Ο Τζιάκομο Μποναβεντούρα αποφάσισε να κρεμάσει τα παπούτσια του στα 36 του χρόνια, κλείνοντας έτσι μια μεγάλη πορεία στο ποδόσφαιρο που τον έκανε γνωστό κυρίως στην Ιταλία. Ο μέσος αυτός πέρασε τα καλύτερά του χρόνια σε ομάδες όπως η Αταλάντα, η Μίλαν και η Φιορεντίνα, ενώ πέρσι έπαιξε και στην Αλ-Σαμπάμπ της Σαουδικής Αραβίας. Παρά τις προτάσεις που δέχτηκε, ακόμα και από τη Ρέξαμ, διάλεξε να σταματήσει εδώ.
Μέσα από τα social media έκανε γνωστή την επιλογή του ο Μποναβεντούρα. Εξήγησε ότι δεν ένιωθε πια εκείνη την ενέργεια για το παιχνίδι. «Όταν δεν νιώθεις πια τη φωτιά μέσα σου, τότε μάλλον έχει έρθει η ώρα. Δεν έχει νόημα να συνεχίζεις αν δεν το απολαμβάνεις», είπε με λόγια απλά.
Η πορεία του στην Ιταλία και πέρα από αυτή
Στη Μίλαν έμεινε έξι χρόνια ο Μποναβεντούρα, και εκεί έπαιξε τα περισσότερα ματς της καριέρας του. Με τη Φιορεντίνα έφτασε στον τελικό του Conference League κόντρα στον Ολυμπιακό, ενώ η Αταλάντα ήταν η ομάδα που τον ξεκίνησε. Η παρουσία του στην Εθνική Ιταλίας ήταν αυτό που τον γέμιζε πιο πολύ από όλα.
Το πλήρες μήνυμα της αποχώρησης
Ο Μποναβεντούρα μίλησε και για το πώς βλέπει το ποδόσφαιρο τώρα. Δεν μετανιώνει τίποτα, λέει ότι έδινε πάντα το μάξιμουμ. Είχε και δυσκολίες, αλλά τις έκανε μαθήματα για να γίνει καλύτερος.
«Όταν δεν νιώθεις πλέον τη φωτιά μέσα σου, τότε νομίζω ότι έχει έρθει η ώρα. Δεν έχει νόημα να συνεχίζεις να παίζεις απλώς από συνήθεια, γιατί κινδυνεύεις να μην το απολαμβάνεις πια. Και για μένα αυτό δεν έχει καμία αξία. Όταν άρχισα να το αισθάνομαι, πήρα την απόφαση να σταματήσω.
Η ομάδα στην οποία αγωνίστηκα περισσότερο ήταν σίγουρα η Μίλαν. Έμεινα εκεί έξι χρόνια και είναι πιθανότατα ο σύλλογος με τον οποίο έχω τη μεγαλύτερη σύνδεση, καθώς εκεί έπαιξα και τα περισσότερα παιχνίδια της καριέρας μου. Ωστόσο, δεν μπορώ να μην αναφέρω την Αταλάντα και τη Φιορεντίνα. Και οι δύο ομάδες, η καθεμία με τον δικό της τρόπο, μου έδωσαν πολλά και με βοήθησαν να εξελιχθώ.
Στο ποδόσφαιρο, αν δεν παίξεις για δύο εβδομάδες, ο κόσμος σε ξεχνάει. Εγώ όμως θα ήθελα να με θυμούνται απλώς ως έναν άνθρωπο που αγαπούσε το ποδόσφαιρο, που δούλευε σκληρά και πάντα προσπαθούσε να δώσει τον καλύτερό του εαυτό, χωρίς συντομεύσεις ή κόλπα. Πάντα πίστευα στη σκληρή δουλειά.
Η μεγαλύτερη ικανοποίηση της καριέρας μου ήταν σίγουρα το ότι αγωνίστηκα με την εθνική ομάδα. Είναι το όνειρο κάθε παιδιού που ξεκινά να παίζει ποδόσφαιρο.
Δεν έχω καμία απολύτως μεταμέλεια. Πάντα έδινα τα πάντα στο γήπεδο. Ακόμη και τα πράγματα που δεν πήγαν όπως θα ήθελα στην καριέρα μου, τα κράτησα ως εμπειρίες και προσπάθησα να μάθω από αυτά, για να γίνω καλύτερος τόσο ως ποδοσφαιριστής όσο και ως άνθρωπος».