Ο Φεντερίκο Βαλβέρδε παίζει τώρα σαν αφεντικό στη Ρεάλ Μαδρίτης και στην εθνική Ουρουγουάης. Πριν φτάσει εκεί, όμως, πέρασε από φάσεις που τον έκαναν να νιώθει μικρός. Σε podcast μίλησε ανοιχτά για τις δυσκολίες που τον έσπρωξαν να γίνει πιο δυνατός.

Όταν έφτασε στη Μαδρίτη, έπαθε πραγματικό σοκ. Βλέποντας τα ακριβά αμάξια των συμπαικτών του, ένιωσε ότι δεν ταίριαζε. Και στα αποδυτήρια, κρυβόταν για να μην δουν τα φτωχά ρούχα του.

Το σοκ της άφιξης στη Μαδρίτη

Ο Βαλβέρδε θυμάται εκείνες τις πρώτες μέρες σαν εφιάλτη. Αναλυτικά όσα είπε: «Ήταν μια τεράστια ντροπή, με διέλυσε. Σκέφτηκα: “Δεν ξέρω τι κάνω εδώ”. Όταν έφτασα στο πάρκινγκ, παρατήρησα ότι οι συμπαίκτες μου στην Καστίγια είχαν πολύ καλά αυτοκίνητα και εγώ μετά βίας μπορούσα να έχω ένα καλό, ενώ ήδη έπαιζα στην πρώτη ομάδα της Πενιαρόλ. Άρχισα να σκέφτομαι: “Πού μπλέκω;”. Μπήκα στα αποδυτήρια και είδα πανάκριβα ρούχα με μάρκες, κι εγώ δεν ήθελα να βγάλω τα ρούχα μου ή τα έβγαζα πολύ γρήγορα για να μην τα δουν. Ήταν ένα σοκ πραγματικότητας». Αυτό το σοκ τον έκανε να παλεύει καθημερινά με την αυτοπεποίθηση του.

Εκτός από τις κοινωνικές δυσκολίες, είχε και θέματα μέσα στο γήπεδο.

Τα δυνατά σουτ και οι τραυματισμοί

Τα σουτ του Βαλβέρδε βγαίνουν σαν βόμβες και έχουν τραυματίσει τερματοφύλακες. Μια φορά χτύπησε τον Λούκα Ζιντάν στον ώμο και νόμιζε ότι θα τον διώξουν από την ομάδα. Δεν έφταιγε η κακία, απλά η δύναμη στα πόδια του είναι απίστευτη.

Αναλυτικά όσα είπε: «Έχω τραυματίσει τερματοφύλακες. Τραυμάτισα τον Λούκα Ζιντάν στον ώμο. Ήθελα να πεθάνω, νόμιζα ότι θα με διώξουν, τραυμάτισα τον γιο του Ζιντάν. Κάποιοι τερματοφύλακες έχουν τραυματιστεί από τα σουτ μου, κυρίως εξαρθρώσεις ώμου. Έχω πολύ λεπτά πόδια, δεν ξέρω από πού βγάζω τόση δύναμη».

Ένα βίντεο από την εποχή του στην Πενιαρόλ έγινε viral εξαιτίας της φωνής του. Πίσω από τα γέλια κρυβόταν ένα σοβαρό πρόβλημα που τον έκανε να ντρέπεται. Από παιδί σε φτωχή οικογένεια, δεν μπόρεσε να κάνει εγχείρηση νωρίς.

Αναλυτικά όσα είπε: «Είχα ήδη πρόβλημα με τη φωνή μου. Όταν μιλούσα είχα ένα θέμα στον λαιμό και πάντα μου έλεγαν να κάνω επέμβαση. Ήμασταν μια ταπεινή οικογένεια και δεν είχαμε τα χρήματα για μια επέμβαση από τη μια μέρα στην άλλη. Νομίζαμε ότι ήταν κάτι της εφηβείας και ότι θα άλλαζε, αλλά δεν άλλαξε ποτέ. Δεν ξέρω πότε άλλαξε, αλλά τότε όχι. Τώρα ναι, δόξα τω Θεώ, αλλά τότε υπέφερα.
Μετά από εκείνη τη μέρα υπέφερα, γιατί ο κόσμος δεν ξέρει τι υπάρχει από πίσω, στο τέλος είναι ένα πρόβλημα. Είναι αστείο και σήμερα γελάω, αλλά τότε ήμουν παιδί. Με έκανε για πολλά χρόνια να μην τολμώ να μιλάω σε ομάδες με άτομα που δεν γνώριζα, γιατί ήξερα ότι είχα αυτό το μειονέκτημα. Ντρεπόμουν πολύ γιατί είχα αυτό το “ελάττωμα”.» Σήμερα, ο Βαλβέρδε βλέπει αυτές τις ιστορίες σαν μαθήματα ζωής, που τον βοήθησαν να χτίσει χαρακτήρα.