Ο Ακίλε Πολονάρα άνοιξε την καρδιά του σε μια βαθιά εξομολόγηση για τη μάχη του με τη λευχαιμία, μιλώντας για το πώς μια ρουτίνα έγινε εφιάλτης. Ο Ιταλός μπασκετμπολίστας, γνωστός από τις διεθνείς του εμφανίσεις, βρήκε δύναμη στην οικογένειά του όταν όλα φάνηκαν χαμένα. Τώρα, μετά από θεραπείες και χημειοθεραπείες, επιστρέφει σιγά σιγά στη ζωή του.

Η αρχή από έναν απλό έλεγχο

Εκεί που δεν το περίμενε κανείς, ένας έλεγχος αντιντόπινγκ έφερε τα πάνω κάτω για τον Πολονάρα. «Στη ζωή μου δεν είχα ποτέ τίποτα, ούτε καν μια επέμβαση. Όλα ξεκίνησαν με έναν έλεγχο αντιντόπινγκ ρουτίνας. Μου είπαν ότι οι τιμές της HCG ήταν πολύ υψηλές και έπρεπε να διαπιστωθεί από πού προέρχονται», είπε περιγράφοντας την πρώτη ένδειξη. Ο αθλητής, που έπαιζε μπάσκετ σε υψηλό επίπεδο, δεν είχε ιδέα τι τον περίμενε.

Το σοκ και οι σκοτεινές σκέψεις

Όταν έψαξε μόνος του στο ίντερνετ, κατάλαβε ότι κάτι σοβαρό συνέβαινε. «Έψαξα στο διαδίκτυο και είδα ότι σχετίζεται με σοβαρές ασθένειες. Εκεί άρχισα να καταλαβαίνω ότι κάτι δεν πήγαινε καλά», παραδέχτηκε. Η διάγνωση ήρθε σαν κεραυνός και τον έκανε να νιώσει ότι ο κόσμος του καταρρέει.

Η λέξη «όγκος» τον παγώθηκε αμέσως. «Ο κόσμος κατέρρευσε μπροστά μου. Η λέξη “όγκος” σε τρομάζει. Τη συνδέεις αμέσως με τον θάνατο. Σκέφτηκα ότι όλα είχαν τελειώσει, ακόμα και η καριέρα μου στο μπάσκετ», εξήγησε με φωνή που δείχνει ακόμα τον πόνο. Για τον Πολονάρα, η οξεία μυελογενής λευχαιμία έμοιαζε με το τέλος.

Έφτασε στο χείριστο σημείο με σκέψεις αυτοκτονίας μέσα στο νοσοκομείο. «Όταν μου είπαν τη διάγνωση, σκέφτηκα να πηδήξω από το παράθυρο του νοσοκομείου και να τελειώσω τα πάντα. Ένιωθα ότι δεν υπήρχε διέξοδος», ομολόγησε χωρίς περιστροφές. Η ψυχολογική πίεση ήταν εξίσου βαριά με τις σωματικές.

Η οικογένεια του στάθηκε σαν βράχος εκείνη τη στιγμή. Η γυναίκα του, η Έρικα, του μίλησε κατευθείαν: «Η γυναίκα μου, η Έρικα, ήταν εκεί και μου είπε: “Πρέπει να αντέξεις για τα παιδιά μας”. Εκείνη τη στιγμή κατάλαβα ότι δεν μπορούσα να τα παρατήσω. Δεν ήταν δίκαιο τα παιδιά μου να μεγαλώσουν χωρίς πατέρα». Αυτά τα λόγια τον κράτησαν όρθιο.

Πέρασε μήνες σε θεραπείες, με χημειοθεραπείες που τον εξάντλησαν. Οι δοκιμασίες ήταν ατελείωτες, σωματικές και συναισθηματικές. Σιγά σιγά, ο Πολονάρα άρχισε να βλέπει φως, επιστρέφοντας στην καθημερινότητά του με πείσμα.