Ο Άαρον Λέγια Ισέκα μίλησε ανοιχτά για τα ρατσιστικά σχόλια που έχει ακούσει στον ποδοσφαιρικό χώρο. Σε βίντεο στο site του ΟΦΗ, ο Βέλγος επιθετικός μοιράστηκε προσωπικές ιστορίες από τα νεανικά του χρόνια. Γίνεται αυτό με αφορμή την παγκόσμια ημέρα κατά του ρατσισμού, όπου θέλει να περάσει το μήνυμά του.

Η πρώτη φορά στην Ιταλία

Ήταν μόλις 15 χρονών όταν συνέβη το πρώτο περιστατικό. Βρισκόταν στην Ιταλία και έπαιζε σε αγώνα. Άκουσε φωνές από θεατή, κακές λέξεις που τον σόκαραν.

Δεν αντέδρασε αμέσως. Τον κοίταξε και σκέφτηκε πώς γίνεται ένας μεγαλύτερος να λέει τέτοια πράγματα σε ένα παιδί. Μέσα του ένιωσε μεγάλη απογοήτευση, αλλά κράτησε τα για τον εαυτό του.

«Κάποιες φορές στην ζωή δεν θα αρέσεις σε όλους. Την πρώτη φορά που δέχτηκα ρατσιστικό σχόλιο βρισκόμουν στην Ιταλία και ήμουν 15 χρονών. Αργότερα συνέβη ξανά στο Βέλγιο, δύο χρόνια μετά. Ήμουν κοντά στο πλάγιο, ήμουν 15 όπως είπα πριν, οι αντίπαλοι είχαν ένα πλάγιο και εγώ απλά έπαιζα, όταν άκουσα κάποιον να μου φωνάζει και προφανώς έλεγε κακιές λέξεις.

Συνέχεια και σκέψεις

Δύο χρόνια αργότερα, στο Βέλγιο, έγινε πάλι το ίδιο. Ήταν κοντά στη γραμμή και ο φίλαθλος τον έδειξε με το δάχτυλο. Αυτό τον έκανε να αναρωτηθεί πώς μπορεί να συμβαίνει κάτι τέτοιο.

Δεν το είπε στην ομάδα, απλά συνέχισε το παιχνίδι. Για εκείνον, το χρώμα του δέρματος δεν πρέπει να παίζει ρόλο ανάμεσα στους ανθρώπους. Τα χρόνια στο ποδόσφαιρο τον έχουν μάθει να το αντιμετωπίζει έτσι.

Τον κοίταξα και σκέφτηκα πως είναι δυνατόν ένας άνθρωπος να σκέφτεται έτσι για μένα ένα δεκαπεντάχρονο αγόρι. Τον κοίταξα δεν αντέδρασαι διότι ήταν ηλικιωμένος ήμουν σε σοκ. Για μένα δεν υπήρχε λόγος κάποιος σαν αυτόν να πει κάτι τέτοιο. Δεν είπα κάτι, δεν αντέδρασα αλλά αυτή ήταν η πρώτη φορά, μπορεί να μην έδειξα την αντίδρασή μου, όμως μέσα μου ήμουν πολύ έκπληκτος και απογοητευμένος.

Μετά από αυτό, συνέχισε κανονικά. Δεν ήξερε καν αν οι λέξεις ήταν για εκείνον, αλλά η γλώσσα του σώματος του θεατή τα έκανε ξεκάθαρα. Η ΟΦΗ ποστάρισε το βίντεο για να δείξει στήριξη.

Μετά συνέχισα, δεν το είπα ούτε στην ομάδα, ούτε το έκανα θέμα. Το άκουγα και δεν ήξερα αν όντως ήταν για μένα, σκεφτόμουν ότι ίσως άκουσα λάθος. Γύρισα, τον κοίταξα, με κοίταξε και με έδειξε με το δάχτυλο. Αναρωτήθηκα πως είναι δυνατόν. Για μένα μέσα μου ήταν μια τεράστια απογοήτευση. Δεν θα έπρεπε να είναι έτσι τα πράγματα.

Ως άνθρωποι δεν έχει σημασία το χρώμα του δέρματος ή οτιδήποτε άλλο».