Μια ιστορία από το TikTok έβαλε φωτιά στα social media, όταν η Αμερικανίδα εργαζόμενη Jennifer Schroeder αρνήθηκε να εκπαιδεύσει μια 25χρονη που πήρε τη δική της προαγωγή. Η Schroeder, γνωστή ως @theunobsolete, μοιράστηκε την εμπειρία της και ο κόσμος χωρίστηκε: άλλοι την είδαν πικρή, άλλοι κατάλαβαν τον φόβο της. Πίσω από αυτό κρύβεται μια μεγαλύτερη συζήτηση για την εμπειρία στη δουλειά.
Η παλιά ιστορία από το ξυλουργείο
Η κοινωνιολόγος Ευτυχία Παπούλια θυμάται μια ιστορία από τα παιδικά της χρόνια στο ξυλουργείο του πατέρα της. Ένας τεχνίτης έδιωχνε συνέχεια τον βοηθό του όταν ερχόταν η ώρα για τα δύσκολα μέρη της δουλειάς. Ο βοηθός όμως έμενε, παρατηρούσε και περίμενε, με δίψα να μάθει.
Κάποια στιγμή ο τεχνίτης είδε την επιμονή και άνοιξε τα μυστικά της τέχνης. Η Παπούλια συνδέει αυτή την ιστορία με την περίπτωση της Jennifer Schroeder, όπου η εμπειρία συγκρούεται με τις επιλογές της εταιρείας.
Γνώση σαν όπλο επιβίωσης
Σε εποχές παραιτήσεων και ανασφάλειας, η γνώση γίνεται κάτι παραπάνω από εργαλείο. Ο Pierre Bourdieu την έλεγε συμβολικό κεφάλαιο, που δίνει δύναμη στον ανταγωνισμό. Η Schroeder δεν ήθελε απλά να μην βοηθήσει· ένιωθε ότι η εταιρεία την πέταξε έξω και τώρα ζητάει δωρεάν το know-how της.
Πολλοί βλέπουν την άρνησή της σαν εγωισμό, αλλά εδώ υπάρχει αντίφαση: προάγουν κάποιον νεότερο χωρίς να δίνουν βάση στην εμπειρία, και μετά ζητούν να τη δώσεις μακριά. Αυτό χτυπάει βαθιά, ειδικά όταν η δουλειά βασίζεται σε εμπιστοσύνη.
Η νεότητα φέρνει φρέσκιες ιδέες, αλλά η εμπειρία κρατάει τις εταιρείες στα πόδια τους. Χωρίς αυτή, χάνεται η μνήμη και επαναλαμβάνονται λάθη. Η Παπούλια λέει ότι η γνώση δεν κλειδώνεται, αλλά μοιράζεται όταν βλέπεις προσπάθεια.
Όπως είπε η ίδια, «Αυτό το σχέδιο το έκανα σε πέντε λεπτά, αλλά μου πήρε εξήντα χρόνια για να φτάσω σ’ αυτό το σημείο.» Η ιστορία αυτή δείχνει ότι η εκπαίδευση χτίζεται αργά, με αμοιβαιότητα.