Το Σάββατο 3 Οκτωβρίου 1999, ο ΠΑΟΚ έπαιζε ντέρμπι με τον Παναθηναϊκό στο Ολυμπιακό Στάδιο και πήρε ισοπαλία 1-1 στην Α’ Εθνική. Το γκολ του Τζο Νάγκμπε, δεκαπέντε λεπτά πριν το τέλος, έκανε τρελούς τους 3.500 φίλους της ομάδας που είχαν έρθει από Θεσσαλονίκη με πούλμαν. Η χαρά ξεχείλιζε στην επιστροφή, με τραγούδια και γέλια παντού.

Η νύχτα που άλλαξε τα πάντα στα Τέμπη

Τίποτα δεν έδειχνε ότι το ταξίδι θα γινόταν εφιάλτης. Κοντά στην είσοδο της κοιλάδας των Τεμπών, ένα λεωφορείο προσπάθησε να προσπεράσει άλλο όχημα και συγκρούστηκε μαζί του. Ξέφυγε από τον δρόμο, ανατράπηκε και έπεσε σε χαντάκι – εκεί έχασαν τη ζωή τους έξι νέοι οπαδοί του ΠΑΟΚ: Χαράλαμπος, Δημήτριος, Χριστίνα, Αναστάσιος, Γιώργος, Κυριάκος. Κάποιοι ήταν μόλις 17-18 χρονών και δεν πρόλαβαν να δουν τι τους περίμενε.

Είκοσι πέντε χρόνια μετά, η ιστορία επανέλαβε τον εαυτό της με τρόπο που κόβει την ανάσα. Σε αυτοκινητόδρομο της Ρουμανίας κοντά στην Τιμισοάρα, ένα μίνι βαν με δέκα οπαδούς του ΠΑΟΚ πήγαινε προς Λιόν για ευρωπαϊκό αγώνα και έπεσε πάνω σε βυτιοφόρο, μετά σε φορτηγό. Επτά άτομα πέθαναν ακαριαία, τρεις τραυματίστηκαν σοβαρά. Πάλι εκδρομή για την ομάδα, πάλι νέοι άνθρωποι που δεν γύρισαν σπίτι.

Μνήμη που βαραίνει σαν πέτρα

Στο μνημείο στα Τέμπη, τα ονόματα από το 1999 στέκουν ακόμα εκεί, σαν υπενθύμιση. Και τώρα προστίθενται καινούργια από τη Ρουμανία, κάνοντας τη λίστα μεγαλύτερη. Στις κερκίδες της Τούμπας, το σύνθημα για τα έξι παιδιά του ’99 ακούγεται διαφορετικά πια – μιλά για περισσότερους, για μια αγάπη που γίνεται πένθος δύο φορές.

Οι ερωτήσεις για τα αίτια μένουν αναπάντητες, όπως και τότε. Ο ΠΑΟΚ πλησιάζει τα εκατό χρόνια ιστορίας του, αλλά αντί για πανηγύρια, ντύνεται ξανά μαύρα. Κάθε αγώνας θυμίζει ότι κάποιοι κοιτούν από πάνω, και το τραγούδι γίνεται προσευχή.