Άρχισε χθες στο Μεικτό Ορκωτό Δικαστήριο η δίκη για τρεις αστυνομικούς που κατηγορούνται για τον βιασμό μιας 19χρονης μέσα στο Αστυνομικό Τμήμα Ομονοίας τον Οκτώβριο του 2022. Η κοπέλα κατέθεσε από νωρίς, περιγράφοντας πώς ξεκίνησε η γνωριμία τους εκείνο το βράδυ της 11ης Οκτωβρίου στο Θησείο. Είχε πρόβλημα στη δουλειά της σε μαγαζί φαγητού και ρώτησε τους τρεις που έκαναν περιπολία, αυτοί δεν ήξεραν τίποτα και της είπαν να πάει στον υπεύθυνο στο τμήμα της Ομονοίας.
Αντάλλαξαν Instagram μήπως βρουν δουλειά, το κλίμα έμοιαζε φιλικό, και της πρότειναν να τη πάνε στον αξιωματικό υπηρεσίας. Εμπιστεύθηκα την αρμοδιότητα που είχαν και πίστεψα ότι θα με βοηθήσουν, είπε η καταγγέλλουσα. Πήγε στο ΑΤ Ομονοίας, τους βρήκε σε καφετέρια δίπλα, και προσφέρθηκαν να την οδηγήσουν.
Ήταν χαλαρό το κλίμα, μιλούσαμε περί ανέμων και υδάτων, υποστήριξε.
Η ατμόσφαιρα γυρίζει περίεργη
Πρόεδρος: Υπήρξε κάποια συμπάθεια με κάποιον; Κάποια έλξη;
Μάρτυρας: Γενικά όχι, όχι, δεν υπήρχε ούτε και από πλευράς τους κάποιο φλερτ. Μιλούσαν μετά για κάποια κλειδιά, για κάποιον 7ο όροφο και με παραξένεψε. Μιλούσαν σαν να έχουν κανονίσει κάτι. Προσφέρθηκαν να με οδηγήσουν στον αξιωματικό υπηρεσίας. Τρεις εξ αυτών ήρθαν μαζί μου και με πήγαν σε έναν χώρο στο ισόγειο με μία μεταλλική πόρτα, ένα σιδερένιο τραπέζι και ντουλαπάκια, ήταν χώρος αποδυτηρίων. Μου είπαν πως θα τον φωνάξουν. Είχα απόλυτη εμπιστοσύνη λόγω του ότι είναι αστυνομικοί.
Ο ένας έφυγε ξαφνικά, έμειναν οι άλλοι δύο μαζί της. Της ζήτησαν να αφήσει τσάντα και ζακέτα στο τραπέζι για να χαλαρώσει, και άκουσε τον έναν να ρωτάει τον άλλο αν ντρέπεται πριν φύγει κι αυτός.
Πρόεδρος: Τι σκεφτόσασταν;
Μάρτυρας: Προσπαθούσα να τα επεξεργαστώ, αλλά δεν έβγαζαν λογική τα πράγματα. Αποχωρεί και ο άλλος και μένω μόνη μου με τον τελευταίο.
Πρόεδρος: Γιατί δεν είπατε πως θέλατε τον αξιωματικό υπηρεσίας;
Μάρτυρας: Γιατί ένιωθα μία ασφάλεια, ότι θα με βοηθήσουν, ότι κάνουν ό,τι λέει ο νόμος. Ξεκινάω να γίνομαι καχύποπτη. Αυτός ξεκίνησε να με φιλάει. Δεν αντέδρασα αρχικά. Με σόκαρε λίγο. Μετά τον φίλησα κι εγώ, για να σηκωθώ να φύγω.
Το μαρτύριο μέσα στο τμήμα
Πρόεδρος: Φύγατε;
Μάρτυρας: Δεν μπορώ να θυμηθώ. Έβγαλε τη ζώνη του, έβγαλε και το όπλο. Εγώ, φοβούμενη, είχα παγώσει, είχα έναν πολύ βίαιο πατέρα. Φοβάμαι γενικά το ανδρικό φύλο. Το ότι ήταν αστυνομικοί και με πήγαν στο ΑΤ δεν μπορούσε να με κάνει να σκεφτώ, 19 ετών, ότι θα με κακοποιήσουν.
Περιέγραψε πώς ο πρώτος την κακοποίησε σεξουαλικά, και αμέσως μπήκε ο δεύτερος. Μου έλεγε μη φωνάζεις. Σκεφτόμουν πότε θα τελειώσει το μαρτύριο. Είχα μείνει πάγος, έτρεμα, δεν μπορούσα να σκεφτώ να ρίξω μια μπουνιά… Φεύγει και ακαριαία μπαίνει ο άλλος, εγώ αιμορραγούσα και έλεγα πως έγινε κάτι χωρίς τη θέλησή μου, και αυτός έκανε τα ίδια.
Πρόεδρος: Του είπατε «βοήθησέ με, πάρε με από εδώ να το καταγγείλω»;
Μάρτυρας: Του είπα ότι έγινε κάτι χωρίς τη συναίνεσή μου. Κατάλαβε ότι αιμορραγούσα και ήξερε τι έγινε. Δεν τον ένοιαξε, ήταν κι αυτός στο κόλπο.
Στο αλεξίσφαιρο γιλέκο του δεύτερου υπήρχε ένα κόκκινο φωτάκι που αναβόσβηνε και εκείνος της είπε ότι είναι η μπαταρία της κάμερας που είχε εξασθενήσει και στη συνέχεια έβγαλε το γιλέκο και την υποχρέωσε σε σεξουαλικές πράξεις. Μετά, με όση δύναμη είχα, πήρα την τσάντα και τη ζακέτα και έφυγα από το Αστυνομικό Τμήμα, είπε.
Πρόεδρος: Γιατί δεν πήγατε στον αξιωματικό υπηρεσίας;
Μάρτυρας: Έχοντας βιώσει όλο αυτό, με τι θάρρος να πάω να το πω; Αν ήταν συνεννοημένοι να κάνουν το ίδιο και πάνω;
Την επόμενη μέρα πήγε στο ΑΤ Πατησίων και κατήγγειλε τα πάντα, εκεί μια αστυνομικός που έγραφε την κατάθεση της είπε στο τέλος ότι οι αστυνομικοί είμαστε μια κλίκα. Η έδρα την ρώτησε πολλά για το πώς βρέθηκε στο τμήμα και για μηνύματα που έστειλε σε έναν από τους κατηγορούμενους. Η δίκη συνεχίζεται τον Μάρτιο.