 100 χρόνια του ΟΦΗ με την εκδήλωση που ήταν πραγματικά πολύ όμορφη».

Διαχειρίζεται τον τελικό. «Προσπαθώ να το διαχειριστώ εδώ και δύο μήνες, είναι πολύ δύσκολο και είναι γιατί θυμάμαι πέρυσι τον ΟΦΗ να μην είναι τόσο ανταγωνιστικός μέχρι τον τελικό. Και το είπα μετά το παιχνίδι με την Κηφισιά και προηγηθήκαμε και παραλίγο να χάσουμε. Μπορεί εκείνο το παιχνίδι να ήταν ένα ξεφούσκωμα γιατί τους είχα πιέσει πολύ επειδή με τον Λεβαδειακό έβγαλαν ψυχή, ταλέντο και το λέω και ανατριχιάζω. Όμως δεν είναι εύκολο να κρατάς το μυαλό του 25χρονου που έχει όνειρα και φιλοδοξίες και βλέπει τα πράγματα πιο διαφορετικά από εμένα που είμαι 50. Σε κάποια παιχνίδια η συγκέντρωση μας δεν ήταν εκεί αλλά νομίζω πως αυτά τα δύο παιχνίδια που έρχονται με Βόλο, Λεβαδειακό και θα τα παίξουμε με όλες μας τις δυνάμεις γιατί κυνηγάμε το “5” αλλά και γιατί θα προετοιμάσουμε την ομάδα για τον τελικό».

Θυμάται το κύπελλο στον Βόλο. «Θα το κάνω, μετά το παιχνίδι με τον Λεβαδειακό και αυτήν την στιγμή δεν σκέφτομαι καθόλου τον τελικό. Σίγουρα, μπορεί να προετοιμάζω κάποιους παίκτες γιατί δεν παίζω μόνο ένα αλλά τρία μπροστά και ως προπονητής δεν κοιτάω μόνο το επόμενο παιχνίδι αλλά κάποιες αποφάσεις μου μπορεί να έχουν δύο και τρία παιχνίδια μπροστά. Αυτήν την στιγμή δεν σκεφτόμαστε καθόλου τον ΠΑΟΚ».

Το Παγκρήτιο ζεσταίνεται. «Όταν έχουμε 10.000 είναι ωραίο το Παγκρήτιο και όταν ξεκινήσαμε να κάνουμε νίκες και έφυγε αυτή η παγωμάρα το γήπεδο είναι πιο ζεστό. Σίγουρα δεν θα γίνει ποτέ Γεντί Κουλέ και όταν έχουμε αυτούς τους 10.000 να μας ανεβάζουν, έχουμε ένα ωραίο αγωνιστικό χώρο και απολαμβάνουμε να παίζουμε ποδόσφαιρο».

Το ποδόσφαιρο τον βρήκε τυχαία. «Με διάλεξε το ποδόσφαιρο, ήμουν σε ένα πάρτι στο Κεφαλάρι με κάτι φίλους, είχα βαρεθεί στο σπίτι και λέω δεν πάμε να παίξουμε. Και εκεί που παίζαμε τρεις φίλοι, έρχεται ο προπονητής της Κηφισιάς ο Νίκος Κόκκινος και μου λέει “θες να έρθεις στην ομάδα, να γραφτείς” Γύρισα σπίτι, το είπα στον πατέρα μου, ο πατέρας μου ήταν στην Ερασιτεχνική ΑΕΚ, είχε σχέσεις με το ποδόσφαιρο. Όταν ξεκίνησα του είπα “μπαμπά δεν θέλω να ασχοληθείς μαζί μου, ότι πετύχω, θα το κάνω μόνος μου” και πραγματικά χαίρομαι που ότι πέτυχα, το πέτυχα μόνος μου».

Όνειρο του πιλότος. «Το όνειρο μου ήταν να γίνω πιλότος, μου άρεσαν πάντα τα αεροπλάνα, το έκανα συνέχεια όταν ήμουν στο σπίτι ως παιδί».

Το νούμερο 23 από Τζόρνταν. «Όταν βγήκαν τα μεγάλα νούμερα, πήρα το 23 στον Εθνικό λόγω του Μάικλ Τζόρνταν και στην συνέχεια, στην ΑΕΚ το άλλαξα σε 24 γιατί γεννήθηκε η μεγάλη μου κόρη, η Ζωή, στις 24 Μαΐου. Ο αγαπημένος μου παίκτες ήταν ο Τζόρνταν, παρακολουθούσα συνέχεια τους Μπουλς και ήμουν ένας τύπος που έπαιζα σε όλα τα αθλήματα. Ο πατέρας μου ήθελε να ασχοληθώ με τον αθλητισμό και γνωριζόταν με τον Ευθύμη Χολέβα, μου άρεσε το μπάσκετ και μου λέει να πάμε στον Πανελλήνιο. Πήγα, έκανα προπόνηση, με ρωτούν τι ύψος έχω και πόσο να ψηλώσω. Και λένε δεν τον πας σε άλλο άθλημα και κατέληξα στο ποδόσφαιρο, κατά τύχη».

Επιρροές από Γιοβάνοβιτς και άλλους. «Με τον Γιοβάνοβιτς ήμασταν μαζί 4,5 χρόνια και με τον Σάντος και με τον Ουζουνίδη, ήταν σημαντικοί προπονητές στην δική μου καριέρα. Ο Σάντος είναι ποδοσφαιρικός μου πατέρας. Ο Γκμοχ ήταν εκείνος που με έβαλε να παίζω στον Εθνικό και ήταν ο πρώτος που μου έδωσε το χρίσμα».

