Μια εβδομάδα πέρασε από την έναρξη των αμερικανοϊσραηλινών χτυπημάτων, και η κατάσταση στο Ιράν δείχνει πιο στέρεη απ’ ό,τι περίμεναν πολλοί. Οι αρχικές προβλέψεις για γρήγορη κατάρρευση δεν βγαίνουν αληθινές, καθώς η σύγκρουση παίρνει μορφή πολυετούς κόντρας. Η Τεχεράνη είχε ετοιμαστεί εδώ και καιρό για κάτι τέτοιο, βάζοντας λεφτά σε ασύμμετρες δυνατότητες αντί για κανονικό στρατό.

Αυτό έγινε γιατί το Ιράν ξέρει καλά ότι δεν παίρνει σε τεχνολογία αεροπλάνων ή πλοίων από ΗΠΑ και Ισραήλ. Βασικός παράγοντας γίνεται το δίκτυο με τις υπόγειες βάσεις για βαλλιστικούς πυραύλους, χτισμένες βαθιά σε βουνά. Αυτές οι εγκαταστάσεις κάνουν σχεδόν αδύνατη την καταστροφή τους με απλά όπλα.

Οι μυστικές βάσεις βαλλιστικών πυραύλων

Κάθε βάση έχει πολλές εξόδους και εσωτερικούς διαδρόμους για γρήγορη μεταφορά πυραύλων. Αν χτυπήσουν μια έξοδο, οι Ιρανοί συνεχίζουν από άλλη. Έτσι, εκτοξεύουν επιθέσεις και εξαφανίζονται πριν τους βρουν, εκμεταλλευόμενοι τα βουνά και την απόσταση μεταξύ των σημείων.

Οι Αμερικανοί δοκίμασαν βαριά βομβαρδιστικά για να ρίξουν αυτές τις βάσεις, μα τα χτυπήματα δεν πιάνουν πολύ. Λείπουν τους όπλα που μπαίνουν βαθιά στη γη για να κλείσουν όλες τις εισόδους ταυτόχρονα. Τα drones και τα ραντάρ τους δεν φτάνουν να πιάσουν όλες τις κινήσεις, αφού οι ιρανικές μονάδες λειτουργούν αποκεντρωμένα και γρήγορα.

Η τακτική χτυπήματος και φυγής των Φρουρών

Οι Ιρανικές Επαναστατικές Φρουρές παίζουν με στυλ «χτύπα και τρέξε», ρίχνοντας drones και πυραύλους από διάφορα σημεία. Στόχος τους είναι να κουράσουν τα αμυντικά συστήματα του εχθρού και να κρατήσουν πίεση non-stop. Η διάσπαρτη θέση, η ανεξαρτησία των ομάδων και η προετοιμασία για μακρύ πόλεμο βοηθούν το Ιράν να μένει στο παιχνίδι, παρόλο που δέχεται ασταμάτητα αεροπορικά.

Τα στοιχεία μέχρι τώρα λένε ότι η κόντρα δεν θα τελειώσει σύντομα. Το αμυντικό μοντέλο του Ιράν βγαίνει πιο δυνατό απ’ όσο νόμιζαν στην αρχή. Σε τέτοιες περιπτώσεις, η γεωγραφία της περιοχής παίζει πάντα ρόλο, όπως βλέπουμε εδώ με τα βουνά και τις σπηλιές.