Η Έλενα Μποσγανά έφυγε από την Ισπανία τον Δεκέμβριο για να παίξει στην Ελιτζούρ Ράμλα του Ισραήλ, αλλά ο πόλεμος που ξέσπασε την άλλαξε όλα. Η 23χρονη φόργουορντ βρήκε τον εαυτό της παγιδευμένη ανάμεσα σε σειρήνες και πυραύλους, μέχρι να δραπετεύσει προς την Αίγυπτο με ένα βαν. Τώρα πίσω στην Ελλάδα, μιλάει ανοιχτά για την περιπέτεια που έζησε εκεί.

Από την ηρεμία στην ένταση

Ήρθε στην Ράμλα με ελπίδες για καλύτερες μέρες μετά την άτυχη θητεία στη Λεγκανές. «Υπήρχαν διάφοροι λόγοι για τους οποίους έπρεπε να φύγω από την Ισπανία. Το περιβάλλον εκεί δεν με κάλυπτε», λέει η Έλενα Μποσγανά. Εκείνες οι πρώτες εβδομάδες πέρασαν ήρεμα, με την ομάδα να παλεύει στο EuroCup και τη ζωή στην πόλη να ρέει σαν παντού αλλού.

Κάποια στιγμή, οι ειδήσεις για ένταση με το Ιράν άρχισαν να μαζεύονται. Η φυσικοθεραπεύτρια της ομάδας της ρώτησε ξαφνικά αν φοβάται τον πόλεμο, εκείνη απάντησε με έκπληξη. «Ώσπου μια μέρα η φυσικοθεραπεύτρια στην ομάδα μου, την ώρα που “έδενε” τα πόδια μου για να πάω στην προπόνηση, με ρώτησε: “Φοβάσαι για τον πόλεμο;” Ποιον πόλεμο; απάντησα. Για ποιον πόλεμο μιλάμε; Μια εβδομάδα μετά, η Αμερικάνικη Πρεσβεία στο Ισραήλ εξέδωσε ανακοίνωση καλώντας τους υπήκοους της να φύγουν αμέσως από την χώρα».

Σειρήνες και καταφύγια

Μέχρι τις 28 Φεβρουαρίου, τα πράγματα έμοιαζαν υπό έλεγχο, αλλά εκεί ξημερώματα ξέσπασε η σύγκρουση με Ιράν και ΗΠΑ. Ξύπνησε νωρίς εκείνο το Σάββατο, κοίταξε τον καθαρό ουρανό και σκέφτηκε πως ίσως υπερβάλλαν τα προηγούμενα. Στις οκτώ ακριβώς, οι σειρήνες ηχήσαν απότομα – έτρεξε στο καταφύγιο του διαμερίσματός της, σε πανικό.

Εκείνη την ημέρα έμεινε σε επαφή με συμπαίκτριες και δικούς της. «Ήταν αδύνατον να μείνω μόνη μου στο σπίτι! Ευτυχώς ήρθε μια συμπαίκτριά μου. Δύο ώρες αργότερα, ήχησε η δεύτερη σειρήνα». Κλείσ’κε εισιτήριο για Ελλάδα, μα το αεροδρόμιο έκλεισε λίγο μετά, παγιδεύοντάς τις όλες στο Ισραήλ.

Οι επόμενες μέρες γίναν εφιάλτης με συνεχείς επιθέσεις. Βγαίνανε από το καταφύγιο μόνο για λίγο, χωρίς να προλαβαίνουν ούτε να φάνε σωστά. «Για έναν Έλληνα και έναν άνθρωπο μη ισραηλινό, όλα αυτά ήταν καταστάσεις που δεν φαντάζεσαι καν ότι θα ζήσεις», παραδέχεται. Από τη μία ένιωθε ασφαλής χάρη στην αεράμυνα, από την άλλη οι εκρήξεις ακούγονταν παντού, ακόμα και από το Τελ Αβίβ που ήταν είκοσι λεπτά μακριά.

Όταν πλησίαζε η συγκέντρωση της Εθνικής Ελλάδος για το Ευρωμπάσκετ 2027, η κατάσταση δεν έδινε ελπίδες. Τα αεροδρόμια παρέμεναν κλειστά, εκτός από δρόμο προς Αίγυπτο. Επικοινωνούσε με την ελληνική πρεσβεία και τον κόουτς Ιτούδη, που είχε φύγει νωρίτερα με την Χάποελ.

Τελικά, νοίκιασαν βαν με τις ξένες συμπαίκτριες και ξεκίνησαν για τα σύνορα. Δέκα λεπτά μετά την αναχώρηση, σειρήνες πάλι – σταμάτησαν, σκύβοντας στο χώμα για προστασία από θραύσματα. Περπάτησαν ενάμιση χιλιόμετρο φορτωμένες μέχρι την Αίγυπτο, και εκεί πανηγύρισαν το πέρασμα. «Την στιγμή που περάσαμε τα σύνορα εγώ και οι τρεις συμπαίκτριές μου πανηγυρίζαμε. Το πρώτο μέρος της περιπέτειάς μας, είχε λήξει».

Στο αεροδρόμιο της Αιγύπτου, η κατάσταση ήταν σουρεαλιστική. Είχε ανοίξει μόνο για επαναπατρισμούς, με χειρόγραφη λίστα ονομάτων. Στις 7 Μαρτίου γύρισε Ελλάδα, και την επόμενη ήρθε στην Εθνική, με χαμόγελο που έκρυβε πολλά.

«Επέστρεψα στην Ελλάδα, έχοντας πάρει πολλά μαθήματα», λέει τώρα η Μποσγανά. Μιλάει για το πώς τίποτα δεν είναι δεδομένο, ούτε η ειρήνη, και πώς απέκτησε ενσυναίσθηση για όσους ζουν τέτοια καθημερινά. Εκτιμάει τα απλά, όπως ένα μπάνιο χωρίς φόβο σειρήνας, και τονίζει πόσο βοηθάει η παρέα σε κρίσεις – από συμπαίκτριες μέχρι την Εθνική ομάδα. «Πλέον δεν κάνω μακροχρόνια πλάνα. Ζω το παρόν και ελπίζω! Ελπίζω να σταματήσουν γρήγορα όλα αυτά που συμβαίνουν, γιατί πραγματικά είναι πολύ στενάχωρο να ζουν άνθρωποι υπό αυτές τις συνθήκες».