Ο Τέρι Γιόραθ έφυγε από τη ζωή στα 75 του χρόνια, αφήνοντας πίσω ένα κενό στο ουαλικό ποδόσφαιρο και στους φιλάθλους της Λιντς. Ένας άντρας που πολέμησε μέσα και έξω από τα γήπεδα, με μάχες που κέρδισε και άλλες που τον έριξαν στο πένθος. Η είδηση ήρθε ξαφνικά, θυμίζοντας πόσοι ακόμα θυμούνται τις στιγμές του ως παίκτη και προπονητή.
Από τα γήπεδα της Λιντς στην εθνική Ουαλίας
Γεννήθηκε στο Κάρντιφ και μπήκε στη Λιντς την εποχή που ο Ντον Ρέβι έφτιαχνε ομάδα νικητήρια. Εκεί κέρδισε θέση δίπλα σε Μπρέμνερ και Τζάιλς, βοηθώντας να πάρουν το πρωτάθλημα το 1974. Και το 1975 έγινε ο πρώτος Ουαλός που πάτησε χορτάρι σε τελικό Κυπέλλου Πρωταθλητριών, απέναντι στη Μπάγερν Μονάχου.
Μετά τη Λιντς πήγε σε Κόβεντρι, Τότεναμ και μέχρι Βανκούβερ, πάντα με την ίδια φλόγα. Στη Μπράντφορντ έπαιξε και προπονούσε μαζί, βάζοντας τα θεμέλια για τη νέα του πορεία. Ως αρχηγός της Ουαλίας έζησε κοντά στο όνειρο του Μουντιάλ το 1977, αλλά ένα πέναλτι υπέρ της Σκωτίας με τον Τζόρνταν τα χάλασε όλα.
Όταν πήρε την ομοσπονδία το 1993, η ομάδα έφτασε πάλι μια ανάσα από τα ΗΠΑ, μόνο που η ήττα από τη Ρουμανία και το χαμένο πέναλτι του Μπόντιν έσπειραν απογοήτευση. Παρ’ όλα αυτά, το σύνολο που έφτιαξε είχε ταλέντο και πάθος, κάτι που βοήθησε την Ουαλία να ανέβει αργότερα. Το 2017 μπήκε στο Welsh Sports Hall of Fame, σαν αναγνώριση για όλα όσα έδωσε.
Πυρκαγιές και απώλειες που δοκίμασαν την ψυχή του
Στο Valley Parade το 1985, η φωτιά έκαψε τα πάντα και πήρε 56 ζωές, αλλά ο Γιόραθ έτρεχε να σώσει κόσμο. Βοήθησε στην εκκένωση, έβγαλε έξω δεκάδες φιλάθλους, ακόμα και την οικογένειά του. «Σοκαριστικές και ανεξίτηλες» είπε για τις εικόνες εκείνες, και το εννοούσε βαθιά.
Η χειρότερη στιγμή ήρθε το 1992, όταν ο γιος του Ντάνιελ, 15 χρονών, έφυγε από καρδιοπάθεια που δεν έδειξε σημάδια. Ο Γιόραθ τα ‘χάσε, έπινε για να ξεχάσει και πήγαινε κάθε μέρα στον τάφο του. Κι όμως, βρήκε τρόπο να σταθεί όρθιος, δείχνοντας σε όλους πώς παλεύεις με τον πόνο.
Μέσα από τέτοια πλήγματα, ο Γιόραθ έμεινε στο ποδόσφαιρο, εμπνέοντας παίκτες και φιλάθλους. Η ιστορία του μιλάει για δύναμη, όχι μόνο αγωνιστική, αλλά και ανθρώπινη, σε μια εποχή που το άθλημα χρειαζόταν τέτοιους χαρακτήρες. Οι αναμνήσεις από εκείνον ζουν ακόμα στα γήπεδα της Ουαλίας και πέρα.