Η οικογένεια στήριξε πολύ. «Δεν κάνεις καριέρα δίχως γυναίκα – βράχο. Τα έδινα όλα στην δουλειά μου και σε κάποια πράγματα έπρεπε να είναι βράχος η σύζυγος μου, με τα παιδιά, το σχολείο. Εγώ έβαζα πρώτα την δουλειά γιατί έλεγα ότι πρώτα πρέπει να είμαι εγώ καλά για να είναι καλά και οι υπόλοιποι».

Το πρόβλημα υγείας άλλαξε τα πάντα. «Αυτό που έγινε, Δευτέρα παίζαμε, Κυριακή στην προπόνηση ένιωσα ένα κάψιμο στο στήθος. Το αμέλησα λίγο, ξυπνάω την επόμενη μέρα νιώθω καλά και το αισθάνομαι στο ζέσταμα. Το λέω στον γιατρό, κάνω καρδιογραφήματα, ήταν όλα καθαρά. Και όταν πήγα σπίτι μου, ξάπλωσα, η γυναίκα μου κοίμιζε τα παιδιά, μιλούσα με τον πατέρα μου και μόλις το κλείνω, νιώθω ένα μούδιασμα, σηκώνομαι, ιδρώνω, δεν ήξερα καν τι σημαίνει. Μπαίνει ο γιατρός στο σπίτι, μιλούσε με την σύζυγο μου, δεν ξέρω τι έχω πάθει, δεν νιώθω ωραία. Του λέω πάμε στο νοσοκομείο και εκεί έδειξε ότι είχα πάθει καρδιογράφημα.

Αν ήμουν 30 ή 31 μπορεί να με πείραζε. Στα 36 μου χρόνια, έχοντας παίξει έξι παιχνίδια στο Τσάμπιονς Λιγκ, με την χαρά που ένιωθα, ένιωσα ότι έχω ολοκληρώσει την καριέρα μου. Είχα ζήσει πράγματα και στα 36 μου, όταν μου είπε ο γιατρός και μου είπε “Χρήστο σήμερα σταματάς το ποδόσφαιρο, δεν μπορείς να ξαναπαίξεις”. Ένιωσα τεράστια ανακούφιση που μου το είπε και ήταν πολύ σημαντικό για μένα».

Στην προπονητική δένεται γρήγορα. «Τα τελευταία χρόνια με τον Γιοβάνοβιτς, ήμουν ο μεταφραστής του, άρα άκουγα έναν προπονητή και δεν μπορούσα να ξύνω την μύτη μου. Εγώ έκανα το video, ήμουν εκεί συγκεντρωμένος. Όταν τα τελευταία 5 χρόνια με τον Ιβάν, μου έβγαινε στο γήπεδο και ενώ του έλεγα πως δεν θα γίνω ποτέ προπονητής, μου έλεγε πως εσύ θα γίνεις προπονητής. Όπου πάω, δένομαι σαν να βρίσκομαι εκεί για 100 χρόνια. Έτσι νιώθω και αυτό βγάζω. Ποτέ δεν θα πάρω το σήμα να το φιλήσω γιατί πιστεύω πως αυτό είναι γραφικό. Μπορεί να δεθώ με τον κόσμο, σίγουρα είμαι συναισθηματικό αλλά δεν έχω προκαλέσει ποτέ μου».

Θέλει να βελτιώνει το γυμναστήριο. «Στη μέρα μου είναι κάθε μέρα να γυμνάζομαι. Αν μπορώ να βάλω και τένις που μου αρέσει πάρα πολύ και δεν έχω παίξει έξι μήνες αλλά φοβάμαι μην με δουν και πουν αυτός είναι παραλίας».

Τρέλες στο ποδόσφαιρο πολλές. «Έχω κάνει πολλές τρέλες, έχω τσακωθεί με προπονητές μου, έχω αντιμιλήσει, έχω κάνει πράγματα που τα μετάνιωσα μετά. Αυτό που σίγουρα έχω κάνει είναι ότι στην ζωή μου έχω κάνει πολλές θυσίες για το ποδόσφαιρο. Παίζαμε Δ’ Εθνική και οι φίλοι μου έβγαιναν και εγώ πήγαινα και κοιμόμουν».

Αδικήσεις γίνονται. «Πολλές φορές πολλούς και δεν είναι εύκολο να μην αδικήσεις, δεν γίνεται να μην το κάνεις. Κάποιες φορές, δυστυχώς πρέπει να πάρουμε πολύ δύσκολες αποφάσεις βάσει πολλών παραμέτρων, είναι πολλά τα κουτάκια που πρέπει να συμπληρώσεις για να παίξει ένας την Κυριακή. Σίγουρα, εμείς οι προπονητές είμαστε κάποιοι που έχουμε αδικήσει άσχημα κάποιους παίκτες. Και στον ΟΦΗ έχω αδικήσει παίκτες».

Το ελληνικό ποδόσφαιρο ανεβαίνει. «Είναι πολύ ανεβασμένο, βλέπω πως κάθε χρόνο είναι και καλύτερα. Και το νέο format είναι πολύ καλύτερο, βλέπουμε 4 ομάδες να διεκδικούν τον τίτλο, 4 ομάδες για την 5η θέση με τον Λεβαδειακό να έχει μεγάλο προβάδισμα, κάτω πάλι θα γίνει μάχη. Οι μικροί κόβουν βαθμούς από τους μεγάλους. Το μόνο που με λυπεί είναι να βλέπω κερκίδες με φιλάθλους και των δύο ομάδων».